Συνεντεύξεις

Συνέντευξη με το Χρήστο Ράντου

 
Ο Χρήστος Ράντου είναι ένας νεότατος άνθρωπος, μόλις είκοσι δύο ετών, παραδέχεται ότι δεν τα πάει και τόσο καλά με τους αριθμούς, πολύ λίγο όμως φαντάζομαι ότι τον απασχολεί αυτό. Τα πάει παρά πολύ καλά με το γράψιμο, με το να κάνει τις σκέψεις του, τις εικόνες του, τις «βιογραφίες» του κείμενα για παραστάσεις. Λίγο μετά το πέρας του έργου που ο ίδιος έγραψε και σκηνοθέτησε, «Ποιος Άμλετ», καθόμαστε χαλαρά στις θέσεις των θεατών και ανοίγουμε κουβέντα για το έργο, για όλα εκείνα που έχουν να κάνουν με την ενδοοικογενειακή βία, για όλα αυτά που μπορούν να αποφευχθούν και δεν αποφεύγονται, για όλα αυτά που πρέπει να καταγγελθούν και δεν… Ο Χρήστος μας μιλάει για τα μελλοντικά του σχέδια και για το γεγονός ότι σε κάθε παράσταση που θα ανεβάζει ένα μέρος των εσόδων θα πηγαίνει σε μια φιλανθρωπία. Η κάθαρση έρχεται στην αρχή του έργου και μετά… μετά, καλά θα κάνουμε να ψαχτούμε… λίγο πριν κλάψουμε ίσως…
 
poiosamlet01
 
Τον Άμλετ πώς τον ανακάτεψες;
Ο Άμλετ ανακατεύτηκε λόγω του ότι η ιστορία του είναι παρόμοια, παράλληλα όμως δεν έχει και καμία σχέση! Ο πατέρας του είχε πεθάνει αλλά αυτός προσπαθούσε να σώσει την ψυχή του πατέρα του και να τον αθωώσει, δηλαδή να ανακαλύψουν όλοι ότι τον πατέρα του τον σκότωσε ο ίδιος του ο αδελφός. Εγώ περιπλέκω περισσότερο την ιστορία και δείχνω ότι ο αδελφός του πατέρα μου ήταν ο πατέρας μου στην ουσία. Τον ήρωα που υποδύομαι τον βίαζε ο πατριός του, ο αδελφός του πατέρα του… είναι λίγο μπερδεμένο το θέμα… και ο Άμλετ κολλάει στο ότι είναι χιλιοακουσμένος… Είμαι είκοσι δύο χρονών και στο θέατρο είμαι από τα δεκατέσσερα. Από τότε μέχρι τώρα κάθε χρόνο βλέπω τον Άμλετ!
 
poiosamlet02
Είναι ο συμβολισμός που αναφέρεται και στη παράσταση, έτσι; Εκεί που λες «Είμαι δεκατέσσερα, πάω για δουλειά»…
Ναι! Και αυτά τα οκτώ χρόνια, κάθε χρόνο βλέπω τον Άμλετ! Γιατί; Πρέπει να δούμε καινούργια πράγματα. Μια ιστορία του τότε συγκλονίζει και σήμερα… Δεν είμαι κατά των «παλαιών έργων», είμαι όμως υπέρ του ότι οι νέοι καλλιτέχνες έχουν παρά πολλά πράγματα να μας δείξουν. Δηλαδή το 2012, εμένα προσωπικά σαν καλλιτέχνη, με προβλημάτισε πολύ η ενδοοικογενειακή βία. Γιατί η βία δεν είναι ένας βιασμός… Η λεκτική βία τσακίζει περισσότερο! Εμείς, σαν νέοι λοιπόν, τι μπορούμε να κάνουμε γι αυτό; Να πάρουμε τον «παλιό» Άμλετ και να τον κάνουμε να τα πει; Όχι, μπορούμε να γράψουμε κάτι καινούργιο! Εμείς πρέπει να σώσουμε το τώρα. Ό,τι ήταν να κάνουν οι παλιοί το έκαναν! Οι νέοι καλλιτέχνες δεν πρέπει να επαναπαυτούν στα παλιά. Πρέπει να δημιουργήσουν κάτι καινούργιο. Κι έτσι ξεκίνησα όλο αυτό…
 
