Συνεντεύξεις

Μια νέα εποχή (;) Μια νέα συνέντευξη (;) Φένια Αποστόλου

 
   «Μια Νέα Εποχή» με ερωτηματικό… Α new era (?) και όσοι έρθουν στο Six d.o.g.s. θα παρακολουθήσουν μία παράσταση με πολλά ερωτηματικά. Θα μάθουν για ιστορίες ανθρώπων που μένουν τόσο κοντά μας όσο και μακριά, στη συνείδηση κάποιων… Έργο για το φόβο του  ανθρώπου απέναντι στο συνάνθρωπο, φόβο που προκαλείται από την ίδια τη φύση του ανθρώπου να περιθωριοποιεί ό,τι δεν θέλει να αποδεχθεί ή ότι δεν καταλαβαίνει. Βρισκόμαστε με τη Φένια Αποστόλου, η οποία παίζει στην παράσταση. Ηθοποιός και σκηνοθέτιδα η ίδια, παραγωγός και χορογράφος, όπως και υγιώς σκεπτόμενο άτομο, μας μιλά για την ίδια την παράσταση, για τις ιστορίες και τα έργα ανθρώπων και μας μεταφέρει στη νέα εποχή και τα ερωτηματικά της. Πολλά ευχαριστώ στη Νατάσα Παππά, η οποία φρόντισε να πραγματοποιηθεί αυτή η συνέντευξη.
 
fenia1965«Μια Νέα Εποχή(;)». Διάβασα για το έργο… Η προσέγγιση πώς έγινε; Από τη στιγμή που το διάβασες μέχρι τη στιγμή που αποφάσισες «Θα το κάνω»…
Αναρτήθηκε μία οντισιόν. Ζητούσαν άτομα gay, bi, trans, γιατί το έργο έχει να κάνει με αληθινές LGBTQ ιστορίες. Με αφηγήσεις για θέματα που απασχολούν τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα  και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει λόγω σεξουαλικού προσανατολισμού ή ταυτότητας φύλου. Η παράσταση ενάντια στο ρατσισμό και τον αποκλεισμό έχει να κάνει με το αναφαίρετο δικαίωμα ελευθερίας που έχει το κάθε άτομο να ζήσει τη ζωή του όπως εκείνο επιθυμεί και πώς τα καινούργια ψηφίσματα του κράτους μας βοηθούν σαν άτομα αλλά και σαν κοινωνία, να περάσουμε το κατώφλι μιας νέας εποχής. Το σύμφωνο συμβίωσης, το νομοσχέδιο για την ταυτότητα φύλου, τι  σημαίνουν αυτές οι θεσμικές αλλαγές για τη ζωή των LGBTQ… Κάθε προσωπική ιστορία αφορά τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα αλλά και την κοινωνία ευρύτερα. Από το προσωπικό πηγαίνουμε στο συλλογικό. Ουσιαστικά… κείμενο δεν είχα στην οντισιόν! Πήγα στην οντισιόν, ακολουθήθηκε μια συγκεκριμένη διαδικασία και αφού επιλέχτηκα, ενημερώθηκα για τις συγκεκριμένες ιστορίες των αφηγητών και τους ήρωές μας. Νομίζω ότι είναι η πρώτη φορά στην ιστορία του ελληνικού θεάτρου που ζητούνται trans άτομα με οντισιόν. Μου άρεσε πολύ και το θέμα και λέω «Ταιριάζω σε μία τέτοια παράσταση» και έστειλα βιογραφικό.
 
