Συνεντεύξεις

Συνέντευξη με το Γιώργο Γαλίτη

 
   Το Coronet έχει πια αδειάσει. Όλες οι ορδές των θεατών αποχώρησαν, μετά από μια χειραψία, μια κουβέντα - και μια φωτογραφία ίσως - με το Γιώργο Γαλίτη. Ο σπουδαίος ηθοποιός ξεκίνησε πριν λίγο την όγδοη σεζόν του στην απίστευτα απίστευτη παράσταση «Τα ραδίκια ανάποδα». Το αγαπημένο του παιδί. Έχει γράψει τα κείμενα ο ίδιος, έχει εμπνευστεί τους χαρακτήρες μόνος του και μόνος του μας παρουσιάζει αυτό το υπέροχο θέαμα, ένα δίωρο ταξίδι στο γέλιο και τις χάρες της κωμωδίας και της διάδρασης με το κοινό. Γιατί, για το μεγάλο αυτό καλλιτέχνη, το κοινό, οι θεατές, έχουν τον πρώτο λόγο στο θέατρο. Έχω καθίσει σε μία από τις θέσεις της πρώτης σειράς και περιμένω το Γιώργο να αλλάξει και να έλθει να κάτσει παρέα μου, για να ηχογραφήσω την κουβέντα μας. Ο ίδιος κάνει δυο καταπληκτικές παραστάσεις φέτος και μας δείχνει πως είναι ένας ολοκληρωμένος ηθοποιός, πέρα από συνταγές και ταμπέλες. Η Μαρκέλλα Καζαμία, η οποία φρόντισε να γίνει πραγματικότητα όλο αυτό, θα φύγει λίγο πριν από εμάς. Είναι το τέλος μιας πολύ όμορφης Τετάρτης και κάπου εδώ θα έλεγα πως το ιδεατό θα ήταν να ξημέρωνε πάλι Τετάρτη. Για να ξαναπάμε στο Γιώργο… Μαρκέλλα, σε ευχαριστούμε. Πολύ!
 
radikia214
 
Θέλω να πάμε παρέα ένα ταξίδι στο παρελθόν. Οκτώ χρόνια πίσω… Ή οκτώ σεζόν πίσω, αν θέλεις…
Οκτώ σεζόν πίσω…

Τι έγινε; Τι συνέβη;
Οκτώ χρόνια πίσω ήταν η πρεμιέρα των «Ραδικιών»… Όταν ξεκίνησε η παράσταση.

Η ιδέα πώς ήλθε;
Η ιδέα… Μπορεί να είναι και οκτώ χρόνια πιο πίσω. Μάλλον πολύ περισσότερα… Είχα γράψει ένα κείμενο όταν ήμουν στη σχολή του Εθνικού ή μετά τη σχολή… Γύρω στο ’94-’95, κάπου εκεί… Είχα γράψει ένα μικρό κειμενάκι, το οποίο παίζεται στην παράσταση, σαν ένα αστείο επικήδειο, λίγο έτσι… Με ένα μαύρο χιούμορ, ας το πούμε… Τον οποίο επικήδειο τον έχω στο συρτάρι μου για χρόνια. Προέκυψε κάποια στιγμή, γύρω στο 2007-2008, κάπου εκεί, να γράψουμε μία επιθεώρηση με τον Παναγιώτη Μέντη, όπου έβαλα αυτό το κομμάτι μέσα. Ήταν μία περίεργη επιθεώρηση. Ήταν τα νούμερα λίγο πιο προχωρημένα, λίγο πιο διαφορετικά και το σήκωνε το θέμα και το έβαλα. Και είχε πολλή επιτυχία. Και εκεί μου ήλθε η ιδέα, μήπως κάποια στιγμή φτιάξω μία παράσταση, η οποία να είναι με επικήδειους. Βέβαια, το μυαλό ήταν τελείως διαφορετικά… Δεν θα ήμουν ολομόναχος, θα είχα μαζί μου κάποιους ρόλους, οι οποίοι θα είναι κάπως βοηθητικοί για όλο αυτό. Γενικώς, εγώ είχα ένα φόβο με όλο αυτό το πράγμα… Το να σταθώ μόνος μου πάνω στη σκηνή. Το 2011, το χειμώνα, έμεινα χωρίς δουλειά, μέσα στην κρίση, μέσα σε όλη αυτή την ατμόσφαιρα… Και μπήκα σε μία διαδικασία, ενώ το δούλευα το έργο, για κάτι δικό μου… Ήλθε σαν ευκαιρία όλο αυτό. Να το κυνηγήσω, να κάνω κάτι μόνος μου. Το πολύ πολύ να μην πληρωθώ εγώ. Αυτό σκεφτόμουν… Κι από κει και πέρα, έτυχε να με πάρει ο Βλαδίμηρος (σ.σ. Κυριακίδης – ο σκηνοθέτης της παράστασης) για κάτι που ήθελε να του γράψω. Του διάβασα κάποια κομμάτια από τους επικήδειους, του άρεσαν πολύ… Έτυχε στο Ζήνα τότε, για τρεις μέρες να μην παίζεται κάποια παράσταση και ο τότε επιχειρηματίας μου έδωσε την ευκαιρία να κάνω αυτήν εδώ την παράσταση… Και ξεκίνησε έτσι. Το Μάρτιο του 2012, Τρίτη και 13 ήταν η πρεμιέρα. Ήταν ένα πράγμα… Από αυτά τα σπάνια πράγματα που ζει ένας ηθοποιός. Να κάνει κάτι που να είναι τόσο πολύ δικό του, να έχει τόση μεγάλη αποδοχή… Ό,τι ήθελα να κάνω στο θέατρο, από παντομίμες μέχρι μιμήσεις, μέχρι ρόλους… Όλα αυτά μπήκαν μέσα στα «Ραδίκια». Και έγινε μία παράσταση που την αγαπώ πολύ. Ξεκίνησε αλλιώς… κάθε χρόνο αλλάζω τους χαρακτήρες… Αλλάζω κι εγώ μέσα μου… Δουλεύω μέσα μου τα κείμενα, τους ρόλους. Τους κάνω πιο αληθινούς.

