Συνεντεύξεις

Συνέντευξη με τη Μαρία Σολωμού

 
   Με το που πήγα και είδα για πρώτη φορά το «Οικογένεια Άνταμς», έπαθα μεγάλη ζημιά… Δεν είναι μόνο ότι έπαιζαν οι ηθοποιοί καταπληκτικά, δεν είναι μόνο ότι τραγουδούσαν και χόρευαν λες και ήταν η έκτη χρονιά που ανέβαινε η παράσταση… ήταν και αυτή η ρημαδοχημεία τους! Ήταν σαν να γνωρίζονταν αιώνες μεταξύ τους. Τη δεύτερη φορά που παρακολούθησα αυτό το υπέροχο μιούζικαλ, βρέθηκα «αντιμέτωπος» με έναν απίστευτο σουρεάλ αυτοσχεδιασμό επί σκηνής, με αποτέλεσμα οι ίδιοι οι συμμετέχοντες να μην μπορούν να κρύψουν τα γέλια τους. Οι μέρες περνούσαν, ο κόσμος πήγαινε σαν τρελός να δει το έργο και εγώ σκέφτηκα να πρήξω τη Μαρκέλλα Καζαμία και να ζητήσω συνέντευξη με τη Μαρία Σολωμού, μία μέρα πριν τραβήξουν τις κουρτίνες για τη σεζόν! Αυτό κι αν ήταν σουρεάλ… Δεν μου χάλασαν κανένα χατίρι όμως. Βρέθηκα στο θέατρο και το καμαρίνι της Μαρίας Σολωμού, τα είπαμε, γελάσαμε πολύ και κάπου εκεί κατάλαβα ότι θα ήταν φοβερή περίπτωση η παράσταση να πάει και δεύτερη σεζόν… Δείτε το σαν preview… Εκτός κι αν… Ε, καλά, μην σας τα λέω όλα από τον πρόλογο. Διαβάστε κι εσείς κάτι! Άπειρα ευχαριστώ στη Μαρκέλλα για την άπειρη βοήθεια!
 
solomou01
Μια και τελειώνετε αύριο με το καλό… και δεν ξέρω αν θα συνεχίσετε…
Κανείς!

Κανείς δεν ξέρει, ε;
Κανείς δεν ξέρει, αλλά δεν νομίζω εγώ…

Να πάω τα πράγματα λίγο πιο πίσω… Όταν ξεκινάγατε. Πώς ήλθε η πρόταση, πώς έγινε όλη αυτή η ιστορία; Το σκεπτικό να το ανεβάσετε για πρώτη φορά στην Ελλάδα…
Αυτό δεν το ξέρω. Το σκεπτικό να ανέβει για πρώτη φορά. Αυτό είναι… στης Θέμιδας (σ.σ. Θέμις Μαρσέλλου – η σκηνοθέτις) το μυαλό! (γέλια) Εμένα με πήραν τηλέφωνο, ενώ είχα αποφασίσει να βγάλω τη χρονιά μου πολύ χαλαρά, γιατί ήμουν αρκετά ταλαιπωρημένη… Ήθελα να ασχοληθώ με τη σχολή μόνο και τα παιδιά μέσα στη σχολή. Με πήρε η Θέμιδα και μου λέει «Μαρία, το και το»! Και πραγματικά, εκείνη την ώρα, είπα «Όχι, μην μου το κάνεις αυτό, δεν θέλω! Θέλω να πω όχι. Οπότε, δώσε μου μία μέρα να το σκεφτώ»… Εγώ το ήξερα το μιούζικαλ, το είχα ψιλοδεί… Μου άρεσε πολύ η οικογένεια Άνταμς, πάντα μου άρεσαν οι ταινίες παρά πολύ. Μεγάλη αγάπη με τη Μορτίσια…

Είστε και λίγο Gothάκι ή μου φαίνεται;
Όχι, ποτέ! Πότε δεν ήμουν Goth, καμία σχέση… Ούτε Goth ούτε Rock… Παρόλα αυτά, μου άρεσε πολύ. Μου άρεσε αυτή η περσόνα.

