Συνεντεύξεις

Συνέντευξη με το Γιώργο Χρανιώτη

 
   Πας και βλέπεις την παράσταση. Και μετά το τρίτο κουδούνι και το σκοτείνιασμα… μένεις παγωτό! Η έναρξη ήταν και είναι το λιγότερη απίστευτη και πραγματικά δεν πιστεύεις τα μάτια σου. Πώς το σκέφτηκαν; Με την καλύτερη των διαθέσεων παρακολουθείς και στη συνέχεια το έργο και οι ερμηνείες κάνουν εξαιρετικά τη δουλειά τους. Όσον αφορά τις συνεντεύξεις, ο κλήρος έπεσε στο μοναδικό Γιώργο Χρανιώτη, ο οποίος μας δεξιώθηκε στο θέατρο Αλίκη λίγη ώρα πριν την έναρξη της παράστασης και ο οποίος μας ξετρέλανε με την ευγένειά του. Πέρα από την αξία του, πέρα από τους σωρούς πετυχημένα πράγματα που έχει, παραμένει ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων, που φροντίζει να περνάει καλά στη δουλειά του. Υπάρχει και μία όμορφη ιστορία, που αφορά τα μουσικά του Γιώργου και που χάρη στον ΕΜΑΝΟΝ έγινε αφορμή για κουβέντα, που παρατήσαμε στη μέση και προτιθέμεθα να ξαναπιάσουμε σύντομα. Ο Γιώργος λοιπόν, οι Destruction, οι DRI και μερικοί ακόμα «γνωστοί» μας, θα μας απασχολήσουν σύντομα – ελπίζω. Πολλά ευχαριστώ στην Ελίνα Λαζαρίδου, η οποία φρόντισε να πραγματοποιηθεί αυτή η συνέντευξη.
 
hraniotis27
 
Τι παραστασάρα είναι αυτή;
Δεν ξέρω αν είναι παραστασάρα ή αριστούργημα ή αν δεν είναι… το ζήτημα είναι ότι ο συγκεκριμένος συγγραφέας αναδεικνύεται πολύ μέσα από αυτή την παράσταση. Για να είμαι ειλικρινής, ο Φεϋντώ δεν είναι από τους αγαπημένους μου συγγραφείς, αλλά αυτή η «διαστρέβλωση» που έγινε από το Νίκο Μαστοράκη, όχι της ιστορίας αλλά της ενδεχόμενης αναμενόμενης αισθητικής, που θα μπορούσε να έχει… ε, ήταν απόλαυση! Είναι ενθαρρυντικό όλο αυτό που συμβαίνει. Είναι ένα συγχρονισμένο πράγμα από δώδεκα ηθοποιούς… Μπορώ πλέον να το πω γιατί είναι άδικο. Οι θεατές της πρώτης εβδομάδας, αν έρχονταν τώρα, θα ήταν ακόμα πιο ευχαριστημένοι. Αυτή η κωμωδία είναι μία «μπαλετική» παράσταση, την οποία, όσο περνάει ο χρόνος, την απολαμβάνουμε περισσότερο γιατί συγχρονίζεται περισσότερο και γιατί αποκτά τον απαιτούμενο ρυθμό.