Η πρώτη σεζόν είχε άλλους χαρακτήρες δηλαδή;
Οι πυλώνες, ας τους πούμε, της παράστασης, επτά-οκτώ ρόλοι, είναι σταθεροί. Από κει και πέρα μπαινοβγαίνουν κάποιοι ρόλοι. Τη δεύτερη χρονιά μπήκε ο Κρητικός. Την άλλη χρονιά μπήκε ένας δημοσιογράφος. Μετά βγήκε ένας δημόσιος υπάλληλος. Κρατιέται σταθερό το 13, σαν το όλο concept των «Ραδικιών». (γελάει) Στις οκτώ και δεκατρία ξεκινάμε, ξέρεις, όλα αυτά τα «δεκατριάρια»… Και όλο αυτό το πράγμα ξορκίζεται. Για μένα το 13 είναι κάτι πολύ τυχερό. Και είναι πολύ περίεργο γιατί το 13, κάποια χρόνια πριν την παράσταση, το πετύχαινα μπροστά μου. Λέω «Αυτό το 13 κάτι θέλει να μου πει». Και τελικά προέκυψε… προέκυψε! Και μου είπε παρά πολλά. Η παράσταση με έκανε πολύ πιο ώριμο σαν ηθοποιό. Με έκανε να εκτιμήσω πολύ τους θεατές. Το θέατρο χωρίς τους θεατές δεν υφίσταται! Γι’ αυτό λέγεται και θέατρο. Αλλιώς θα λεγόταν υποκριτείο, ηθοποιείο και τέτοια… Λέγεται θέατρο, άρα ο θεατής έχει τον πρώτο λόγο. Και σ’ αυτή την παράσταση, αν ο θεατής δεν είναι έτοιμος, δηλαδή αν δεν αρχίσουμε με γέλιο, με προσδοκία κωμωδίας, η παράσταση δυσκολεύει.
 
