Συνεντεύξεις

Συνέντευξη με το Γιάννη Βούρο

 
   Είναι ένας ηθοποιός που έχει δείξει και αποδείξει – όχι ότι το χρειάζεται φυσικά – την αξία του άπειρες φορές στο σανίδι, στη μικρή και τη μεγάλη οθόνη. Ο Γιάννης Βούρος είναι πλέον ένας θεατράνθρωπος τεράστιου βεληνεκούς και το καλλιτεχνικό του αποτύπωμα στην παράσταση «Σπασμένο Γυαλί», στην οποία πρωταγωνιστεί, είναι ακόμα μια ανυπέρβλητη παρουσία, είναι το αέρινο, όσο και σθεναρό, πάτημα ενός φωτισμένου ηθοποιού, ενός φωτισμένου σκηνοθέτη, ενός ανθρώπου που χαίρεται να δουλεύει ώρες σε πρόβες και παραστάσεις. Καθίσαμε παρέα πάνω στη σκηνή, ο ΕΜΑΝΟΝ πήρε θέση και ξεκίνησε να τραβάει πόζες και η κουβέντα πήγε στο έργο, στα μελλοντικά σχέδια, στο Γιάννη που γιορτάζει σαράντα χρόνια συνεπούς και υπέρ-επιτυχημένης παρουσίας στο θέατρο. Πολλά ευχαριστώ στη Μαρκέλλα Καζαμία για τη βοήθειά της στο να πραγματοποιηθεί αυτή η συνέντευξη.
 vouros014
 
Πώς αποφασίσατε να πρωταγωνιστήσετε στο συγκεκριμένο έργο;
Είχα τελείως διαφορετικούς προγραμματισμούς για φέτος. Γιατί είχε προκύψει πάλι μία πρόσκληση από τη Μελβούρνη, για να κατέβω ξανά και να διδάξω εκεί και υπήρχαν στα σκαριά τρεις σκηνοθεσίες. Ήταν κάτι τελείως έξω από τον προγραμματισμό μου… Η δεκαπενταετής – τουλάχιστον – φιλιά μου με την Άσπα (σ.σ. Καλλιάνη – η σκηνοθέτις), οι συνεργασίες μας στο παρελθόν, η συζήτηση που έκανα μαζί της για το έργο, το τηλέφωνο από το θεατρικό παραγωγό, το Μάρκο Τάγαρη, το έργο το συγκεκριμένο, το οποίο μου έδωσαν να διαβάσω, όλα αυτά αποτελούσαν ένα δέλεαρ πολύ ουσιαστικό, προκειμένου να μπω στη διαδικασία να παίξω και φέτος και φαίνεται ότι δικαιωθήκαμε όλοι αυτοί που αποφασίσαμε να συμμετάσχουμε στην παράσταση. Είναι ένα έργο, το οποίο με ενδιαφέρει. Με ενδιαφέρουν τα έργα που έχουν ουμανιστικό περιεχόμενο, που κουβαλάνε μηνύματα… Ιδιαίτερα τέτοιου είδους, που αφορούν τον αλτρουισμό, τη γενναιοδωρία… ή την κακώς εννοούμενη εσωστρέφεια των ηρώων. Όταν λοιπόν ένα έργο, γραμμένο παρά πολλά χρόνια πριν από το Μίλλερ, που αναφέρεται στο κατά πόσο πρέπει να κοιτάξουμε ο ένας τον άλλο, κατά πόσο μπορούμε να αποτελέσουμε το κύτταρο ενός πολυπρόσωπου οργανισμού, δηλαδή κατά πόσο πρέπει να είμαστε ομάδα απέναντι στα προβλήματα… Ε, δεν ήθελα και πολύ να πω ότι με ενδιαφέρει. Και νομίζω ότι σωστά στοχεύσαμε, γιατί η προσέλευση του κόσμου είναι, ειδικά αυτούς τους περίεργους καιρούς, ιδιαίτερα σημαντική…

Από τη στιγμή που το διαβάσατε, είπατε «Καλώς, δεν το συζητώ καν, το κλείνουμε»;
Όταν δεν κάνω δικές μου παραγωγές και με φωνάζει ένας παραγωγός για μία δουλειά, σαράντα χρόνια που είμαι στο θέατρο, δεν έχω ποτέ συζητήσει πού θα μπει το όνομά μου και πώς θα αμειφθώ… Ένας που με φωνάζει να συμμετάσχω σε μία δουλειά, πιστεύω ότι ξέρει, ότι έχει υπολογίσει ποιο θα είναι το «αντίδωρο» που έχει εκείνος να μου δώσει. Με το που είπα ναι, είχαμε ήδη κλείσει και αρχίσαμε να συζητάμε για το ποιοι θα είναι οι άλλοι συντελεστές.
 