Είδα την παράσταση δύο φορές. Και είδα ότι το ευχαριστηθήκατε παρά πολύ…
Ναι, βέβαια!
 
solomou03
Και είδα ότι το πανηγυρίζατε κιόλας, ότι κάποια στιγμή κρατιόσαστε να μην γελάσετε με όλα αυτά που συμβαίνουν…
Ναι, αυτό είναι το μεγάλο μου πρόβλημα… Τους λέω «Μην μου κάνετε τίποτα πάνω στη σκηνή, γιατί εγώ δεν μπορώ»…

Κάνατε πολύ μεγάλη επιτυχία με το «Άνταμς»… Ήλθε πολύς κόσμος, το καταχάρηκε… Αυτό που είδαμε πάνω στη σκηνή ήταν μία ομάδα που αναπνέει πολύ καλά, που έχει φοβερή χημεία… Όντως περάσατε καλά, έτσι;
Ναι, περάσαμε πολύ καλά. Περάσαμε ωραία και όντως όλοι χαιρόντουσαν με αυτό που κάναμε. Δεν νομίζω ότι υπήρχε κάποιος που το έκανε μόνο για τη δουλειά ή κάτι τέτοιο… Όσοι μπήκαμε σε αυτό το πράγμα μπήκαμε γιατί το θέλαμε πολύ. Και νομίζω ότι ταίριαξε σε όλους παρά πολύ.

Όσον αφορά την ιστορία αυτή καθαυτή και το ότι είναι μιούζικαλ… Η πιο ολοκληρωμένη μορφή στην τέχνη σας γιατί και χορεύετε και τραγουδάτε και παίζετε… Μανίκι;
Μανίκι! Πολύ! Στην Αγγλία το λένε “Triple Threat”. Τριπλή απειλή… (γέλια) Εντάξει, είναι κάτι το πολύ διαφορετικό απ’ ό,τι έχω κάνει. Και από πρόβα και από προετοιμασία πριν την παράσταση… Έχω κάνει και κωμωδία και δράματα, οπότε είναι μία κατηγορία μόνο του έτσι κι αλλιώς αυτό το πράγμα, αλλά και η διαδικασία είναι μία κατηγορία μόνη της. Έχει άλλα πράγματα, άλλη διαδικασία, άλλη προετοιμασία, άσχετα με το τι κάνεις εδώ. Σπίτι σου… Μόνος σου, δεν ξέρω γω τι…

Πώς το προσεγγίσατε εσείς;
Εγώ ασχολήθηκα παρά πολύ… Δεν ξέρω πώς προσέγγισα, μην με ρωτάς, δεν ξέρω! (γέλια) Δεν σκέφτηκα το ρόλο, α, πώς θα κάνω τη Μορτίσια ή πώς θα κάνω την Αντζέλικα Χιούστον… Την αύρα ήθελα να δώσω, την ατμόσφαιρα παρά πολύ. Αυτό ήθελα να πιάσω, με όποιο τρόπο. Βασίστηκα παρά πολύ στην κινησιολογία, παρά πολύ. Σ’ αυτή την ακινησία, σ’ αυτό το… τα χέρια, τα χέρια παρά πολύ! Αυτό έχτισα εγώ σαν ρόλο. Από κει και πέρα, όσο περίεργο κι αν φαίνεται, ανέβασα σχεδόν μία οκτάβα τη φωνή μου. Η φωνή που φαντάζεται κανείς ότι θα με βοηθούσε επειδή είναι πολύ μπάσα… Την ανέβασα, την έκανα πιο λεπτή.
 
solomou04
Δική σας ιδέα ήταν αυτό;
Ναι. Την έκανα πολύ πιο λεπτή. Έκοψα το τσιγάρο, έκανα ιδιαίτερα μαθήματα φωνητικής, πολύ έντονα… Γιατί δεν είχα ξανατραγουδήσει στο θέατρο, σε καθημερινή βάση.