Η παράσταση αυτή είναι σπονδυλωτή;
Ναι. Είναι αποσπασματική. Και διαθέτει κάποια νοηματικά κεφάλαια σε σχέση με τον αυτοπροσδιορισμό, το coming out, τη βία, το gay pride κ.α. Κάτω απ’ αυτά τα κεφάλαια υπάρχουν οι ιστορίες των αφηγητών μας, που εμείς ζωντανεύουμε στη σκηνή, με λόγο και κίνηση. Και λέμε «Νέα εποχή» γιατί μιλάμε για μία εποχή στην οποία ψηφίστηκαν καινούργια πράγματα, μετά από διεκδικήσεις πολλών χρόνων. Ψηφίστηκαν πράγματα που μας βοηθάνε να έχουμε κάποια δικαιώματα. Σύμφωνο συμβίωσης μπορούν να συνάψουν δύο άνδρες και δύο γυναίκες, αλλά και έτερο-κανονικοί άνθρωποι. Άρα βοήθησε όλους η δική μας διεκδίκηση. Όπως η νομική αναγνώριση της ταυτότητας φύλου, που βοήθησε πολύ εμάς τα trans άτομα να έχουμε τα νομικά μας έγγραφα, σύμφωνα με το κοινωνικό μας φύλο και έτσι να μην αναγκαζόμαστε να δείχνουμε στοιχεία που ανήκουν στο βιολογικό μας φύλο και που δεν μας αντιπροσωπεύουν πια στην τωρινή  ζωή μας.
 
Το δικό σου κομμάτι είναι μονόλογος ή…;
Όχι. Είμαστε οκτώ ηθοποιοί. Οι δύο σκηνοθέτιδες, η Μαργαρίτα Καστρινού και η Βέρα Λάρδη, οι οποίες παίζουν στην παράσταση και σαν ηθοποιοί, καθώς και ο υπόλοιπος  θίασος, παίζουμε όλοι στις ιστορίες όλων. Αναλόγως το στήσιμο βέβαια και τη στιγμή στο έργο… Είμαστε όλοι οι ηθοποιοί πάνω στη σκηνή όλη την ώρα. Έχουμε μία συλλογική συμμετοχή. Ο βασικός μου ρόλος είναι… Κάνω μία trans ακτιβίστρια, η οποία είναι και γονέας. Από τις λίγες που ζουν «ανοιχτά» στην Ελλάδα. Η ίδια αναφέρει ότι δεν είναι πάνω από δέκα οι trans γονείς που ζουν «ανοιχτά» σε όλη την Ελλάδα. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι και δέκα οι περιπτώσεις… Για μένα ήταν μία πρόκληση αυτός ο ρόλος, γιατί ενώ είναι ένας trans ρόλος, περιέχει και αυτό το μαχητικό, το ακτιβιστικό, της διεκδίκησης των δικαιωμάτων μας και να βοηθήσουμε το κοινό καλό, αλλά και την προσωπική της ιστορία  που είναι πολύ ξεχωριστή και με συγκινεί βαθιά όταν την ερμηνεύω. Διεκδικεί τα δικαιώματά της σε σχέση με το παιδί της στα δικαστήρια και περιμένει να δικαιωθεί… Είναι μία μαχητική προσωπικότητα και είναι κάτι που δεν έχω ξαναπαίξει. Έχω παίξει trans ρόλους, στον κινηματογράφο πιο πολύ, αλλά τέτοιο trans χαρακτήρα με τη θεατρική έννοια – παρόλο που πρόκειται για αληθινό πρόσωπο – δεν έχω ξαναπαίξει.
 
