Συνεντεύξεις

Συνέντευξη με τη Μαρούσα Στρογγυόγλου

 
   Η Μαρούσα Στρογγυόγλου ανεβάζει Μπρεχτ! «Η όπερα της πεντάρας» σερβίρεται από μία ενθουσιώδη ομάδα ερασιτεχνών ηθοποιών, στην Αγία Βαρβάρα. Υπό τη σκηνοθεσία και καθοδήγηση της Μαρούσας, άνθρωποι που μέχρι χθες δεν είχαν καν σκεφθεί να πατήσουν σε θεατρική σκηνή, σήμερα γεμίζουν ένα θέατρο πεντακοσίων ψυχών και ευελπιστούν σε νέες προκλήσεις ήτοι νέες παραστάσεις. Θα πρέπει να ομολογήσω πως δεν γνώριζα για αυτή την κίνηση, μέχρι που ο Μιχάλης Γιάγκας επικοινώνησε μαζί μου και πραγματικά τον ευχαριστώ που μεσολάβησε να μιλήσω με τη γνωστή ηθοποιό και να κλείσουμε τη συνέντευξη. Η Μαρούσα είναι απλά ένα πλάσμα που αξίζει να θαυμάζεις. Είναι μητέρα, είναι ηθοποιός, είναι σκηνοθέτις πλέον – και όχι μόνο – και κερδίζει καθημερινά το πιο δύσκολο στοίχημα, αυτό που έχει να κάνει με μία τιτάνια προσπάθεια και το στόχο να σηκώσει τον κόσμο από τους καναπέδες και το διαδίκτυο και να φέρει αυτό τον κόσμο στην των τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν.
 
marousa1903
 
Πώς γεννήθηκε όλο αυτό;
Όλο αυτό ξεκίνησε από κάποιους λίγους ρομαντικούς που αποφασίσαμε να θέλουμε να έχουμε μια πιο ανθρώπινη ζωή, πιο απλή και πιο δημιουργική, πιο ικανοποιητική απ' τη ζωή που ζούμε ερήμην μας. Έτσι επιλέξαμε να φτιάξουμε μια ομάδα για να μπορούμε ν' ανταμώνουμε, να επικοινωνούμε, να συνεργαζόμαστε και να συν-δημιουργούμε. Ζούμε στην εποχή της κεκτημένης ταχύτητας, σε μια εποχή που σιγοντάρει στο να χάνουμε τον έλεγχο της ζωής μας και που μας απομακρύνει συνεχώς απ' τις αξίες και τα όνειρά μας, φτάνοντάς μας έτσι κάποια στιγμή στο σημείο που όλα συνηθίζονται. Έτσι λοιπόν, απ' την ανάγκη μας για επαφή και επικοινωνία, μπήκαμε σ' αυτό το παιχνίδι κι αποφασίσαμε ν' ανέβουμε στο σανίδι και να πούμε όσα δε λέγονται ή όσα – που κι αν τα λέμε - δεν ακούγονται. Ξεκίνησε η ομάδα με πέντε ανθρώπους που αγαπούσαν το θέατρο, μέχρι εκείνη τη στιγμή ως θεατές. Οι πέντε γίναν δέκα και το πρώτο μας εγχείρημα ήταν με την κωμωδία του Neil Simon "Οι Ηλίθιοι", ένα έργο που αγάπησε πολύ η ομάδα και ανέβηκε εδώ, στο Δημοτικό θέατρο Γιάννης Ρίτσος, με μεγάλη απήχηση στον κόσμο για τρεις παραστάσεις σ' ένα κατάμεστο θέατρο! Εκεί, εκτός του ότι ένιωσα πιο δημιουργική από ποτέ, κατάλαβα και πόσο ανάγκη το είχε ο κόσμος. Κι έτσι συνεχίζουμε... Η ομάδα μας πλέον αποτελείται από τριάντα ενεργά μέλη όλων των ηλικιών. Έχουμε παιδιά από 8 χρόνων μέχρι 68.