Και με ζωντανή ορχήστρα κιόλας.
Ναι, ήταν κάτι… Όλα μπορούν να συμβούν… Αυτό ήταν το μεγάλο στοίχημα. Να τραγουδήσω, να χορέψω και να παίξω συγχρόνως. Με το χορό δεν είχα ποτέ πρόβλημα, απλά επειδή έχω κάτσει πολύ καιρό χωρίς χορό, λόγω ενός προβλήματος που έχω με τη μέση μου, φοβήθηκα κι εκεί. Φοβόμουν το τραγούδι, φοβόμουν το χορό, μην με πιάσει πάλι κάνα λουμπάγκο και «Χριστέ μου, πώς θα κάνω το ταγκό»; (πολλά γέλια) Για καλή μου τύχη, ο Αντώνης (σ.σ. Καφετζόπουλος) δεν χορεύει, οπότε ήταν ένα ταγκό σχετικά εύκολο για μένα. Δεν ταλαιπωρήθηκα καθόλου χορευτικά. Το μόνο δύσκολο ήταν να χορέψεις σαν ακίνητη! (γελάει) Αυτό ήταν το δύσκολο της Μορτίσια, η ακινησία.

Πώς ακούτε στη σκηνή, με μόνιτορ;
Έχει μόνιτορ. Αλλά αυτό είναι σχετικό. Μία μέρα ακούμε, μία μέρα δεν ακούμε… Αν δεν έχεις εμπειρία σ’ αυτά τα πράγματα, μπορεί να σε διαλύσει. Μπορεί πολύ εύκολα να φαλτσάρεις…

Να σ’ αποσυντονίσει τελείως.
Ναι! Αν δεν ακούς καλά, φάλτσαρες, τελείωσε! Αν δεν ακούς τη φωνή σου, έκλεισες! (γέλια) Επειδή δεν έχω εμπειρία στο χώρο αυτό, ήμουν πολύ ανάποδη με όλο αυτό το πράγμα… «Μην βάλετε τη φωνή μου γιατί τρομάζω που μ’ ακούω»! Απλά θέλω να ακούω λίγο τη μουσική. Να χτυπήσω ξύλο, δεν είμαι φάλτσα και άμα γίνω, το ακούω πρώτη εγώ. Νομίζω ότι όλο αυτό πήγε καλά. Τι να πω;

Να πείτε ότι θα ενθουσιαστείτε πολύ αν σας πουν «Ξέρεις κάτι, Μαρία; Το προχωράμε και του χρόνου σε θέλουμε»!
Εεε… δεν ξέρω… Εγώ το έκανα! Για μένα ολοκληρώθηκε. Το να καταφέρω να παίξω μιούζικαλ ήταν ένα παρά πολύ μεγάλο όνειρο, το οποίο όμως δεν το κυνήγαγα γιατί… δεν θα πω ότι είμαι τεμπέλα… το σκέφτηκα αργά. Πάντα θεωρούσα ότι δεν μπορώ να τραγουδήσω ή να κάνω μιούζικαλ ή να κάνω κάτι χαρωπό γιατί το μιούζικαλ είναι αλέγκρο. Δεν με είχα για τέτοιο στυλ, ύφος και τα λοιπά… Τώρα ήλθε και κόλλησε παρά πολύ. Είναι αυτός ο ρόλος που είναι έτσι μαύρος… Δεν είναι χαρούμενος! (γελάει) Υπάρχει μια περίεργη μαυρίλα. Υπάρχουν τραγούδια που είναι χαμηλά, δεν είναι «Το φάντασμα της όπερας». Είναι τα τραγούδια αρκετά βατά. Πέρα από το ότι μου έφυγε η ψυχή για να τα καταφέρω, δεν είναι «στο θεό» τρελά, οπότε… ήμουν τυχερή. Δεν νομίζω ότι θα υπήρχε άλλο μιούζικαλ που θα μου ταίριαζε να κάνω.
 
