Συνεντεύξεις

Συνέντευξη με τον Κωνσταντίνο Μπάζα

 
«Ας μαζευτούμε στο Άβατον και, όποιος γουστάρει, ας έλθει να προβληματιστούμε για τη βλακεία»! Ο Κωνσταντίνος Μπάζας κάνει πρόβα για την παράσταση για το «Σεμινάριο Βλακείας», που ανεβαίνει στις 27 Φεβρουαρίου. Φτάνω στο θέατρο και συναντώ το νέο ηθοποιό, έναν υπέρ-κεφάτο άνθρωπο, πολύ χαμογελαστό, πολύ ευδιάθετο, ο οποίος θα μου μιλήσει για ένα έργο που έχει να κάνει με τη βλακεία και τα 333 συνώνυμά της. Νομίζετε ότι είναι αυθαίρετο το νούμερο; Καλά, θα διαβάσετε και παρακάτω και θα δείτε… Τι είναι αυτό που ιντρίγκαρε τον Κωνσταντίνο να δουλέψει πάνω σε αυτό το θέμα; Τι είναι αυτό που κάνει τη βλακεία τρόπο ζωής, γιατί πρέπει να εγκλωβιζόμαστε στη βλακεία παρά την εξυπνάδα μας; Μήπως, στο τέλος-τέλος, χρειάζεται να γράψουμε κάπου, με κεφαλαία γράμματα μάλιστα, τη λέξη «ΜΙΛΟ», έτσι, για να τη σπάσουμε στους «άλλους»;
 
konstantinosmpazassine04
 
«Σεμινάριο βλακείας»… Πώς προέκυψε ο τίτλος και γιατί σεμινάριο στη βλακεία;
Γιατί σεμινάριο στη βλακεία… πολύ καλή ερώτηση αυτή! Το έργο γράφτηκε από το Σάκη Σερέφα, Θεσσαλονικιό συγγραφέα και ποιητή, και την ιδέα την είχε ο Δημήτρης Πιατάς. Ο οποίος πήρε το Σάκη τηλέφωνο και του είπε «Θέλω να μου γράψεις κάτι για τη βλακεία», ορμώμενος, και ο ίδιος, αλλά και ο Σάκης, όταν το άκουσε αυτό, από τη «Βασιλεία της Βλακείας», όχι μόνο στη χώρα μας αλλά και παγκοσμίως. Υπάρχει, καταρχάς, πολύ μεγάλη βιβλιογραφία για τη βλακεία. Και ο συγγραφέας, εκμεταλλευόμενος τη βιβλιογραφία αυτή και βάζοντας και το συγγραφικό του ταλέντο, κατέληξε σε αυτό το έργο. Σε αυτόν τον κωμικοτραγικό μονόλογο ενός εισηγητή. Ο οποίος εισηγητής βρίσκεται μέσα στην παράσταση και γι αυτό λέγεται και σεμινάριο. Αυτός ο εισηγητής λοιπόν τι κάνει; Κάνει ένα σεμινάριο σε φοιτητές ενός τεχνοκρατικού κολλεγίου. Είναι το τελευταίο του σεμινάριο και το αποκαλεί «Σεμινάριο Επιτυχίας»! Έτσι λοιπόν έρχονται οι φοιτητές αυτοί για να παρακολουθήσουν το σεμινάριο επιτυχίας. Πριν μπουν στο αμφιθέατρο, ο εισηγητής εμφανίζεται και μιλάει για τη βλακεία που υπάρχει στον κόσμο, που υπάρχει μέσα μας, στον καθένα μας ανεξαιρέτως και τι γίνεται όταν βασιλεύει αυτή η βλακεία, μέσα από τα πρόσωπα. Έχει πολλά παραδείγματα. Από τον πατέρα Λαυρέντιο, στο «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», που υπέδειξε στην Ιουλιέτα να πιει ένα φαρμάκι και ο Ρωμαίος νόμιζε ότι πέθανε η έρμη και πήγε και πέθανε κι εκείνος και η Ιουλιέτα, όταν βγήκε από τη νεκροφάνεια, σκοτώθηκε για χάρη του Ρωμαίου, γιατί άκουσε κάποιον που της πρότεινε μια λύση… Για το Μεγάλο Ναπολέοντα, όταν του είπαν οι σύμβουλοί του «Πού θα πάμε τώρα, στρατηγέ μου, στη Ρωσία να επιτεθούμε; Ο χειμώνας είναι πολύ σκληρός, πολύ βαρύς». Και εκείνος είπε το αμίμητο «Όλη η Ευρώπη έχει το ίδιο κλίμα»! Έτσι λοιπόν τον άκουσαν κι έφυγαν, σκέψου, πεντακόσιες πενήντα χιλιάδες από τη Γαλλία για τη Ρωσία και επέστρεψαν είκοσι δύο χιλιάδες… Γιατί ΕΝΑΣ είπε αυτό το «Όλη η Ευρώπη έχει το ίδιο κλίμα»! Έτσι λοιπόν, αντίστοιχα παραδείγματα μέσα στο έργο, αποδεικνύουν ότι η βλακεία υπάρχει παντού και σε όλους μας. Το θέμα είναι πώς εμείς τη διαχειριζόμαστε τη βλακεία μας. Άλλες φορές μπορεί να είναι θετικά, άλλες φορές αρνητικά…
 