Πώς σε προσέγγισαν;
Με πήρε τηλέφωνο η Βίκυ (σ.σ. Σταυροπούλου). Δεν είχαμε δουλέψει μέχρι τότε μαζί, αλλά η Βίκυ είναι «περιβολάνθρωπος», όπως τη λέω εγώ. Είναι μισή περιβόλι μισή άνθρωπος. Πάντα υπήρχε κάτι ωραίο όταν συναντιόμαστε. Ένα χαμόγελο… έτσι, γενναιόδωρο, απ’ αυτά τα χαμόγελα της Βίκυς. Υπήρχε στα μάτια μας αυτό το «Θα έλθει η ώρα, θα βρεθούμε κάποια στιγμή να δουλέψουμε» και πρέπει και εκείνη από μένα να έπαιρνε κάτι αντίστοιχο. Είναι από τις ηθοποιούς που δεν ξέρω παρά πολύ καλά. «Σανιδικά» εννοώ. Την ξέρω παρά πολύ καλά τηλεοπτικά. Αλλά όταν βλέπω έναν άνθρωπο που είναι τόσο καλός στην κωμωδία και περιφέρεται με τόση άνεση σ’ αυτό το χώρο το δύσκολο της κωμωδίας… Δεν ξέρω, εγώ θαυμάζω πολύ τους κωμικούς ηθοποιούς. Και τους φύσει κωμικούς ηθοποιούς. Γιατί ξέρω – της το έλεγα και τις προάλλες – ότι είναι ΚΑΙ δραματικοί ηθοποιοί. Δεν την είχα πετύχει που έκανε Στρίντμπεργκ στο ξεκίνημά της, θα ήθελα όμως να τη δω. Έχω βαθιά εμπιστοσύνη σ’ αυτούς τους ηθοποιούς. Ξέρω ότι μπορούν να τα βγάλουν πέρα με οτιδήποτε. Πρέπει να ήταν Ιούνιος ή πιο πίσω… Μου λέει «Έλα να σου πω κάτι, να πιούμε κι ένα κρασί»… Μου είπε το έργο, λέω «Θα το διαβάσω». Μου είπε το σκηνοθέτη, λέω «Δεν θα το διαβάσω»… (πολλά γέλια) «Ας το κάνουμε, γιατί εγώ με το Νίκο θέλω να δουλέψω καιρό». Μου είπε για το θίασο, που ως τότε προσπαθούσε να συγκροτήσει και έμεινα παρά πολύ ευχαριστημένος. Και οποιαδήποτε άλλη αναστολή μπορεί να είχα, η οποία θα είχε να κάνει κυρίως με το Τετάρτη-Κυριακή, που μερικές φορές με πιάνουν τα δικά μου και δυσανασχετώ… Ε, τελείωσε, απορρίφθηκε. Αφού μίλησα με την παραγωγή, τελείωσαν τα πράγματα γρήγορα και αναίμακτα.
 
hraniotis33

Σε είχα δει στον «Επιστάτη» και μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση ότι είχες αλλάξει ακόμα και τη χροιά της φωνής σου…
Κι εδώ έχει μια διαφοροποίηση η φωνή μου. Δεν το έχουν πολυκαταλάβει... Εδώ έχω βάλει πιο πολύ «μέλι».

Το κάνεις αυτό, έτσι; Αλλάζεις τη φωνή σου από δουλειά σε δουλειά.
Αλλάζω και το σώμα μου. Αλλάζω τη φωνή μου, τη στάση του σώματος… Νομίζω ότι δεν κάνω τίποτε άλλο πέρα από αυτό που προστάζει η δουλειά μας. Για μένα ο ηθοποιός είναι «μεταμορφωτικός». Θα βαριόμουν παρά πολύ να παίζω μία εκδοχή του εαυτού μου που ξέρω ότι περνάει. Προτιμώ να δοκιμάζω πράγματα. Ο μόνος φόβος είναι να αποτύχεις. Δεν τρέχει και τίποτα… Δεν είναι ωραίο, ειδικά στη σκηνή δεν θα χαιρόμουν να αποτύχω, (γέλια) αλλά ας το πάρω αλλιώς, γιατί μια ζωή την έχουμε και ας τη γλεντήσουμε και θεατρικά.
 
hraniotis34

Θεωρείς τον εαυτό σου κωμικό ηθοποιό;
Θεωρώ τον εαυτό μου ηθοποιό. Νομίζω ότι είμαι και κωμικός ηθοποιός. Εντάξει, δεν έχω τις ευκολίες που έχουν οι Σταυροπούλου και ο Χατζηπαναγιώτης, για να είμαι ειλικρινής. Αυτά τα παιδιά την ξέρουν την κωμωδία παρά πολύ καλά. Αυτοσχεδιάζουν πάνω στη σκηνή. Έχουν ίσως μία άλλη ετοιμότητα από τη δική μου. Αυτό είναι που θαυμάζω κιόλας. Άλλη σχολή ο Χρήστος, άλλη σχολή η Βίκυ. Αλλά τους βλέπεις… Έχουν στόφα κωμικού. Και θα ήθελα να πω κάτι γι’ αυτά τα δυο παιδιά τώρα… να τα γλύψω λίγο.. (γέλια) Αν ξαναδείς την παράσταση, ιδίως την εισαγωγή, που σου άρεσε τόσο πολύ, ο Χρήστος (σ.σ. Χατζηπαναγιώτης) ξεκινάει με ένα χαμόγελο τόσο! (σ.σ. ανοίγει τα χέρια του) Αυτό το χαμόγελο δεν είναι του χαρακτήρα του. Νομίζω ότι κάνει μια μετάβαση… δεν νομίζω να είναι εν γνώσει του… Ο άνθρωπος χαίρεται που στο επόμενο δίωρο θα δώσει αυτό που έχει να δώσει στον κόσμο που βρίσκεται από κάτω. Χαίρεται σαν παιδάκι που του έχουν δώσει καραμέλες. Δεν θυμάμαι να έχω ξαναδεί τέτοια χαρά! Είναι το χαμόγελο χαζού παιδιού, που ετοιμάζεται να δώσει την ψυχή του και το σώμα του στους ανθρώπους από κάτω και το χαίρεται αυτό το πράγμα. Η Σταυροπούλου από την άλλη… Με το μπαίνουμε στο χώρο και μαζευόμαστε να κάνουμε ένα ζντο, πριν ξεκινήσει η παράσταση, έρχεται και μας σηκώνει λίγο πιο ψηλά από το έδαφος.