radikia213

Σου έχει τύχει;
Μου έχει τύχει αρκετές φορές. Μέσα σ’ αυτά τα χρόνια έχω ζήσει τα πάντα μ’ αυτή την παράσταση. Από απίθανα πολύ κόσμο μέχρι ελάχιστο κόσμο, μέχρι κάποιες εκλογές, με πολύ λίγους θεατές… Αλλά, ενώ το ξεκίνημα και η πορεία μπορεί να ήταν δύσκολα, σιγά-σιγά, ακόμα και ελάχιστους θεατές μπορείς να τους κερδίσεις και στο τέλος να ακούσεις ένα μπράβο, που είναι πολύ πιο ακριβό όταν λέγεται από κάποιους που δεν είναι κρυμμένοι στην ανωνυμία τους. Είναι κάποιοι μετρημένοι άνθρωποι από κάτω… Βέβαια αυτές ήταν ελάχιστες περιπτώσεις… Η παράσταση αυτή έχει αγαπηθεί παρά πολύ. Όσο την έχω αγαπήσει κι εγώ, άλλο τόσο έχει αγαπηθεί από το κοινό. Έχει ταξιδέψει… 18 Δεκεμβρίου θα παίξω στις Βρυξέλες. Είμαι καλεσμένος από κάποιους φίλους εκεί και δείχνει ότι θα πάει και καλά. Για μένα το θέατρο… Πρέπει να υπάρχουν όλα τα ποιοτικά χαρακτηριστικά, όλη η φροντίδα. Με όλους τους ανθρώπους εδώ… με τον τεχνικό, που μου βάζει τις μουσικές, τα φώτα… Με τους ανθρώπους που φροντίζουν την παράσταση… Θέλω να είμαι φίλος. Όλο αυτό το πράγμα δεν το περνάω μόνος μου. Ο κόσμος είναι συμπαίχτης. Ο Νίκος επάνω, που είναι στα φώτα και που καταλαβαίνει την ανάσα μου, πότε θα πάω ψηλά, πότε θα χαμηλώσω… Ποτέ μία παράσταση δεν γίνεται από έναν άνθρωπο. Ποτέ…

Τα «Ραδίκια» είναι η μοναδική περίπτωση που είσαι στη σκηνή ολομόναχος; Δεν έχεις ξανακάνει κάτι παρόμοιο.
Ναι! Σε μία ολόκληρη παράσταση. Έχω κάνει μονολόγους σε επιθεωρήσεις, μου έχει τύχει στην Επίδαυρο, σε Αριστοφάνη, να έχω ένα μονόλογο… Αυτή η παράσταση όμως… δεν θα γινόταν αν δεν είχα όλη αυτή την εμπειρία, αν δεν κουβάλαγα τη χαρά και τις σφαλιάρες της πορείας ενός ανθρώπου, της καριέρας… Δεν θα το κρύψω… Η καριέρα μου είχε και καλό καιρό και τρικυμίες. Είχαμε και ανηφοριές και κατηφοριές… Και λίγα πράγματα. Και από συμπρωταγωνιστής με θηρία όπως ο Θύμιος Καρακατσάνης και ο Χάρρυ Κλυνν να παίζω την επόμενη χρονιά ένα ρολάκι…

Στην περίπτωσή σου μπορώ να αισθανθώ πολλή δουλειά, πολύ ψάξιμο, πολύ γράψιμο… Ο θεατής σου είναι…;
Το έχω ξαναπεί ότι παίζω για ένα θεατή. Για τον πιο έξυπνο, για τον πιο απαιτητικό, για τον πιο θεατρόφιλο… Αυτή η παράσταση κουβαλάει οκτώ χρόνια. Κουβαλάει όμως και μια εμπειρία πολύ παλαιότερη. Κουβαλάει πράγματα που έχω δει, κωμικούς που αγαπάω… Υπάρχει ο Buster Keaton, υπάρχει ο Peter Sellers, υπάρχουν πράγματα που αγάπησα παρά πολύ…
 
radikia215
Ο Χάρρυ Κλυν;
Ο Χάρρυ Κλυνν, ο Τσάπλιν…

Ο Rowan Atkinson ίσως;
Ο Atkinson. Έχουμε τις ίδιες επιρροές μ’ αυτόν, γι’ αυτό μοιάζουμε και σε πολλά… Ο Jacques Tati… Όσον αφορά το γράψιμό μου, οι Monty Python, o Woody Allen. Αυτά τα πράγματα, όταν τα αγαπάς… Ζούμε σε μία χώρα που δεν δίνονται ευκαιρίες, ούτε υπάρχει και διάθεση να δημιουργήσουμε κάτι. Θέλει πολύ αγώνα. Πιο πολύ σου παίρνει να το πας κάπου και να πείσεις να υλοποιηθεί, παρά να το γράψεις. Και αυτό ισχύει πιο πολύ στην τηλεόραση, που έχει μία δυναμική…