Και η ευθύνη μεγαλώνει... Εκτός απ' το κοινό που μας παρακολουθεί, έχουμε κι ευθύνη απέναντι στα παιδιά μας, να μπορέσουμε να τους δώσουμε ώθηση ν' ανακαλύψουν τη ζωή που τους ταιριάζει! Απαραίτητο συστατικό η δική μας αρμονική συνύπαρξη, το πάθος κι ο ενθουσιασμός για το κάθε τι που καταπιανόμαστε. Έτσι λοιπόν η επιλογή του δεύτερου έργου ήταν δυσκολότερη. Διαβάσαμε πολλά έργα μέχρι να καταλήξουμε στο «Η όπερα της πεντάρας, ένα έργο σταθμός των Μπέρτολτ Μπρεχτ και Κουρτ Βάιλ, ένα στοίχημα για μας που το πετύχαμε! Νομίζω… (γέλια) Έχουμε κάνει έξι παραστάσεις μέχρι στιγμής κι έχουν πέρασει απ' το θέατρο γύρω στους 2.500 θεατές. Είναι σημαντικό για μια ερασιτεχνική ομάδα να σηκώσει απ' τον καναπέ του τόσο κόσμο! Η Όπερα της Πεντάρας ήταν ένα έργο που αγαπούσα αλλά και με τρόμαζε, ένα έργο που δεν γινόταν ν' ανέβει έτσι απλά «Άντε, πάμε να το κάνουμε»… Χρειαζόμαστε ανθρώπους που να μπορούν να τραγουδήσουν και η μουσική του Kurt Weill είναι απαιτητική, ακόμα και για σπουδαίους μουσικούς κι επιπλέον είχα και την ανησυχία του αν θα μπορέσει αυτό το έργο να αγγίξει έναν απαίδευτο θεατή. Νομίζω ότι το καταφέραμε.
 
Το θέατρο για μένα δεν έχει νόημα αν μπαίνεις και βγαίνεις ο ίδιος, χρειάζεται να μπορείς να βγεις λίγο διαφορετικός, έστω με μια σκέψη που θα σε γυροφέρνει και θα σε κάνει να τη μοιραστείς με το διπλανό σου. Χρειάζεται να συνειδητοποιήσουμε ότι αυτά που κάνουμε ή δεν κάνουμε αγγίζουν τις ζωές των άλλων ανθρώπων με πολλούς τρόπους.
 
opera1944

Σ' αυτές τις δύο παραστάσεις λοιπόν έχεις σκηνοθετήσει έχεις δώσει κατευθύνσεις. Είσαι η μαμά του λόχου. Έχεις επιμεληθεί τα σκηνικά...
Ναι, είναι μια πάρα πολύ όμορφη και δημιουργική διαδικασία. Το ότι καταπιάνομαι με την κάθε λεπτομέρεια που χρειάζεται για να ανέβει ένα έργο με εξιτάρει τόσο πολύ που δε μου λείπει που δεν παίζω. Βέβαια, όταν έρχεται η ώρα να χτυπήσει το τρίτο κουδούνι, προτιμώ να είμαι πάνω στη σκηνή ή πίσω στα παρασκήνια με τα παιδιά, πάρα πάνω στο ηλεκτρολογείο. Εκεί πάνω νιώθω ότι τελείωσε πια ο ρόλος μου και παραδίδω ολοκληρωτικά τη σκυτάλη. Η επιμέλεια των σκηνικών ήταν μια διαδικασία που γούσταρα πολύ. Θα μ' άρεσε να το είχα σπουδάσει. Δεν ξέρω βέβαια πώς ένιωθαν οι άνθρωποι που κατασκεύασαν τα σκηνικά και τους έπρηζα με ό,τι μου ερχόταν στο κεφάλι… Χωρίς αυτούς δεν θα μπορούσα να κάνω τίποτα. Αυτοί οι σημαντικοί άνθρωποι είναι οι αφανείς ήρωες της παράστασης!
 