Το φλας που σου ήλθε για να γράψεις το κείμενο, βγήκε από αυτό; «Κάτι πρέπει να κάνουμε, κάτι πρέπει να πούμε»;
Όλο αυτό είναι αληθινό, είναι αληθινά γεγονότα. Ο φίλος μου, ο κολλητός μου τα περνούσε όλα αυτά, από μικρή ηλικία. Μου τα ‘λεγε… Ήμασταν γείτονες… Παντού υπάρχει μια οικογένεια που μπορεί να κακοποιεί το παιδί της. Και εμείς, που είμαστε στη διπλανή πόρτα, δεν μιλάμε γι αυτό. Δεν κάνουμε τίποτα, ενώ μπορούμε. Αυτό που ήθελα εγώ είναι να μας κάνω να ανοίξουμε λίγο τα μάτια μας. Και να τολμήσουμε εμείς, οι «ξένοι», να το καταγγείλουμε αυτό, γιατί μπορούμε! Ανώνυμοι είμαστε, δεν θα μας κατηγορήσει κανένας, απλά ένα τηλέφωνο θα κάνουμε. Κι απ’ τη στιγμή που υπάρχουν όλα τα μέσα για να το κάνουμε, γιατί να μην το κάνουμε; Για ποιο λόγο τώρα η ψυχή ενός παιδιού να περάσει όλη αυτή τη διαδικασία; Όταν αυτό το παιδί μεγαλώσει, μπορεί να γίνει οτιδήποτε… Βιαστής, εγκληματίας… μπορεί βέβαια να γίνει και πολύ καλός άνθρωπος…
 
Ναι, αλλά η σκιά υπάρχει…
Και η σκιά και ο τραυματισμός.
 
poiosamlet03
Οι χαρακτήρες πώς σου ήλθαν;
Γενικά, σε όλα τα έργα που γράφω, δεν βάζω ονόματα στους χαρακτήρες που δημιουργώ. Σε αυτό το έργο είναι ο «Γνωστός» και ο «Άγνωστος»… Είναι το ίδιο πρόσωπο, χωρισμένο στα δύο. Ο Γνωστός είναι αυτός που είναι μέσα στο σπίτι και δεν κάνει τίποτα και ο Άγνωστος είναι αυτός που βγαίνει στον «έξω κόσμο». Στην ουσία ο Γνωστός παίρνει τη μορφή του Αγνώστου όταν κάνει μια κακή πράξη, όταν εκνευρίζεται… Δηλαδή, οτιδήποτε κακό το κάνει ο Άγνωστος και ο Γνωστός παραμένει το «αγγελικό κακοποιημένο πλάσμα»… Παίρνει μια δύναμη με τον Άγνωστο.
 
Και η Οφηλία, η οποία «είναι και δεν είναι και ίσως να είναι και κάτι περισσότερο»;
Με την Οφηλία τώρα… Ήθελα να δείξω τη γυναίκα. Η Οφηλία εκπροσωπεί τα πάντα. Εκπροσωπεί τη γυναικεία μορφή. Γι αυτό και το πέπλο στην παράσταση και όλα αυτά τα αντικείμενα από πάνω… Είναι η γέννα και τα αντικείμενα από πάνω είναι όπως αυτά που έχει το μωρό πάνω από την κούνια του… το κλουβί, τα πουλιά, τα πούπουλα… Τα πούπουλα ας πούμε έχουν να κάνουν με τη ζεστασιά, με το μαξιλάρι… με τον ύπνο που δεν μπόρεσε να κάνει ποτέ αυτός σε όλη την παιδική ηλικία του. Και μπόρεσε να κοιμηθεί με το που σκότωσε τον πατέρα του! Η γυναίκα εδώ είναι η γυναίκα που εκείνος δεν είδε ποτέ, είναι το πώς τη φαντάζεται αυτός. Αγιοποιεί τη μητέρα του, παρόλο που κι αυτή ήταν μέσα στα πράγματα, ήξερε κι αυτή ότι βίαζαν το γιο της… Αλλά σήμερα πολλές γυναίκες δέχονται την κατάσταση όπως είναι γιατί φοβούνται να βγουν έξω, γιατί φοβούνται τι θα πει η κοινωνία… Κατά κάποιο τρόπο το ίδιο κάνει κι ο Άμλετ. Παρόλο που τη μητέρα του τη βρίζει, τη φέρνει σε μια πολύ δύσκολη θέση, της λέει «Τράβα αυτοκτόνα», εγώ το λέω πιο άμεσα, παρόλα αυτά μαζεύεται… και την αγαπάει!
 
poiosamlet04
Με τα παιδιά που συμπρωταγωνιστούν μαζί σου… πώς έγινε η επαφή;
Ο Απόλλων Μπόλλας κάνει τον Άγνωστο, η Αλεξία Πηγαδιώτη κάνει τη Γυναίκα, τα άλλα δύο παιδιά (σ.σ. Μιχάλης & Παντελής Καλογεράκης) είναι τραγουδιστές και κάνουν μελοποίηση ποιημάτων. Τα γνώρισα μέσω μιας κοινής μας φίλης και φωτογράφου, η οποία μας έχει κάνει και την αφίσα, και μου άρεσε πολύ το πάντρεμα! Επειδή είναι βαρύ το έργο, ήθελα να έχει μια άλλη χροιά, αλλά δεν ήθελα μια απλή κοινή μουσική. Ήθελα να υπάρχει Live μουσική μέσα στο έργο και επειδή τα παιδιά είναι εξαιρετικά… Στην παράσταση ακούμε ποιήματα τραγουδιστά.
 