fenia4966Το γεγονός ότι δεν έχεις ξαναπαίξει τέτοιο χαρακτήρα στο θέατρο, σε ιντριγκάρισε περισσότερο; Ή με το που διάβασες και πρόβαρες, όλα λύθηκαν;
Τίποτα δεν λύνεται αν δεν περάσεις τη διαδικασία της πρόβας, ώστε να ανακαλύψεις πράγματα για το ρόλο και να ταυτιστείς μαζί του, έτσι ώστε να το φέρεις με μια αλήθεια πάνω στη σκηνή. Και με την καθοδήγηση των σκηνοθετριών και  με το συγκεκριμένο concept της παράστασης, νομίζω ότι έγινα τελικά  αυτή η γυναίκα. Ανθρώπινα με αφορούσε η παράσταση, γι’ αυτό και ήθελα να συμμετέχω. Και καλλιτεχνικά αλλά και ανθρώπινα. Γιατί το πεδίο μου είναι η σκηνή. Ο προσωπικός μου ακτιβισμός είναι ο σκηνικός ακτιβισμός. Δεν είμαι μια πολίτης  που κατεβαίνει στα πεζοδρόμια με πλακάτ. Μέχρι στιγμής δεν έχει τύχει να εμπλακώ σε οργανώσεις που επιτελούν αυτό το κοινωνικό έργο. Απασχολούμαι πολλά χρόνια με την Τέχνη που είναι το δημιουργικό κομμάτι της ζωής μου. Αυτό το έργο λοιπόν ήθελα να το κάνω για ακτιβιστικούς λόγους. Συν το ότι μου άρεσε, είδα ότι με αφορούσε και ότι μου πήγαινε, ως trans προσωπικότητα, να κάνω έναν τέτοιο ρόλο. Είναι μία συλλογική διαδικασία. Όλοι κάναμε τη διαδρομή από το ατομικό στο συλλογικό και από το συλλογικό στο ατομικό. Και όλοι, με τη φροντίδα των σκηνοθετριών, αγγίξαμε με πολύ λεπτό χειρισμό αυτές τις ιστορίες. Έχουμε να κάνουμε με αληθινές ιστορίες. Αυτοί που τις αφηγήθηκαν, μας έδωσαν κομμάτια του εαυτού τους. Η ιδέα και ο σχεδιασμός όλης της παράστασης είναι της Βέρας Λάρδη και της  Αλεξάνδρας Βασιλείου. Η Αλεξάνδρα είναι διδάκτωρ κοινωνικής ψυχολογίας και έχει διατελέσει επόπτρια των επαγγελματιών ψυχικής υγείας και στο 11528 (Δίπλα Σου - Γραμμή Ψυχολογικής Υποστήριξης για λεσβίες, γκέι, αμφί, τρανς, τις οικογένειές τους και για εκπαιδευτικούς), που είχα συμμετάσχει και εγώ σαν ηθοποιός εθελοντικά, στο τηλεοπτικό σποτάκι της γραμμής.
 
Τώρα που έχεις προβάρει και έχεις μάθει το κείμενο και γνωρίζεις πλέον τις ιστορίες… αυτό που σου βγαίνει είναι όλες αυτές οι ιστορίες – γιατί είναι πραγματικές – έχουν συμβεί επειδή εμείς οι άνθρωποι έχουμε την τάση να τα κάνουμε όλα δύσκολα;
Υπάρχει υποκρισία… Το έχω  ξαναπεί ότι η ελληνική κοινωνία είναι υποκριτικά συντηρητική. Επειδή υπάρχει το μοντέλο της «κανονικότητας», ό,τι παρεκκλίνει από αυτή την «κανονικότητα», κατευθείαν μπαίνει στο στόχαστρο. Περιθωριοποίηση, bullying, αποκλεισμός… Και αυτό δημιουργεί τρομερά προβλήματα σε έναν άνθρωπο που θέλει να ξεκινήσει τη ζωή του και να έχει όλα τα δικαιώματα και τις επιλογές που έχουν και οι άλλοι. Υπάρχουν και  πολλοί έφηβοι που έχουν υποστεί bullying λόγω αυτής τους της επιλογής, με ακραία αποτελέσματα, όπως έχουμε διαπιστώσει τα τελευταία χρόνια. Θέλει θάρρος να σταθείς ενάντια σ’ αυτή την «κανονικότητα», να διεκδικήσεις τα δικαιώματά σου και την ίδια σου τη ζωή, σαν ύπαρξη. Θέλεις να ζήσεις τη ζωή σου έτσι όπως την έχεις οραματιστεί και έτσι όπως είναι η φύση σου. Αυτές τις ιστορίες, επειδή είναι αληθινές, τις προσεγγίσαμε με μεγάλη ευαισθησία και διεισδυτικότητα. Ένα γεγονός φέρνει κύμα άλλων γεγονότων. Όλα ξεκινάνε από την οικογένεια και μετά πάνε προς την κοινωνία. Σε αυτές τις ιστορίες υπάρχει πλουραλισμός ταυτοτήτων και σεξουαλικών συμπεριφορών. Κάποιος που θα έρθει και θα δει την παράσταση, θα πάρει μία γεύση από όλη τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα.
 
