Συνεντεύξεις

Συνέντευξη με την Κατερίνα Διδασκάλου

 
   Ανήμερα του Ευαγγελισμού… Η ίδια η Κατερίνα Διδασκάλου μας ευχήθηκε με το πέρας της συνέντευξης να έχουμε αυτό ακριβώς. Μόνο καλά νέα… Είναι μία πανέμορφη γυναίκα, μία υπέροχη ηθοποιός και φιλοδοξούμε να την έχουμε παρέα μας κάθε χρόνο. Για όγδοη χρονιά παρουσιάζει μία από τις πιο αγαπημένες της παραστάσεις, την «Η πόρνη από πάνω», ένα μονόλογο που προβληματίζει, «θρέφει», «ζυμώνει». Εννοείται πως συζητήσαμε για τη μεγάλη πρότερη επιτυχία της με το «Ω!... Θεέ μου» και εννοείται πως μιλήσαμε για τα μελλοντικά πλάνα της. Και – πιστέψτε μας – όταν μιλάει η Διδασκάλου, δεν θέλεις με τίποτα να σταματήσει να μιλάει. Απλά δεν την χορταίνεις! Πολλά ευχαριστώ στη Μαρκέλλα Καζαμία, η οποία φρόντισε να πραγματοποιηθεί αυτή η συνέντευξη.
 
didaskalou1955

Όγδοος χρόνος επιτυχίας;
Εεε… ναι! Όγδοος χρόνος. Τι να πω… Ευγνωμονώ το κοινό καταρχάς. Το κοινό καθορίζει αν μία παράσταση συνεχίζεται. Αν ξανανεβαίνει… (γέλια) Τι επιτυχία έχει… Ναι, το κοινό, το κοινό. Το οποίο αποφάσισε ότι θα πάει όλα αυτά τα χρόνια «Η πόρνη από πάνω». Νιώθω πολύ μεγάλη ευγνωμοσύνη, γιατί σ’ αυτούς τους δύσκολους καιρούς, είναι δώρο, παιδιά. Είναι μεγάλο δώρο να βγαίνουν χρήματα μόνο από το θέατρο. Μεγάλη υπόθεση. Κάτι που σου δίνει την πολυτέλεια εάν δεν βρεις να κάνεις κάτι, που θέλεις πολύ, στην τηλεόραση, να μην το κάνεις. Ευγνωμονώ γιατί και στην επαρχία που πηγαίνω, είμαι sold out συνέχεια.

Όταν είχαμε ξαναμιλήσει, τότε για το «Ω!... Θεέ μου», μας είχατε πει ότι θα το παγώνατε και θα το ξανακάνατε κάποια στιγμή.
Ναι! Τότε δεν προλάβαινα να το κάνω. Τώρα… να σας πω… Θέλω να ξανακάνω το «Ω!... Θεέ μου». Με ρωτάει ο κόσμος και γι’ αυτό. Με ρωτάει συνέχεια. Ξέρετε, αυτά είναι και συγκυρίες. Αν έλθει πάλι η ώρα του…
 
didaskalou1956

Αυτή η παράσταση τώρα… Σας έχει κουμπώσει τόσο καλά που λέτε ότι «Δεν θέλω να την αφήσω»…
Όχι, δεν είναι αυτό μόνο. Είναι αυτό που έλεγα και πριν. Όταν ο κόσμος ζητάει και ξαναζητάει μία παράσταση, νιώθεις και μία υποχρέωση απέναντί του. Σκεφθείτε ότι έρχονται άνθρωποι και μου λένε «Την έχουμε δει πέντε φορές την παράσταση. Και θα έλθουμε να τη δούμε και έκτη»! Είναι πολύ συγκινητικό και… να σας πω κάτι; Πιστεύω ότι πρέπει να τον ακούς τον κόσμο. Πρέπει να τον ακούμε και να το σεβόμαστε διότι πραγματικά ο κόσμος αποφασίζει τελικά για την παρουσία και το για πόσο είμαστε στην επικαιρότητα. Να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους. Φυσικά και μου αρέσει αυτή η παράσταση…

Σας ιντριγκάρει ο μονόλογος;
Κοιτάξτε… Δεν είναι μόνο θέμα μονολόγου. Τυχαίνει να είναι ένα πολύ ωραίο κείμενο, το οποίο ομολογώ ότι το ερωτεύθηκα με την πρώτη ανάγνωση, αφενός. Αφετέρου, ο Αντώνης Τσιπιανίτης κατόρθωσε να γράψει εδώ, επιτρέψτε μου την έκφραση, κάτι κλασσικό! Δηλαδή, κατόρθωσε να γράψει ένα έργο, το οποίο μιλάει σε όλες τις ηλικίες, το οποίο έχει ένα μεγάλο εύρος κοινού. Μιλάει σε ανθρώπους κάθε ηλικίας, όλων των φύλων, κάθε υποδομής και οικονομικού και πνευματικού επιπέδου. Ακούω την ίδια περίπου συγκίνηση από πολύ διαφορετικούς ανθρώπους.
 