Είχες σκηνοθετήσει ξανά, πριν από αυτές τις παραστάσεις εδώ;
Η πρώτη φορά που ήταν ολοκληρωτικά δική μου ήταν με τους «Ηλίθιους». Έχουμε κάνει και δύο παραστάσεις με τους μαθητές του Γ’ Γυμνάσιου της πόλης μας, το “Mamma Mia” και το “Grease”, που είχα βοηθήσει. Εκεί δεν ήταν δική μου η σκηνοθεσία, γιατί ήταν υπεύθυνη η μουσικός του σχολείου, οπότε αυτά τα δύο έργα είχαν τη δική της ματιά. Εγώ απλά βοήθησα σκηνικά, πώς να σταθούν τα παιδιά.
 
Το επόμενο έργο που σκέφτεσαι;
Δεν το έχουμε αποφασίσει ακόμα… Παρόλο που δεν υπάρχει δημοκρατία στο θέατρο… (γέλια) Εγώ όμως μπαίνω στη διαδικασία επιλογής μαζί με όλη την ομάδα . Διαβάζουμε έργα και αποφασίζουμε ουσιαστικά όλοι μαζί. Γιατί δεν αρκεί ν' αρέσει μόνο σε μένα το έργο. Χρειάζεται να αρέσει και σ' αυτούς που θα το παίξουν.
 
opera1946
 
Σκέφτεσαι να παίξεις σε επόμενη δουλειά σας…
Ναι. Αν χρειαστεί. Αλλά αν σκηνοθετήσω και παίξω, το πιο πιθανό είναι να λαλήσω! (γέλια) Στην «Όπερα» ήταν αρχικά στο πλάνο να παίξω ένα μικρό ρόλο . Αλλά ευτυχώς ήρθε μια νέα κοπέλα στην ομάδα, η οποία τραγουδάει πολύ ωραία μάλιστα κι έτσι δεν το έκανα εγώ. Το έδωσα σε εκείνη και έκανα πολύ καλά γιατί είναι εξαιρετική!

Εσένα θα σε δούμε κάπου; Ετοιμάζεις κάτι, σκέφτεσαι κάτι;
Όχι… Δεν έχω κάτι να σου πω συγκεκριμένο. Αυτό που σκέφτομαι είναι να προσαρμόσω για το θέατρο ένα βιβλίο απ' την εφηβική λογοτεχνία, που αγαπώ πολύ. Ένα έργο που απευθύνεται σε ηλικίες από μηδέν μέχρι εκατό χρονών και να επιχειρήσουμε με την ομάδα να το ανεβάσουμε... Γιατί πρέπει να έχουμε το νου μας και στο παιδί, όπως λέει κι ο Λευτέρης Παπαδόπουλος. Το πώς αντιλαμβάνονται αυτό που συμβαίνει είναι πιο σημαντικό από αυτό που πραγματικά συμβαίνει και οι υποκειμενικές εμπειρίες είναι αυτές που διαμορφώνουν τον ορίζοντα των παιδιών μας.
 
Έχεις κάνει θέατρο, έχεις κάνει τηλεόραση, κινηματογράφο, έχεις ζήσει το χώρο πολλά χρόνια. Αυτό που σε ενθουσιάζει στην τέχνη σου τι είναι; Και αυτό που ενοχλεί;
Με ενοχλεί η ασυνέπεια… Αυτό που λες ότι είσαι, αυτό που τελικά είσαι και αυτό που κάνεις, χρειάζεται να βρίσκονται σε αρμονία. Η τέχνη χρειάζεται συνέπεια και ν' αναλάβεις ευθύνη. Είναι ύψιστη τιμή να βρίσκεσαι πάνω στη σκηνή, δεν είναι "παίξε γέλασε". Και οι συνάδελφοι που βρίσκονται αυτή τη στιγμή στην πρώτη γραμμή έχουν μεγάλη ευθύνη απέναντι στο κοινό που τους παρακολουθεί. Έχουν «το κλειδί στο χέρι» και επιλέγουν να μείνουν κλειδωμένοι μέσα σ' ένα σύστημα που τους βολεύει, ανεβάζοντας εμπορικές επιτυχίες χωρίς καμία ουσία. Με ενοχλεί επίσης ο ανταγωνισμός στο θέατρο, γιατί το θέατρο για μένα είναι μοίρασμα, αγάπη, κατάθεση ψυχής. Όλα τ' άλλα είναι ένα τεράστιο ΕΓΩ, που δε χωράει στο θέατρο.
 