Είσαι ηθοποιός, είσαι χορογράφος, είσαι παραγωγός, είσαι σκηνοθέτις. Θα μπορούσες να κάνεις το ένα χωρίς να κάνεις τα υπόλοιπα;
Σε κάθε ιδιότητά μου βρίσκω στοιχεία του χαρακτήρα μου και ολοκληρώνομαι. Σαν ηθοποιός δεν έχω κάνει τόσες πολλές δουλειές, όπως έχω κάνει σαν δημιουργός. Έχω κάνει ένα μονόλογο, το “BellΕΛΕΝ - Η (αιώνια) τραγωδία της Ελένης” του Δημήτρη Φοινίτση. Είχε δύο χρόνια πορεία όλο αυτό. Παίξαμε σαράντα παραστάσεις σε δέκα πόλεις εδώ στην Ελλάδα και ταξιδέψαμε επίσης σε  τρεις χώρες. Αρμενία, Ιρλανδία και Κύπρο. Επίσης, σαν ηθοποιός, έχω κάνει δέκα ταινίες. Και τώρα είναι η πρώτη μου παράσταση, που είμαι μέσα σε ένα θίασο, που αποτελώ μέλος ομάδας. Γενικά μου αρέσει να εκφράζομαι μέσω της τέχνης. Εκεί υπάρχει η ευαισθησία μου. Σε  όλη την πορεία της ζωής μου υπάρχει το θέατρο. Δεν έχω μάθει να εκφράζομαι μέσα από διαδηλώσεις… Δεν το έχω κάνει ποτέ  μέσα από οργανώσεις. Το σέβομαι απόλυτα και είναι πολύ κοινωνικό όλο αυτό, απλά, το δικό μου'' γήπεδο'' είναι η τέχνη και εκεί μπορώ να πω τη δική μου αλήθεια. Δεν ανεβάζω ή κατεβάζω κάτι στην ιεραρχία του καλλιτεχνικού μου εαυτού. Όλα έχουν την αξία τους και με εκπαιδεύουν… Όταν παίζω σαν ηθοποιός, εκπαιδεύομαι και υποκριτικά, μαθαίνω και άλλες μεθόδους και τρόπους και αυτό με βοηθά και στη σκηνοθεσία αργότερα. Για να μπορώ να κατευθύνω τους ηθοποιούς μου, για να μου ξεκλειδώσουν βιωματικά κάποιες ''πόρτες'' σχετικά με την υποκριτική. Όταν σκηνοθετώ μου αρέσει να προσπαθώ να περάσω το όραμά μου στους συνεργάτες μου. Για μένα δεν ξεχωρίζει το προσωπικό από το καλλιτεχνικό γίγνεσθαι. Με ενδιαφέρει η πρόοδος και μέσα από τη δουλειά μου προοδεύω, αλλά και η δημιουργία ανθρώπινων σχέσεων που να έχουν διάρκεια στο χρόνο. Συνέχεια αναμετριέμαι με κάτι καινούργιο. Ξέρεις, έχει διαφορετική δυσκολία να μεταφέρεις στη σκηνή τον εαυτό σου και να βγάλεις τη συνέπεια ενός ρόλου και έχει διαφορετική δυσκολία να στήσεις μια παράσταση  και να κάνεις ένα ολόκληρο επιτελείο καλλιτεχνών να ακολουθήσει τη δική σου ''οπτική'' και να προσφέρεις ένα θέαμα που να έχει συνέπεια σε σχέση με το έργο που καταπιάνεσαι κάθε φορά. Εμένα μου αρέσουν και οι δύο διαδικασίες. Γενικά, πάντα η ζωή μου συμβάδιζε με την τέχνη. Είναι μία διαδικασία που την ξέρω, που είμαι εξαρτημένη από αυτήν (γελάει), που την κάνω παρά πολλά χρόνια και ουσιαστικά την έχω ανάγκη.
 