konstantinosmpazassine01
Στην παράσταση εσύ πώς τη διαχειρίζεσαι;
Α, με πολλούς τρόπους! Αυτός ο εισηγητής, τον οποίο υποδύομαι, είναι ένας βαθύτατα έξυπνος άνθρωπος. Αλλά είναι από τους έξυπνους που κάποιοι, πολύ ψηλά, φροντίζουν να τους εγκλωβίζουν κάπου. Αυτός είναι εγκλωβισμένος σε ένα πανεπιστήμιο… Πολύ πνιγμένος, πολύ έγκλειστος. Όπως πολλοί έξυπνοι άλλωστε. Γι αυτό και δεν βλέπουμε έξυπνους άνωθεν, δυστυχώς… Οι εκ των άνωθεν τον έχουν εγκλωβίσει εκεί μέσα και ο έρημος, μέσα σε ένα άδειο αμφιθέατρο, βγάζει το άχτι του! Και όταν μπαίνουν μετά οι φοιτητές, προς το τέλος της παράστασης, κάτι γίνεται… Δεν μπορώ να το πω αυτό, αυτό θα το δουν οι θεατές στην παράσταση! (γέλια)
 
Οι θεατές, οι οποίοι θα υποδυθούν, εντός εισαγωγικών ή και εκτός αν θέλεις, τους φοιτητές, έτσι;
Ναι, ναι, έτσι!
 
Η παράσταση είναι και διαδραστική;
Έχει να κάνει με το κοινό, ναι, αλλά όχι σε πολύ μεγάλο βαθμό. Υπάρχει διάδραση συναισθημάτων. Το κοινό πολλές φορές, μέσα από την παράσταση, εισπράττει και τον ενθουσιασμό του και τον προβληματισμό του και τη λύπη του και τη χαρά του και τα βαθιά ερωτηματικά που έχει ο ίδιος ο ήρωας μέσα του και την ίδια του την αγωνία για το πώς αυτή η βλακεία που βασιλεύει θα κατατροπωθεί με κάποιον τρόπο. Και, επιτέλους, θα δούμε κάποια μυαλά να βασιλεύουν και όχι απλώς βλάκες να βασιλεύουν. Όχι μόνο στην πολιτική… γιατί πολλές φορές ο νους μας πηγαίνει εκεί…
 
 
Κατευθείαν θα έλεγα.
Ναι, ακριβώς, αλλά και σε όλους τους τομείς της ζωής μας. Στη δουλειά μας… Στο δημόσιο αν πας, για να εξυπηρετηθείς από κάποιο προϊστάμενο… για να πάρεις μία υπογραφή, γυρνάς εκατό γραφεία! Παντού συμβαίνει αυτό. Και στο δρόμο ακόμα βλέπεις τους βλάκες να κάνουν αναστροφή εκεί που απαγορεύεται ή που περνάνε με κόκκινο… Στην υγεία, στην παιδεία, το βλέπεις παντού. Υπάρχουν βέβαια βλάκες, υπάρχουν χαζοί, υπάρχουν και ηλίθιοι… Ο Θεόδωρος Καρζής, σε ένα βιβλίο που έχει γράψει τώρα τελευταία, στο «Η βλακεία ως παράγων του ανθρώπινου βίου», τους κατηγοριοποιεί. Και μάλιστα το ενδιαφέρον είναι, κάτι που υπάρχει και στην παράσταση, ότι ο άνθρωπος έχει καταγράψει όλες τις λέξεις για το βλάκα, από την αρχαιότητα έως σήμερα. Λέμε ας πούμε «Μπετόβλακας», «Μουρόχαβλος», «Αχμάκης»… Καταγράφηκαν τριακόσιες τριάντα τρεις λέξεις…
 