Και που αποτέλεσε κάποτε και πηγή δουλειάς αλλά και εσόδων. Φαντάζομαι ότι «Οι διαπλεκόμενοι» ήταν κάτι καλό για σένα τότε…
Όχι μόνο καλό. Ήταν δημιουργικότατο…

Έγραφες κιόλας τότε.
Έγραφα πολύ. Ήταν σε δική μου ιδέα όλο αυτό στημένο, αλλά χωρίς τον Πέτρο Φιλιππίδη, χωρίς το Γιώργο Λέφα, χωρίς το Λάκη Μπέλλο, δεν θα μπορούσε να συμβεί αυτό. Η ιδέα είναι μόνο μια ιδέα. Μπορεί να έχεις χιλιάδες καταπληκτικές ιδέες, αλλά θα πρέπει να υπάρχει και το κατάλληλο έδαφος, για να μπορείς να το κάνεις.

Αν είχες τη δυνατότητα, το “Life of Brian” θα το έκανες παράσταση;
Μου αρέσει πολύ. Είναι πολύ δύσκολο βέβαια…

Εδώ είναι και Ελλάδα, θα είχες κι άλλα θέματα.
Ναι… Βέβαια κι εκεί είχαν θέματα, όταν πρωτοβγήκε. Και οι Monty Python δεν ήταν και οι πιο αγαπημένοι των Εγγλέζων. Υπήρχαν πολλές ανόητες κωμικές εκπομπές, οι οποίες είχαν πολλαπλάσια μερίδα τηλεθέασης, αλλά… ποιοι μείναν στην ιστορία; Ποιοι αλλάξαν την κωμωδία;
 
radikia216

Είναι πολύ δύσκολο να κάνεις τον άλλο να γελάσει…
Ξέρεις, έρχονται πολλοί και μου λένε, μετά την παράσταση «Μου άρεσε πολύ. Κι εγώ γελάω δύσκολα». Κανείς δεν έχει έλθει να μου πει «Εγώ κλαίω δύσκολα». Η κωμωδία είναι πολύ δύσκολο πράγμα. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που έχουν δει την παράσταση δύο φορές, πέντε, οκτώ… Πολλούς τους γνωρίζω πλέον, έχουμε γίνει φίλοι πια. Ξέρουν ότι αυτή η παράσταση δεν θα τους προδώσει. Προσπαθώ να είναι πάντα εκεί. Κάνω με το Θανάση τον Κουρλαμπά το "Ο θάνατος του Ιβάν Ίλιτς", που για μένα είναι ένα άλλο πράγμα. Είναι ένα έργο σπουδαίο, είναι ένα σπουδαίο κείμενο. Αν αφήσεις αυτό το πράγμα να σε πάρει... Είναι πια τόσο εύκολο να μπεις σ' αυτό τον ωκεανό που λέγεται Tolstoy. Το λέω με μεγάλη σεμνότητα...

Τι σε ενθουσιάζει στο θέατρο; Τι σε απωθεί;
Με ενθουσιάζουν οι άνθρωποι που είναι έντιμοι. Που δουλεύουν και αγαπάνε αυτό που κάνουν. Που σέβονται τον εαυτό τους. Και αυτό που με απωθεί είναι η πολλή δηθενιά που υπάρχει. Βλέπω έργα, τα οποία καταστρέφονται. Διασκευάζονται, γίνονται ανόητα… Χάνουν τους χυμούς τους, γιατί πρέπει «να το κάνουμε κάπως αλλιώς». Γιατί εμείς «είμαστε ανώτεροι του έργου»… Δυστυχώς… Οι μεγάλοι ρόλοι είναι πολύ σπουδαιότεροι από την προσωπικότητα του κάθε ηθοποιού. Αυτό πιστεύω εγώ. Ο ηθοποιός πρέπει να πάει να βρει το ρόλο. Πρέπει να τον ψάξει. Μέσα του. Όχι να φέρει το ρόλο και να τον περάσει «κοστουμάκι» στον εαυτό του και να πει ότι έπαιξε Άμλετ ή Ριχάρδο… Δεν έπαιξες! Έπαιξες τον εαυτό σου, ο οποίος έκανε κάτι, ό,τι το βόλευε. Το θέατρο δεν είναι για να μας βολεύει. Το θέατρο είναι για να μας παιδεύει και να μας εκπαιδεύει.

Κώστας Κούλης
 
radikia212

Συνεντεύξεις