fenia6858
 
Και για όλο αυτό που κάνεις… Η κινητήρια δύναμη ποια είναι;
Είναι η προσωπική μου πρόοδος, γιατί έτσι έχω μάθει να προοδεύω και η επικοινωνία μου με τον κόσμο. Αυτά τα οποία σκέπτομαι, αυτά τα οποία έχω βιώσει και αυτά που θέλω να μοιραστώ, μπορώ να τα αναγνωρίσω  μόνο μέσα από τη σκηνή και μόνο μέσα από μία τέτοια διαδικασία. Θέλω αυτό το πράγμα που με ευαισθητοποιεί κάθε φορά  να το μοιραστώ με τον πολύ κόσμο και να το φέρω ως σκηνικό αποτέλεσμα, για να ευαισθητοποιήσει και να  συγκινήσει και άλλες  ανθρώπινες ψυχές…  Πιστεύω ότι ο καλλιτέχνης κάνει μία ανάγλυφη δουλειά πάνω στην ανθρώπινη ψυχή, κάτι πολύ λεπτό… Κάτι που μπορεί να είναι πολύ ασαφές αλλά και πολύ συγκεκριμένο, γιατί πρόκειται για μία διαδικασία που γίνεται πάνω στη σκηνή. Ο κόσμος μέσα από το θέατρο λαμβάνει μία παιδεία σε συγκινησιακό επίπεδο. Και εμένα με ενδιαφέρει αυτό το πεδίο. Ο συγκινησιακός κόσμος του ανθρώπου. Και με ενδιαφέρει να μπορώ να τον προσεγγίζω και να το διαμορφώνω κάτω από τη δική μου ματιά, όπως μπορώ. Σαν ηθοποιός ή σαν δημιουργός.
 
Κώστας Κούλης
Φωτό: Χριστίνα Μάτσια
 
Βέρα Λάρδη - Αλεξάνδρα Βασιλείου
A New Era (?) / Μια νέα εποχή (;)
Six D.O.G.S
27-30 Ιουνίου, 21:00
 
Ομοφοβία, αμφιφοβία και τρανσφοβία: Πώς τις βιώνουν οι άνθρωποι που είναι ομοφυλόφιλοι, αμφιφυλόφιλοι, τρανς και κουίρ; Τι σκέφτεται και πώς ζει η νέα γενιά των ΛΟΑΤΚΙ+; Οι πρόσφατες θεσμικές αλλαγές έχουν αλλάξει το τοπίο; Έχουμε πράγματι μπει στο κατώφλι μιας νέας εποχής, ουσιαστικής αναγνώρισης του δικαιώματος στην ελευθερία ταυτότητας; Ιστορίες ζωής μελών της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας ζωντανεύουν μέσα σε ένα ιδιόμορφο bar theatre. Βρισκόμαστε μέσα στο μαγικό κουκούλι ενός νυχτερινού μπαρ, μοιραζόμαστε την ψευδαίσθηση που δημιουργεί η νύχτα. Λόγος, μουσική, χορός, μπλέκονται σ’ ένα παζλ αφηγήσεων και σκηνικών δράσεων.Έιδικευμένη στο λεγόμενο «θέατρο κοινότητας», η Βέρα Λάρδη, ηθοποιός, θεατρολόγος και ψυχοδραματίστρια, μαζί με την Αλεξάνδρα Βασιλείου, κοινωνική ψυχολόγο με μακροχρόνια εμπειρία σε θέματα κοινωνικής περιθωριοποίησης ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων, συνεργάζονται με τη θεατρολόγο και ηθοποιό Μαργαρίτα Καστρινού και στήνουν από κοινού μια παράσταση για την προσωπική μας εμπειρία αποκλεισμού, ανεξαρτήτως φύλου και σεξουαλικού προσανατολισμού, και την κοινή μας ανάγκη για πραγματική επαφή. Και η νύχτα σ’ αυτό θα σταθεί βοηθός τους.
 
