Συνεντεύξεις

Συνέντευξη με το θεατρικό σκηνοθέτη Λεωνίδα Παπαδόπουλο

 
   Είναι ένας νεότατος άνθρωπος και τόσο πολυσχιδής… Ακαδημαϊκή καριέρα, σκηνοθεσία, ένα σωρό πράγματα γύρω από το θέατρο και την τέχνη… Ο Λεωνίδας Παπαδόπουλος είναι ο σκηνοθέτης του «Donna Abbandonata ή πολύ με στεναχωρήσατε κύριε Γιώργο μου» και η συνάντηση μαζί του είναι εξαιρετική αφορμή να μιλήσουμε για το έργο και για τα σχέδιά του για το μέλλον. Πασπαλίστε και λίγο με την εμπειρία του από τις σπουδές και τα θέατρα στο Λονδίνο και έχετε πλέον να διαβάσετε μία κουβέντα που εμπεριέχει λατρεία και μόνο για ένα χώρο που οριοθετείται ως ο πλέον φυσικός για αυτό το σπουδαίο καλλιτέχνη. Πολλά ευχαριστώ στη Μαρκέλλα Καζαμία που φρόντισε να πραγματοποιηθεί αυτή η συνέντευξη.
 
leonidaspap1955

Από την ώρα που διαβάσατε το κείμενο για το “Abbandonata” μέχρι την ώρα που είπατε «Πάμε να το κάνουμε»… Πώς έγινε όλο αυτό;
Μεγάλη απόσταση χρονική… Ήταν ένα έργο το οποίο, με το που το διάβασα, μου γεννήθηκε αμέσως η επιθυμία να το κάνω. Γνώριζα τα κείμενα της Γλυκερίας Μπασδέκη. Και τα θεατρικά. Ό,τι έχει γράψει. Το πρόβλημα είναι ότι δεν γνώριζα την ίδια τη Γλυκερία. Ήλθα σε επικοινωνία μαζί της, ανταποκρίθηκε με μεγάλη χαρά. Όταν κατέβηκε στην Αθήνα, γιατί ζει στην Ξάνθη, βρεθήκαμε και όλα έγιναν παρά πολύ όμορφα.

Αυτό που σας τράβηξε την προσοχή… Τι ήταν;
Η μεγάλη συγκίνηση που αποπνέει ο λόγος της Γλυκερίας. Η εμβάθυνση στην ανθρώπινη ψυχή. Αυτό πάντα με συγκινεί. Όπως και η αγάπη που προκύπτει μέσα από τα γραφόμενα για έναν ήρωα που πάσχει και που βρίσκεται σε μεταιχμιακούς χώρους. Ανάμεσα στη ζωή και το θάνατο, ανάμεσα στην τρέλα και τη λογική… στο όνειρο της χαράς και την ελπίδα.

Γιατί έχω την εντύπωση ότι αυτή η παράσταση είναι ένα ηχηρό χαστούκι σε εκείνους που δεν συμπάσχουν;
Είναι ένα κείμενο που μιλάει για όλα αυτά που οφείλουμε στους εαυτούς μας. Το δικαίωμά μας στη ζωή, τις επιθυμίες… το δικαίωμά μας στην αγάπη, στο να διεκδικήσουμε την προσοχή και το ενδιαφέρον των συνανθρώπων μας. Πάνω από όλα είναι ένα… όχι χαστούκι, αλλά χάδι, στους ανθρώπους που υποφέρουν και που το μυαλό τους αδυνατεί να συμπορευθεί με το δικό μας, στο σκληρό κόσμο στον οποίο ζούμε.
 
leonidaspap1956

Όσον αφορά την πορεία των προβών, υπήρξε κάποιο σημείο που να εστιάσατε ιδιαίτερα; Που να απαιτούσε ιδιαίτερη προσοχή;
Είναι ένα δύσκολο κείμενο γιατί είναι ένα σπουδαίο κείμενο. Και όσο τα έργα είναι πιο σπουδαία, τόσο πιο πολύ μεγεθύνονται οι δυσκολίες. Υπάρχουν πολλαπλές ερμηνείες, τις οποίες καλούμαστε να φωτίσουμε. Αυτό είχε μία δυσκολία, για το ποιο δρόμο θα έπρεπε να ακολουθήσουμε. Ήταν μία διαδικασία επίπονη. Το κείμενο είναι παραληρηματικό, στα όρια της τρέλας. Και επειδή δουλεύω πολύ με τους ηθοποιούς στον τρόπο που δημιουργείται η σκέψη, γιατί ένας ηθοποιός που υπάρχει πάνω στη σκηνή, πάνω απ’ όλα σκέπτεται, ήταν πολύ δύσκολο να βγάλουμε το πώς σκέπτεται ένας άνθρωπος που κινείται στα όρια της τρέλας. Πώς υπάρχουν αυτές οι γέφυρες, πώς ενώνονται αυτές οι γέφυρες, από τη μία σκέψη στην άλλη… Αυτό ήταν κάτι που μας δυσκόλεψε όλους, αλλά ήταν και το ενδιαφέρον. Και του χαρακτήρα. Όπως και οι σιωπές. Γιατί ο ένας χαρακτήρας ακούει. Και στο θέατρο το να ακούς είναι εξίσου σημαντικό με το να μιλάς. Οι σκέψεις των δύο γυναικών, το πώς χειρίστηκαν τις σιωπές, το λόγο… την τρέλα… Όλα αυτά είχαν πολύ ενδιαφέρον.