Είναι η μαμά του λόχου, έτσι;
Είναι! Και η Βίκυ είναι ηθοποιός στο θέατρο. Τους σιχαίνομαι αυτούς που είναι ηθοποιοί στη ζωή. Και η Βίκυ μας δίνει κάποιες «βιταμίνες», που εγώ τις έχω πολύ ανάγκη για να ξεκινήσω.
 
hraniotis35

Όλο αυτό που είδαμε και θαυμάσαμε… Συν την καταπληκτική αρχή, συν το τελείωμα το μαριονετίστικο, το απίστευτο… Ήταν από την αρχή προκαθορισμένα; Δηλαδή, με το που ξεκινήσατε πρόβες, σας είπε ο Νίκος (σ.σ. Μαστοράκης) ότι θα κάνετε εκείνο και αυτό και εκείνο…
Ο Νίκος, αν και δεν το ομολογεί, πρέπει να είχε φανταστεί την παράσταση εξ αρχής. Υπάρχουν πράγματα από τους ηθοποιούς και τις πρόβες, αλλά το σχεδιασμό της παράστασης πρέπει να τον έχει κάνει από το σπίτι του. Φυσικά είναι έτοιμος να αναιρέσει οτιδήποτε. Και έχει αναιρέσει πράγματα που εγώ, ακόμα και τώρα που μιλάμε, έχω γι’ αυτά ένα τεράστιο γιατί. Δεν μ’ ενδιαφέρει να το απαντήσω, γιατί είναι του Μαστοράκη όλο αυτό και από τη στιγμή που η παράσταση είναι της αισθητικής της δικής μου και των άλλων παιδιών και που έχει ανταποκριθεί σαν σκηνοθέτης περισσότερο απ’ ό,τι περιμέναμε και το ότι το δικαιώνει ο κόσμος, είναι… Ξέρεις, έχει πολύ ειδική λειτουργία ο Μαστοράκης. Πολύ προσωπική. Είναι σαν να λέει «Μάγκες, εσείς έχετε τις ιδιαιτερότητές σας. Αφήστε με να έχω κι εγώ. Ωραίο θα είναι το αποτέλεσμα»… Επίσης, έχει το άλλο μαγικό, το ότι ξεγυμνώνεται στις συζητήσεις. Ο Νίκος κάνει πολλή πρόβα και πολλή συζήτηση. Και πολλές φορές η συζήτηση ΔΕΝ αφορά τα θεατρικά. Αφορά προσωπικά ζητήματα. Ο Νίκος λοιπόν ανοίγεται, ανοίγεται, σου μιλάει για προσωπικά-απαγορευμένα πράγματα, που μπορεί όλοι μας να έχουμε ζήσει, οπότε έρχεσαι εσύ, ανεβαίνεις στη σκηνή και για να μην το απογοητεύσεις, θα πρέπει – σκηνικά πλέον – να απογυμνωθείς και συ. Είναι σαν να σου λέει «Εγώ ξεγυμνώνομαι. Σου είπα τα πάντα. Δεν έχω, ο κακομοίρης, άλλα μυστικά. Ε, μην μου κρατάς μυστικά κι εσύ εδώ πάνω. Εγώ δεν ντρέπομαι. Μην ντρέπεσαι και συ καθόλου»… Είναι «ξεδιάντροπος» και σε προκαλεί να γίνεις ξεδιάντροπος και συ. Και νομίζω ότι το να ξεπεράσουμε τις ντροπές μας, τις αναστολές μας και τους υπαρξιακούς «λογικούς» μας φόβους, που έχουμε πάνω στη σκηνή, είναι κάτι που το ζητάει επίμονα, με τον τρόπο του. Έναν παρά πολύ ιδιαίτερο τρόπο. Και μεις υποκύψαμε μάλλον στη γοητεία… αυτού του τρόπου.