vouros016

Όταν κάνατε τις πρώτες προσεγγίσεις ερμηνευτικά… Υπήρξε κάτι στο ρόλο σας που σας προβλημάτισε;
Ναι. Πάντοτε υπάρχουν πράγματα που σε προβληματίζουν σε ένα ρόλο. Ακόμα και αυτούς τους ρόλους, που – φαινομενικά – τους πλησιάζεις πιο εύκολα ή είναι πιο προσιτός ο χαρακτήρας, πάντα υπάρχουν δυσκολίες. Γιατί δεν παύεις να είσαι ένας άλλος πάνω στη σκηνή. Με δυσκόλεψαν πράγματα… Κυρίως με δυσκόλεψε το να βγάλω από πάνω μου το κομμάτι της εικόνας ή του χαρακτήρα του γιατρού. Τι εννοώ… Μοιραία, η ιδιότητα, ο χαρακτηρισμός του γιατρού, σε «σοβαρεύει», σου δημιουργεί ένα status σοβαρού επιστήμονα ή σοβαροφανούς επιστήμονα. Έπρεπε όμως να θυμηθώ τη διαδρομή του απλού παιδιού. Ένα λαϊκό παιδί, ένα Εβραιόπουλο, το οποίο – ξαφνικά – διασκεδάζει, έχει σχέσεις, κάνει ακροβατικά, εντυπωσιάζει τον κόσμο… Ένας αλητάμπουρας, με την καλή έννοια, της εποχής… Του προκύπτει λοιπόν να γίνει γιατρός και μάλιστα με όπλο και εργαλείο του τον αλτρουισμό. Όπως λέει και η γυναίκα του στο έργο, θα μπορούσε να είναι στη Βοστώνη, σε πανεπιστήμιο να διδάσκει…

Και αυτός προτιμά να είναι ο γιατρός της γειτονιάς…
Ο γιατρός της γειτονιάς, που βοηθάει, που συμπάσχει με τους αρρώστους. ΑΥΤΟ έπρεπε να βγάλω από πάνω μου. Το «καθωσπρέπει» του επιστήμονα. Γιατί είναι ένα παιδί που δεν ξεχνάει τις ρίζες του.

Θα λέγατε ότι αυτό το έργο, με τα μηνύματα που περνάει, είναι ένα ηχηρό χαστούκι απέναντι στο φασισμό και σε κάθε μορφή ακραίας έκφρασης;
Κυρίως είναι αυτό! Γιατί η αφορμή για να γραφτεί αυτό το έργο και η αφορμή για να μπούμε στη λογική της εξέλιξης αυτών των χαρακτήρων, είναι η άνοδος του ναζισμού το ’38 και κατά πόσο αυτή η άνοδος, αυτό το ρεύμα, επηρεάζει ανθρώπους που βρίσκονται στην άλλη μεριά του ωκεανού, στην Αμερική. Αυτή ακριβώς η επιρροή είναι που δεχόμαστε ή που εθελοτυφλούμε και δεν θέλουμε να τη δούμε στις μέρες μας. Κατά πόσο εκκολάπτονται κάθε μέρα στοιχεία, δράσεις, ομιλίες ανθρώπων που έχουν διεισδύσει με ένα βάναυσο και φανατικό τρόπο στην κοινωνία και επηρεάζουν με αρνητικό πρόσημο, είναι δεδομένο, το βλέπουμε. Αυτό λοιπόν το έργο ίσως αποτελεί έναν καθρέφτη, καθόλου παραμορφωτικό, για το θεατή που έρχεται και πιθανώς θα αφυπνίσει τη συνείδησή του, θα προκαλέσει κάποιες συζητήσεις και θα το θέσει ενώπιον των προβλημάτων που έχει και ενώπιον των ευθυνών που έχει απέναντι σε αυτό το εκκολαπτόμενο φίδι της βίας, των προπηλακισμών, του φανατισμού, του φασισμού, του νεοναζισμού, που έχει παρουσιαστεί στις κοινωνίες.
 
vouros017

Θα είστε εδώ μέχρι…;
Μέχρι το Πάσχα.