Το A New Era (?) / Μια νέα εποχή (;) προτείνει ένα νέο είδος δημιουργίας, που συνδέει το θέατρο με την κοινωνική παρέμβαση. Συνδυάζει τεχνικέςαπό το θέατρο ντοκουμέντο, το playback theater, το ψυχόδραμα και το processwork. Οι θεματικοί άξονες και η δραματουργία του έργου διαμορφώθηκαν με βάση αφηγήσεις νέων της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, που ζουν στην Έλλάδα του 2019, βιώματα χαράς, βίας, υπερηφάνειας, coming out. Οι αφηγητές, οι αφηγήτριες και οι συντελεστές της παράστασης μέσα από παράλληλες διεργασίες σχετικά με το θέμα συνδιαμόρφωσαν μια βιωματική παράσταση που σταδιακά οδηγεί τους θεατές να ανταποκριθούν συναισθηματικά και λεκτικά, μέσα από έναν ανοιχτό διάλογο. Στόχος του διαλόγου είναι να ακουστεί η φωνή του θεατή, με την ποικιλομορφία και τις πολλαπλές εμπειρίες που περιέχει.
 
Η παράσταση απευθύνεται σε άτομα 15+
Six D.O.G.S - Αβραμιώτου 6-8
Οι θεατές μπορούν να παρακολουθήσουν την παράσταση με το ποτό τους.
Έισιτήρια: 5 ευρώ / Έκδοτήρια Φεστιβάλ Αθηνών (Πανεπιστημίου 39), greekfes\val.gr, \cketmaster.gr και στα καταστήματα IANOS και Public.
Συντελεστές:Ιδέα – Σχεδιασμός Βέρα Λάρδη – Αλεξάνδρα Βασιλείου
Δραματουργία – Σκηνοθεσία Μαργαρίτα Καστρινού – Βέρα Λάρδη
Έπιστημονικοί σύμβουλοι Νάνσυ Παπαθανασίου – Έλενα-Όλγα Χρηστίδη, (Orlando lgbt;), Λένα Ασλανίδου - Λίλη Βασιλείου (Processwork Hub)
Υπεύθυνη συντονισμού συζήτησης Αλεξάνδρα Βασιλείου
Έπιμέλεια κίνησης Αντιγόνη Γύρα
Σκηνογραφία – Ένδυματολογία Μάγδα Πλευράκη
Βοηθός σκηνογράφου Νατάσα Τσιντικίδη
Φωτισμοί Κώστας Μπεθάνης
Έπιμέλεια μουσικής Αλέξανδρος Μισιρλιάδης
Βοηθός Σκηνοθετριών Μαρία Όυίτσι Χατζή
Φωτογραφίες Παύλος Μαυρίδης
Γραφιστικά Λίλα Παλαιολόγου-pelpal producNons
Παίζουν Φένια Αποστόλου, Αλέξης Βιδαλάκης, Ηλίας Βογιατζηδάκης, Γεωργία Ζάχου, Χρήστος Καπενής, Μαργαρίτα Καστρινού, Βέρα Λάρδη, Έλίνα Παπαθεοδώρου
Παραγωγή Αθηναϊκή Σκηνή Μιχάλης Καλαμπόκης
Έυχαριστούμε την Έταιρεία Δραματικής Έκφρασης και Θεραπείας “Παλμός”, το Καλλιτεχνικό Δίκτυο Παραστατικών Τεχνών Κινητήρα και τους Αέλια (26 χρονών), Αλκμήνη (25 χρονών), Αντα (27 χρονών), Βανέσα (37 χρονών), Βασίλη (25 χρονών), Βύρωνα (40 χρονών), Γιώργο (18 χρονών), Γιώργο- Κυβέλη (25 χρονών), Δημήτρη (19 χρονών), Λόλα (43 χρονών), Λουκά (18 χρονών), Ραφαήλο (28 χρονών), Parvus Princeps (21 χρονών), Χλόη (28 χρονών)
 

Συνεντεύξεις

Facebook Comments