Μέχρι πότε θα είναι εδώ αυτή η ομαδάρα;
Μέχρι το Πάσχα.

Μετά τι βλέπεις; Για σένα;
Εγώ έχω ξεκινήσει και μια σειρά στην τηλεόραση, την «Ελεύθερη σχέση». Τώρα ξεκίνησα, έχω κάνει ήδη δυο γυρίσματα. Έχω κάνει ένα επεισόδιο στη Μουρμούρα, διδάσκω στο Θέατρο των Αλλαγών, έχω τη μπάντα μου και κάνω LiVE… Δεν θέλω και πολλά άλλα. Θα ήθελα να φύγω για δυο μέρες, γιατί είμαι καρφωμένος εδώ από το Σεπτέμβριο…
 
hraniotis39
Στα LiVE περνάς το ίδιο καλά;
Τα LiVE είναι άλλο πράγμα… Δύσκολες ερωτήσεις αυτές. Εκεί είναι τα πράγματα πιο προσωπικά… Αισθάνομαι πιο «Καπεταναίος» εκεί απ’ ό,τι εδώ, μου αρέσει όμως να είμαι και «ναύτης», στο θέατρο. Με τη μπάντα μου έχω την επίβλεψη στο όλο πράγμα. Είναι ακόμα τρεις μουσικοί, με τους οποίους είμαστε φίλοι και παίζουμε μαζί… Είναι μια άλλη διαδικασία, είναι δικό μου απωθημένο από πιτσιρικάς, δεν πίστευα ποτέ ότι θα μπορέσω να το κάνω. Τώρα υπάρχει και λειτουργεί κανονικά.

Το θέατρο το ζεις καθημερινά. Είναι ο φυσικός σου χώρος, εδώ και αρκετά χρόνια. Τι είναι αυτό που σε ενθουσιάζει στην τέχνη σου; Τι είναι αυτό που σε απωθεί;
Σου είπα προηγουμένως ότι με απωθούν οι «Ηθοποιοί της ζωής». Πόσο μάλλον όταν έχουν τη διττή ιδιότητα να είναι ηθοποιοί και στο θέατρο και στη ζωή. Μπορώ να αντέξω έναν άνθρωπο που επιχειρεί να «θεατρινιστεί» στη ζωή του, αλλά δεν μπορώ να το συγχωρέσω σαν ηθοποιό. Αυτή η δηθενιά και το να βλέπω ψεύτικα μάτια και ψεύτικα χαμόγελα σε ηθοποιούς, μπορούν πια να με αναστατώσουν παρά πολύ. Με χαροποιεί το πάρτι, η διασκέδαση. Το αναφέρω χωρίς να παρεξηγηθώ… Όπως έλεγε ο Πεσσόα στην «Ώρα του διαβόλου»… Μιλάει ο Θεός και λέει «Τώρα το μόνο που θέλω είναι να διασκεδάζω… Να διασκεδάζω με οτιδήποτε». Εγώ λοιπόν εμπνέομαι από ανθρώπους που διασκεδάζουν. Μπερδεύοντας το ρήμα διασκεδάζω με το ρήμα ψυχαγωγούμαι. Μπορώ να διασκεδάσω με το να χορέψω, με το να περπατήσω, με το να κάνω έρωτα, με το να φάω, με το να κάνω θέατρο, με το να παίξω μουσική, με το να τραγουδήσω στο μπάνιο μου, με το να προσευχηθώ… Αλλά όλα για μένα είναι διασκέδαση! Οπότε, το πρώτο πράγμα που θέλω να κάνω στο θέατρο είναι να διασκεδάσω εγώ. Και μεγαλώνοντας, νομίζω ότι ταυτόχρονα ψυχαγωγούμαι κιόλας. Αλλά η διασκέδαση είναι γνώση…

Κώστας Κούλης
Φωτογραφίες: ΕΜΑΝΟΝ
 

Συνεντεύξεις

Facebook Comments