Μετά απ’ αυτή την παράσταση τι βλέπεις;
Μετά… Στο ίδιο θέατρο, ανεβάζουμε ένα έργο, το οποίο ονομάζεται "Μέσα μας" και έχει να κάνει με τον έρωτα.
 
Δική σου δουλειά πάλι;
Δική μου δουλειά… Σκηνοθεσία και συγγραφή… Πάμε να σπάσουμε το κατεστημένο του έρωτα…
 
Το ίδιο βαρύ;
Είναι πολύ πιο «ελαφρύ» και ρομαντικό. Δεν έχει καμία σχέση με βία. Πάμε να σπάσουμε το κατεστημένο του «Αλλά»… Σ’ αγαπάω χωρίς το «αλλά». Θέλω να πιστεύω ότι μπορώ να κάνω κάτι πρωτοποριακό σ’ αυτό… Δεν θέλω να δείξω κάτι μασημένο, κάτι ίδιο…
 
Σε ιντριγκάρει αυτή η κολεκτιβοποίηση, να γράφεις μόνος σου…
Ναι, ναι, ναι. Πολύ…
 
poiosamlet05
 
Έμπνευση αντλείς από οπουδήποτε…
Από παντού… Από τα παιδικά μου χρόνια. Μου είχε πει ένας παλιός συγγραφέας, στον οποίο είχα πάει με ένα έργο μου και του είχα πει «Να σας πω, έχω πρόβλημα… Γράφω και μέσα μου υπάρχουν ‘βιογραφίες’ πολλές. Παιδικά τραύματα, έρωτας, τα πάντα… Με βασανίζουν όλα αυτά». Και μου λέει «Από τη στιγμή που γράφεις, αυτό το πράγμα μπορεί να σε βασανίζει για πέντε λεπτά αλλά και για πενήντα χρόνια. Και από τη στιγμή που το έγραψες, δεν σε βασανίζει πια. Κι αν δεν έχεις δικά σου στοιχεία μέσα, είσαι ένας ψευτό-συγγραφέας»! Δηλαδή, για να μπορέσεις να γράψεις ένα έργο αληθινό, θα πρέπει να έχει και δικά σου στοιχεία.
 
Σ’ αυτό το έργο δεν βλέπουμε κάθαρση…
Υπάρχει κάθαρση! Γιατί δεν υπάρχει κάθαρση;
 
Ίσως η κάθαρση να μην υπάρχει στο τέλος της παράστασης αλλά στην αρχή… Σκότωσε τον πατέρα του, ησύχασε κι από κει και πέρα, εμείς οι θεατές βλέπουμε κάτι άλλο, παράλληλα…
Εγώ θέλω να μπερδευτεί πολύ ο θεατής. Να μην πει «Γουάου, είδα μια παράσταση, ωραίος ο λόγος, ωραίο το κείμενο, μπλα-μπλα-μπλά»… Θέλω ο θεατής να προβληματιστεί και να φύγει και κλαίγοντας! Αυτή είναι η χαρά μου. Θέλω ο θεατής να κλάψει εδώ πέρα, να καταλάβει τι είναι βία. Οπότε η υπάρχει κάθαρση, όταν το παιδί σκοτώνει τον πατέρα του, στα ένδεκά του χρόνια, επειδή τολμάει! Όσο δεν μιλάει, τον επηρεάζει άσχημα…
 
Στο δελτίο τύπου διάβασα ότι κάνετε και φιλανθρωπίες μέσω του έργου…
Ναι… Γενικά, με την εταιρεία που έχουμε, κάνουμε φιλανθρωπίες… Έσοδα από αυτή την παράσταση θα πάνε στις γυναικείες φυλακές Ελεώνα. Στην πρώτη παράσταση στείλαμε χρήματα στο κέντρο ζωής, για το AIDS. Προσπαθούμε να βοηθήσουμε… Αυτός είναι και ο σκοπός μας.
 
Θα είναι και στην επόμενη παράσταση έτσι;
Ναι, ναι, σε όλες τις παραστάσεις.
 
Κώστας Κούλης

Συνεντεύξεις

Facebook Comments