solomou02
Δεν είχα σκοπό να το ρωτήσω, αλλά μια και είπατε αυτό τώρα… Δηλαδή, το «Βίκτωρ-Βικτώρια» δεν θα το κάνατε;
Μμμ… παρά πολύ ψηλά είναι το «Βίκτωρ-Βικτώρια»… Θα μ’ άρεσε πολύ. Έχω δύο-τρία πρακτικά προβλήματα, που δεν θα μπορούσα να το κάνω. Αξάν… Είναι μία άλλη φάση της ζωής… Έχω δυο-τρία προβλήματα, που δεν λύνονται για το «Βίκτωρ-Βικτώρια»… (γελάει)

Τα μαλλιά θα τα κόβατε;
Α, έτσι κι αλλιώς τα έκοψα και μάλιστα για φιλανθρωπικό σκοπό. Δεν θα τα έκοβα για τη δουλειά; Αν άξιζε τον κόπο, βέβαια! Γιατί, δεν της πήγαιναν της Εβελίνας; Κούκλα! Όχι, δεν είναι αυτό το πρόβλημα… Κάθε μιούζικαλ έχει το δικό του θέμα…

Πέρα από το θέατρο και πέρα από αυτά που κάνετε παράλληλα… Για αυτά που θα κάνετε… Έχετε εικόνα;
Όχι, τίποτα…

Για το άμεσο μέλλον;
Το άμεσο μέλλον είναι… Θα κάθομαι και κάποιοι θα μου κάνουν αέρα! Θα βάλω το γιο μου να μου κάνει αέρα…

Σιγά μην σας κάνει αέρα ο γιος σας, δεν είμαστε καλά!
(Πολλά γέλια) Θα τον βάλω κάτι να κάνει. Θέλω να κάθομαι και να με περιποιούνται!

(σ.σ. η πόρτα του καμαρινιού χτυπάει, η Μαρία Σολωμού απαντά και ο «απέξω» μπαίνει. Η Demy περιχαρής μας δείχνει την καινούργια φωτογραφική μηχανή της. Μετά από πληθώρα θαυμαστικών και τεχνικής φύσης ερωτήσεων, η πόρτα κλείνει και ξαναγυρνάμε στα μελλοντικά σχέδια της Μαρίας)

Από Σεπτέμβριο δηλαδή;
Θα δούμε… Δεν βάζω πρόγραμμα. Φέτος δεν ξέρω γιατί κουράστηκα τόσο πολύ. Θέλω όμως διακοπές. Θέλω διακοπές υπό την έννοια να πάω κάπου, όχι να κάτσω σπίτι μου. Επειδή πέρσι το καλοκαίρι πήγαν πολλά πράγματα στραβά… Ακυρώθηκαν περιοδείες που ήταν να κάνω, ακυρώθηκε δουλειά τελευταία στιγμή και έγινε όλο αυτό με τα capital control… Με έπιασε ένα σύνδρομο της «κατοχής»… Δεν πήγα πουθενά, δεν έκανα τίποτα… Κουράστηκα! Οι μόνες μέρες που πραγματικά ξεκουράστηκα ήταν τρεις μέρες το Νοέμβριο, τότε που με πήρε τηλέφωνο η Θέμιδα και μου είπε «Άνταμς»! Και λέω «Τώρα, που είμαι ξάπλα»; (πολλά γέλια)

Ο κόσμος πάει θέατρο όπως παλιά; Είναι καλύτερα, είναι χειρότερα…
Όχι! Δεν πάει. Δεν πάει καθόλου όπως πήγαινε παλιά.

Πέρα από το οικονομικό, που είναι ο βασικός κακός της ιστορίας, έχει να κάνει και με κάτι άλλο;
Όχι, όχι. Είναι το οικονομικό. Και μας πιάνει και μια κλεισούρα, το βλέπω κι από μένα… Θες, δεν θες, σε πιάνει μια μιζέρια… «Δεν έχω, δεν κάνω… βαριέμαι, θα κάτσω μέσα. Δεν έχω χαρά, δεν νιώθω καλά, δεν έχω όρεξη»… Σε πιάνει κι αυτό. Άμα δηλαδή χάνεις τη δουλειά σου, τι θα πεις «Θα πάω θέατρο να χαρώ»;

Κώστας Κούλης
 

Συνεντεύξεις