Το λένε πολλοί συνάδελφοί σας αυτό. Ότι η σιωπή στο θέατρο είναι ατάκα…
Είναι ένας εσωτερικός μονόλογος. Ένας ηθοποιός επί σκηνής, ο οποίος δεν μιλάει… σκέπτεται. Δεν είναι τυχαίο ότι το έχει επιλέξει αυτό ο συγγραφέας. Ο χαρακτήρας δρα, αντιδρά και σκέπτεται, πάνω απ’ όλα.

Μέχρι πότε θα είστε εδώ με το καλό;
Μέχρι την Κυριακή των Βαΐων.

Και μετά;
Έχουμε την επιθυμία να ταξιδέψει αυτή η παράσταση. Μένει αυτό στο πίσω μέρος του μυαλού μας. Μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο, μπορεί και όχι.
 
leonidaspap1957

Όσον αφορά τα υπόλοιπα πράγματα που κάνετε;
Είμαι άνθρωπος που κάνει πολλά όνειρα. Μου αρέσει να ζω και να ελπίζω στα επόμενα, μου αρέσουν οι ωραίες συνεργασίες με ωραίους ανθρώπους. Αυτό που πάντα κοιτάω και προσπαθώ να καταφέρνω είναι να συνεργάζομαι με ανθρώπους που έχουμε κοινούς κώδικες, που μπορούμε να συμπορευθούμε. Και στη ζωή και στην τέχνη. Φέτος έχω τη χαρά να διδάσκω στη σχολή από την οποία ξεκίνησα, στο τμήμα θεατρικών σπουδών του πανεπιστημίου Αθηνών. Ταυτόχρονα εργάζομαι ως θεατρολόγος σε ένα πού ενδιαφέρον πρόγραμμα που γίνεται στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά για τη δυναμική του ελληνικού λόγου στο θέατρο. Και ετοιμάζω τα επόμενα σκηνοθετικά μου βήματα και συνεργασίες…

Είναι ανακοινώσιμα όλα αυτά;
Αυτή τη στιγμή συζητάμε με την Πένυ Φυλακτάκη, η οποία είναι μία πολύ αξιόλογη συγγραφέας, για ένα κείμενό της, το «Κτίριο». Αφορά τη ζωή ενός κτιρίου στη διάρκεια εκατό χρόνων. Η ιδέα μου είναι να παρουσιαστεί σε κτίρια, είτε ερειπωμένα είτε σε χώρους πολιτιστικής κληρονομιάς, σε όλη την Ελλάδα. Με ταυτόχρονες προβολές για την ιστορία του κτιρίου και την ιστορία του εικοστού αιώνα.

Η ακαδημαϊκή πλευρά του εαυτού σας… Τι βλέπετε στο μέλλον;
Έχω πάρει διδακτορικό, το οποίο μου έχει προσφέρει, πέραν του τίτλου, πολύ ωραίες εμπειρίες. Έζησα τρία πολύ ωραία χρόνια στο Λονδίνο… Είχα τη χαρά να εργαστώ και στην Κέρκυρα, ως συνεργάτης καθηγητής, αλλά και εδώ. Είναι πολύ ωραία εμπειρία η διδασκαλία και είναι πολύ συγκινητικό να διδάσκεις στους χώρους, στους οποίους κάποτε βρισκόσουν ως φοιτητής. Όπως και το να δουλέψεις με ανθρώπους που σου έδωσαν τις γνώσεις και τα πρώτα ερεθίσματα, στο τεχνικό κομμάτι. Γιατί είμαι και ηθοποιός, είμαι μαθητής του Γιώργου Κιμούλη και όλο αυτό ήταν σταθμός στη ζωή μου και στον τρόπο σκέψης μου γενικά…

Στο Λονδίνο το ευχαριστηθήκατε εκείνα τα τρία χρόνια με τις παραστάσεις;
Ναι! Ακόμα και τώρα πάω για να βλέπω παραστάσεις. Προσπαθώ να πηγαίνω κάθε χρόνο, όσο το επιτρέπουν τα χρήματα. Και όταν σπούδαζα μπήκα σε μία «λέσχη» με τη οποία έπαιρνα εισιτήρια σε πολύ χαμηλή τιμή.

Αυτό που σας ενθουσιάζει πιο πολύ στην τέχνη σας τι είναι; Αυτό που σας απωθεί;
Είναι το ίδιο πράγμα… (γελάει) Εμένα μ’ ενδιαφέρει παρά πολύ να δουλεύω με τους ηθοποιούς. Ένα πολύ μεγάλο κομμάτι του τρόπου που προσεγγίζω τα έργα και τους χαρακτήρες είναι η δουλειά που κάνω με τους ηθοποιούς. Έχω περάσει κι εγώ από ανάλογες εμπειρίες, οπότε βρίσκω παρά πολύ ενδιαφέροντα τον τρόπο με τον οποίο οι ηθοποιοί καλούνται οι ηθοποιοί να φέρουν στο φως τις ψυχές τους, τα συναισθήματά τους, τις σκέψεις τους… Πολλές φορές όμως, αυτό που είναι πολύ ενδιαφέρον να ανακαλύψεις, γίνεται πολύ επικίνδυνο και ως προς τον τρόπο συμπεριφοράς αυτών των ανθρώπων, κάποιων από αυτούς… Πολλές φορές, η ανασφάλειά τους μπορεί να λειτουργήσει και να παρουσιάσουν χαρακτήρες που δεν συνάδει με αυτό που καλούνται να υπηρετήσουν. Είναι πολύ λυπηρό όταν συμβαίνει αυτό…

Κώστας Κούλης

Συνεντεύξεις

Facebook Comments