Τριακόσιες τριάντα τρεις ακριβώς;
Ακριβώς! Για την εξυπνάδα καταγράφηκαν τριάντα! Αυτό κάτι μας λέει… Λέξεις που λέει ο λαός μας, έτσι;
 
konstantinosmpazassine02
Πώς αναμίχθηκες στην παράσταση; Σου έφεραν το κείμενο να το δεις… Πώς έγινε;
Τυχαία! Το είδα σε ένα βιβλιοπωλείο… Ωπ, λέω, κάτι γίνεται εδώ… Το παίρνω, το διαβάζω, το ξαναδιαβάζω, ενθουσιάζομαι… Πιάνω το σκηνοθέτη της παράστασης, το Θοδωρή Γκόγκο… Του λέω «Πάμε να το κάνουμε;», μου λέει «Πάμε»! Επικοινωνώ με το συγγραφέα, παίρνουμε το οκέι από το Σάκη και, με τη συνεργασία και του συγγραφέα, και του σκηνοθέτη, ξεκινήσαμε τις παραστάσεις αυτές, οι οποίες παίχτηκαν στα Γιάννενα και τη Θεσσαλονίκη, με πολύ μεγάλη επιτυχία. Στην Αθήνα δόθηκε μία παράσταση τον Οκτώβρη στο θέατρο Διάννα και τώρα θα είμαστε εδώ στο Άβατον, κάθε Τετάρτη και Πέμπτη, μέχρι τις 25 Απριλίου, λίγο πριν το Πάσχα.
 
Θα θεωρούσες την παράσταση μία άλλη μορφή stand-up κωμωδίας;
Θα έλεγα όχι… Είναι αμιγώς θεατρική. Δεν έχει να κάνει με σάτιρα και, ενδεχομένως, κάτι επιθεωρησιακό μέσα της, είναι θεατρικό έργο. Ένας χαρακτήρας έχει πολλά πράγματα μέσα του και τα περνάει στον κόσμο. Θέλει να τα πει με κάποιον, θέλει να τα βγάλει από μέσα του, με πολύ έντονα κωμικά και τραγικά στοιχεία, τα οποία είναι συνεχώς εναλλασσόμενα.
 
Η επόμενη ερώτηση είναι κάπως δύσκολη…
Για πες μου…
 
konstantinosmpazassine03
Κάθε πόσα λεπτά σταματούσατε την πρόβα από τα γέλια;
Α, καλά! (πολλά γέλια) Άπειρες φορές! Αλλά δεν σου κρύβω ότι αρκετές ήταν οι φορές που σταματούσε η πρόβα από τη συγκίνηση. Γιατί αυτός ο άνθρωπος έχει πολλές μεταπτώσεις μέσα του. Εκεί που τον βλέπουμε σε ντελίριο, εκεί που υποδύεται την Ιουλιέτα ή τον πατέρα Λαυρέντιο ή το Ναπολέοντα… την επόμενη ακριβώς στιγμή γίνεται ένα παιδάκι, που θυμάται το δάσκαλό του, στο δημοτικό, την πρώτη φορά που τον είπε βλάκα. Του είπε «Βρε βλάκα, με γιώτα γράφεται το μήλο»;
 
Υπάρχει συναισθηματική φόρτιση εκεί…
Ακριβώς έτσι. Και μετά βγαίνουν κι άλλα στοιχεία. Αυτό είναι και το ωραίο της παράστασης. Δεν είναι μονότονη. Ούτε εγώ βαριέμαι και το βλέπω αυτό και στους θεατές. Παρόλο που είναι μία ώρα και ένα τέταρτο, χωρίς διάλλειμα, με έναν άνθρωπο πάνω στη σκηνή, περνάνε όμορφα γιατί ζουν αυτό που έχει μέσα του αυτός ο εισηγητής. Που νομίζω ότι πολλοί το έχουμε μέσα μας. Έχουμε ερωτηματικά, έχουμε προβληματισμούς. Είναι αυτό που βλέπεις και στον κινηματογράφο, που λέει «Πού πάμε, ρε»; (γέλια)
 
Σου λείπει καθόλου «ο άλλος ηθοποιός, οι άλλοι ηθοποιοί», όση ώρα είσαι πάνω στη σκηνή; Το σκέφτεσαι καθόλου;
Όχι, δεν το σκέφτομαι! Το γιατί… Από το πρώτο λεπτό της παράστασης μέχρι το τελευταίο αισθάνομαι πως στην παράσταση παίζουμε όλοι! Και, αν θέλεις, γι αυτό μου αρέσει που είμαι εδώ στο Άβατον. Ο κόσμος είναι σχεδόν μέσα στη σκηνή. Είμαστε όλοι μια παρέα. Και θα το δεις κι εσύ, το κοινό, από το πρώτο λεπτό, μπαίνει στον ψυχισμό αυτού του ανθρώπου και δεν υπάρχει διαχωριστική γραμμή μεταξύ θεατών και ηθοποιού. Είναι ένα και αυτό το χαίρομαι κι εγώ. Συμβιώνουμε πράγματα και καταστάσεις. Όχι, «Ελάτε να με ακούσετε, ελάτε να με δείτε»… Δεν πάω ποτέ με αυτό τον γνώμονα. Ας μαζευτούμε στο Άβατον κάθε Τετάρτη και Πέμπτη και, όποιος γουστάρει, ας έλθει να προβληματιστούμε για τη βλακεία!
 