Τα άλλα πλάνα σας… Τι λέει το πρόγραμμά σας για το μέλλον;
Τελείωσε πριν λίγες εβδομάδες ο Ανατόλ, μία σκηνοθεσία που ανέβηκε στο θέατρο Αλκμήνη. Επίκεινται άλλες δύο σκηνοθεσίες. Η μία θα είναι η θεατρική εκδοχή του «Μάτια ερμητικά κλειστά», της ταινίας του Κιούμπρικ (σ.σ. Dreamstory). Η άλλη θα είναι το «Ένας σχεδόν τέλειος γάμος», ένας τίτλος ξένος είναι “Dangerous Obsessions”. Τώρα είμαστε σε αναζήτηση συνεργατών, προκειμένου να υλοποιηθεί και αυτό. Και πράγματα που αρχίζουν και εμφανίζονται στον ορίζοντα για το καλοκαίρι… Α, ξέχασα να πω για την «Ελλαδογραφία», η οποία έχει προσκληθεί και στο εξωτερικό. Στις Βρυξέλες και το Λονδίνο. Έχει προσκληθεί σε διάφορες εκδηλώσεις στην Ελλάδα… Πρέπει να βρω το χρόνο, προκειμένου να αποδεχθώ αυτές τις προσκλήσεις. Η Ελλαδογραφία είχε κάνει ιδιαίτερη καλλιτεχνική εντύπωση και εμπορική και πρέπει να βρω το χρόνο να την επαναλάβω και φέτος…

Μια και είστε στο χώρο σαράντα χρόνια και έχουν δει πολλά τα μάτια σας… Υπάρχει κάτι στο χώρο αυτό, στην τέχνη σας, που σας ενθουσιάζει πέρα από κάθε τι άλλο;
Οι όμορφες συνεργασίες με ενθουσιάζουν. Υπάρχει περίπτωση να μου γίνει πρόταση για κάποια δουλειά, για κάποιο έργο που έχει προδιαγραφές να κάνει επιτυχία, αλλά η σύνθεση των ατόμων να μην είναι αυτή που θα με εμπνεύσει. Που θα με κάνει να πηγαίνω στο θέατρο με λαχτάρα.
 
vouros018
Όταν δεν υπάρχει χημεία εννοείτε…
Ναι. Δεν μιλάω για χαρακτήρες, προς Θεού! Ούτε μιλάω για ταλέντο… Αυτά ας τα κρατήσουν εκείνοι που βαστάνε υποκρινόμετρα και λένε ότι αυτός έχει περισσότερο από τον άλλο… (γέλια) Κυρίως το θέμα της χημείας είναι, που μου ξυπνάει διάθεση συνεργασίας. Αυτό παίζει κυρίαρχο ρόλο…

Πάμε τώρα στον αντίποδα… Τι είναι αυτό που το βλέπετε και λέτε ότι «Αν έλειπε, θα είμαστε πολύ καλύτερα»;
Ναι… Κοιτάξτε… Είναι συνεργασίες που έκανα στην αρχή της καριέρας μου… που δεν ήταν αυτές που ονειρευόμουν… Όμως, σε καμία από αυτές δεν έφτυσα πάνω σ’ αυτό που είχα κάνει. Έφευγα από το σπίτι μου και έλεγα ότι πάω να υπηρετήσω το έργο. Έμπαινα στη λογική να φτύσω αίμα πάνω στο σανίδι, να υπέρ-αμυνθώ των επιλογών των συνεργατών, του έργου, του σκηνοθέτη. Τώρα λοιπόν, κάνοντας μία αναδρομή με αφορμή την ερώτησή σας… Ναι, κάποια από αυτά τα πράγματα θα μπορούσα να τα είχα αποφύγει. Αλλά… μέσα από αυτά οπλίζεσαι. Μέσα από αυτά καταλαβαίνεις πράγματα που θα μπορούσες να χαρακτηρίσεις ως λάθη ή πισωγυρίσματα. Θα μπορούσε να είναι κι έτσι. Αλλά από αυτά, όπως μου έλεγε ο Μινωτής, «η καριέρα σου θα πάει μπροστά». Όσο πιο πολλά βάζεις στο δισάκι σου, τόσο πιο πολύ καθαρίζεις το δρόμο σου. Είναι σαν να έχεις ένα σπαθί και να κόβεις τις παραφυάδες.

Κώστας Κούλης
Φωτό: ΕΜΑΝΟΝ
 

Συνεντεύξεις