opera1945

Αυτό που σου αρέσει παρά πολύ στην τέχνη σου…
Το ότι βρίσκομαι με ανθρώπους… Μου αρέσει που βρίσκομαι με πολλούς και διαφορετικούς ανθρώπους και δημιουργούμε κάτι από το μηδέν. Μ' αρέσει να δίνω όσα μπορώ, να μοιράζομαι Στο θέατρο δεν υπάρχει τσιγκουνιά.
 
Η επιστροφή σου στο θέατρο;
Μα έχω επιστρέψει ήδη! (γέλια) Αν προκύψει κάτι καλό, πολύ ευχαρίστως! Είχα μια αποχή, η αλήθεια είναι για μεγάλο διάστημα, γιατί επέλεξα να μείνω σπίτι και να μεγαλώσω τα δύο μου παιδιά, ψάχνοντας κι εγώ παράλληλα να βρω τι θα γίνω όταν μεγαλώσω… Γιατί το θέατρο έχει γίνει λίγο χόμπι κι ελάχιστοι ζουν μόνο απ' αυτό και μόνο. Οπότε θα δείξει τι θα προκύψει... Προς το παρόν καλύπτομαι συναισθηματικά και δημιουργικά απ' τη Θεατρική Ομάδα "Ουδείς αναμ.art.ητος", έχοντας κοντά και τα παιδιά μου. Η κόρη μου χορεύει στην "Όπερα της Πεντάρας" κι ο γιος μου είναι στο ηλεκτρολογείο ως βοηθός ηχολήπτη. Όσο δε για την κάλυψη του επιούσιου, να ‘ναι καλά ο σύντροφός μου, που με στηρίζει για να μπορέσω εγώ ν' αλλάξω τον κόσμο... (γέλια)
 
opera1947
 
Ο μονόλογος σε συγκινεί;
Ναι. Έχω δει συναδέλφους που ήταν συγκλονιστικοί σε μονολόγους! Αν με ρωτάς για το αν θα επέλεγα να παίξω… Όχι, προτιμώ να βρίσκομαι με κόσμο. Υπάρχουν σπουδαία έργα με πολλούς, με λίγους και με λιγότερους ρόλους. Απ' αυτά θα ξεκινούσα... Γιατί θέλω παρέα. Κι ο μονόλογος εξάλλου θέλει πολλά… κότσια!
 
Η κινητήρια δύναμη για να δημιουργήσεις… ποια είναι;
Αρχικά η ίδια η ανάγκη για δημιουργία. Μη με ρωτήσεις από που πηγάζει, δεν ξέρω… Κι έπειτα ο Έρωτας… Να είσαι ερωτευμένος με κάθε τι που καταπιάνεσαι. Ο Έρωτας για μένα είναι η κινητήριος δύναμη για τα πάντα! Είναι η χαρά της ζωής! Το πάθος κι ο ενθουσιασμός σε κάνουν να αφοσιώνεσαι και να ξεχνάς τις υπόλοιπες ανάγκες σου. Α… κι ο θυμός. Κι αυτός παίζει το ρόλο του γιατί δε σε αφήνει να παραιτηθείς. Πάμε λοιπόν να δημιουργήσουμε την πραγματικότητα που μας αξίζει! Είμαι ρομαντική και θα συνεχίσω να είμαι.
 
Κώστας Κούλης
 
marousathanks01
 

Facebook Comments

Συνεντεύξεις