Πέρα από τις παραστάσεις τι κάνεις παράλληλα;
Θα είμαστε στην Πάτρα, 29, 30 και 31 Μαρτίου, στο θέατρο ACT. Με την ίδια παράσταση.
 
Κωνσταντίνε… Ποιος είσαι; Πέρα από τον εισηγητή που υποδύεσαι;
(γελάει) Ποιος είμαι… Είμαι ένας άνθρωπος στα τριάντα τέσσερά μου, έχω ένα πράγμα στο κεφάλι μου, να πηγαίνω κόντρα σε ό,τι βρίσκω μπροστά μου. Και όσο πιο δύσκολα πάνε τα πράγματα, όσο περίεργο κι αν σου φαίνεται, τόσο πιο πολύ χαίρομαι εγώ, όχι γιατί πάνε δύσκολα, αλλά γιατί μου αρέσει να κοντράρομαι. Έχω τελειώσει τη γεωπονική Αθηνών, εργάστηκα ως γεωπόνος, λάτρευα το θέατρο από μικρός, όσο κλισέ κι αν ακούγεται αυτό το πράγμα, και πριν από επτά χρόνια πήρα την απόφαση να ασχοληθώ επαγγελματικά με το χώρο του θεάτρου και να δοθώ σε αυτό. Είμαι ερωτευμένος με την πρόκα και το σανίδι! Μου αρέσει να παίρνω μαζί μου κόσμο και να κάνουμε αυτό το ταξίδι. Είμαι στην ανώτερη δραματική σχολή στο «Εμπρός-Θέατρο Εργαστήριο» και γενικά τρέχω και δεν φτάνω! Άμα θέλεις να ζήσεις, ζεις και βρίσκεις πράγματα να κάνεις στη ζωή σου.
 
Σε ξαναπάω στην αρχή… Στο σεμινάριο μιλάς για διάφορα πράγματα… Πρότυπο βλακείας ποιον/ποιους θα χαρακτήριζες;
(μικρή παύση) Μου έρχονται παρά πολλά στο μυαλό. Από τους πρωθυπουργούς μας, από διευθυντές σε διάφορα τμήματα στο δημόσιο, από τους ανεγκέφαλους που εκπαιδεύουν τα παιδιά, που τελειώνουν το σχολείο με μηδέν εφόδια και δεν ξέρουν τι να κάνουν… Από ανθρώπους που κάνουν χειρουργείο και ξεχνάνε πράγματα στο σώμα του ασθενή… Και το «βλάκας» δεν σημαίνει ότι είναι γκα-γκα ή ηλίθιοι… Είναι αυτό που λέμε. Βασιλεύει η βλακεία «από μέσα μας». Όλοι μας έχουμε κάνει βλακώδεις πράξεις και θα συνεχίσουμε να κάνουμε! Αυτές οι πράξεις όμως έχουν γίνει και μαθήματα.
 
Κώστας Κούλης
 
 
Ταυτότητα  της παράστασης
Κείμενο: Σάκης Σερέφας
Σκηνοθεσία: Θοδωρής Γκόγκος  
Μουσική επιμέλεια: Γιάννα Κούλα, Αχιλλέας Κάππης
Σκηνικά – Φωτισμοί: Θοδωρής Γκόγκος
Το κοστούμι επιμελήθηκε ο: Τάκης Στεφάνου
Στο ρόλο του Εισηγητή ο Κωνσταντίνος Μπάζας
 
Δημόσιες σχέσεις: Μαρκέλλα Καζαμία
 
Πληροφορίες:
Πρεμιέρα: 27 Φεβρουαρίου 2013  
Χώρος: Θέατρο Άβατον, Ευπατριδών 3, Γκάζι.
Ώρα έναρξης: 9:15  
Διάρκεια: 75΄
Γενική είσοδος: 10 ευρώ
Τηλ. Επικοινωνίας – κρατήσεις: 6981 982591, 210 3412689
 

Facebook Comments

Συνεντεύξεις