didaskalou1957

Είναι κάτι με το οποίο θα «κολλήσει» περισσότερο μία γυναίκα ή ένας άνδρας;
Κοιτάξτε… Έρχονται παρά πολλές γυναίκες. Και γενικά οι γυναίκες πάνε πιο πολύ στο θέατρο. Και εγώ τις ευγνωμονώ γιατί φέρνουν και τους άνδρες τους. (γελάει) Αλλά ομολογώ ότι έρχονται και παρά πολλοί άνδρες και έρχονται και μόνοι τους… Και έρχονται μετά και μου μιλάνε. Και μου λένε «Μμμ… πόσα πράγματα»… Κακά τα ψέματα, οι γυναίκες αφορούν τους άνδρες. Έτσι; Και ένα θέμα γυναικείο, ένας άνδρας που σέβεται τον εαυτό του, θέλει να το ξέρει. Έτσι είναι! Έρχονται πολλοί άνδρες και μου λένε «Ξέρετε; Μας άνοιξε τα μάτια αυτή η παράσταση»… Και φυσικά χαίρομαι. Ή έρχονται άνδρες και μου λένε «Μετά από αυτή την παράσταση θα φέρομαι αλλιώς στη γυναίκα μου». Υπέροχα πράγματα! Ή άνθρωποι που μου λένε «Αλλάζω ρότα στη ζωή μου από αύριο»…

Χρησιμοποιήσατε προηγουμένως τη λέξη «κλασσικό». Άρα το κείμενο είναι δραματικά επίκαιρο…
Εντελώς! Η κατάχρηση εξουσίας. Ο φόβος που μας κρατάει δέσμιους. Είναι πράγματα που υπάρχουν από πάντα. Ειδικά η κατάχρηση εξουσίας… Είναι κοινωνικοπολιτικό το θέμα και το βλέπουμε σε όλες του τις μορφές. Ειδικά τελευταία, ειδικά στις πολύ ανεπτυγμένες κοινωνίες. Γιατί το κείμενο μιλάει για ένα διεφθαρμένο δημόσιο λειτουργό. Όσον αφορά τους φόβους που μας κρατούν δέσμιους… Ε, αυτοί είναι παρά πολλοί! Ο φόβος του τι θα πει η κοινωνία, ο φόβος της μοναξιάς, ο φόβος της κοινωνικής κατακραυγής, ο φόβος μην σε πουν αποτυχημένο…
 
didaskalou1958

Μέχρι πότε θα είστε εδώ;
Θα είμαι σίγουρα μέχρι 15 και 16 Απρίλη.

Και παράλληλα; Θα το πάτε βόλτα το έργο, θα κάνετε κάτι άλλο…
Αυτό έτσι κι αλλιώς το πάω βόλτες πολλές. Θα το πάω στο φεστιβάλ μονολόγων της Λαμίας… Ολοκληρώνω και μία ταινία του Καρόλου Ζωναρά, όπως και άλλη μία ταινία του Μιχάλη Κωνσταντάτου, η οποία θα βγει στις αίθουσες του χρόνου. Έχω και μία ταινία μέσα στο Μάιο, οπότε έχω πράγματα πολλά… Αλλά αυτό εδώ, αν μου το επιτρέψει το πρόγραμμα, ίσως το πάω και μετά το Πάσχα για λίγο.
 
didaskalou1959

Αυτό που κάνει μία ηθοποιό να σηκώνεται κάθε μέρα και να κάνει πράγματα, να δημιουργεί… Η κινητήρια δύναμη ποια είναι;
Αρχικά, το ξαναλέω, η βαθιά ευγνωμοσύνη για το γεγονός ότι με ζει η δουλειά που ήταν το όνειρο των δεκαπέντε μου χρόνων. Και είμαι πολύ τυχερή να ζω από αυτή τη δουλειά όλα αυτά τα χρόνια. Η χαρά της δημιουργίας. Και – για μένα πια – είναι μεγάλη αγάπη η δουλειά μου, που την κάνω με πολύ σοβαρότητα και με μεγάλο σεβασμό, στον εαυτό μου καταρχάς και στο κοινό που με ακολουθεί. Είτε στο θέατρο είστε στο σινεμά είτε στην τηλεόραση.

Κώστας Κούλης, Μαίρη Ζαρακοβίτη
Φωτό: Χριστίνα Μάτσια
 
didaskalou1960
 

Facebook Comments

Συνεντεύξεις