Συνεντεύξεις

loogoo

Συνέντευξη με τη Δώρα Χρυσικού

 
   Στο “Grace & Glorie” που παίζεται στο Αγγέλων Βήμα, παρακολουθούμε την επαφή και επικοινωνία δύο εντελώς διαφορετικών γυναικών και στην ουσία δύο εντελώς διαφορετικών κόσμων. Είναι μία ιστορία που προβληματίζει τους θεατές, τους «παιδεύει», τους δίνει τροφή για σκέψη. Και είναι καλό να φεύγεις από το θέατρο με «κατειλημμένο» το πίσω μέρος του μυαλού σου. Συναντήσαμε τη μια από τις πρωταγωνίστριες, τη Δώρα Χρυσικού, η οποία μας μίλησε για την παράσταση, για τη μαγεία μεταξύ της Grace και της Glorie, για τη χάρη και τη δόξα, έτσι όπως αποδίδονται από τον άνθρωπο επί σκηνής και για τα μελλοντικά της σχέδια. Πολλά ευχαριστώ στο Νεκτάριο-Γεώργιο Κωνσταντινίδη, ο οποίος φρόντισε να πραγματοποιηθεί αυτή η συνέντευξη.
 
grace05
 
Διάβαζα το δελτίο τύπου… Είδα ότι πρόκειται για μια πολύ βαθιά ανθρώπινη ιστορία… Πώς έγινε και σε προσέγγισαν και είπες ότι «Ναι, θα το κάνω»;
Λοιπόν, αυτό έχει πολύ ενδιαφέρον. Διότι εγώ έκανα ουσιαστικά αντικατάσταση. Με το Γιάννη Λασπιά είμαστε φίλοι. Γνωριστήκαμε μέσω ενός κοινού φίλου… Δεν κάναμε καν παρέα. Καμιά φορά μιλούσαμε στο τηλέφωνο ή αν χρειαζόταν κάτι… Τώρα είμαστε πλέον φίλοι, τότε ήμαστε απλά γνωστοί. Υπήρξε μια αμοιβαία συμπάθεια. Κάποια στιγμή, το Σεπτέμβριο, με πήρε και με ρώτησε αν μπορώ να κάνω αυτό το έργο με την Αλεξάνδρα Παντελάκη, γιατί η ηθοποιός, με την οποία ήταν να συνεργαστεί, είχε κάποιους προσωπικούς λόγους και αποσύρθηκε. Οπότε, ο ρόλος της Glorie χήρεψε. Στην αρχή του λέω «Γιάννη, δεν μπορώ». Γιατί τότε, πέρα των θεατρικών μου, επειδή είμαι λίγο πολυσχιδής και έχω κάνει πολύ διαφορετικές σπουδές και ασχολούμαι με διάφορα πράγματα, είχα αναλάβει εξ ολοκλήρου το φαρμακείο της μητέρας μου, η οποία έχει συνταξιοδοτηθεί. Και είχα πει ότι ήθελα να ρίξω το βάρος μου εκεί. Έτσι κι αλλιώς, πάντα επέλεγα τις δουλειές μου και δεν είχα ποτέ την αγωνία να κάνω κάθε χρόνο κάτι. Μου είχε πει από την αρχή ότι οι πρόβες θα ήταν πρωινές. Και του είχα πει ότι αυτό αποκλείεται. Και μου λέει «Ωραία… έχεις να μου προτείνεις κάποιον»; Του πρότεινα λοιπόν δυο-τρεις συναδέλφους, που θεώρησα ότι ταιριάζουν και πρωτίστως ήξερα ότι είναι εξαιρετικού ήθους άνθρωποι, γιατί για μένα αυτό είναι το σημαντικότερο. Πρώτα είναι αυτό και μετά το ταλέντο. Με παίρνει κάποια στιγμή τηλέφωνο… «Τι κρίμα να μην μπορείς να το κάνεις… Πες μου, κανένα πρωϊνό δεν μπορείς»; Κι εγώ είπα ότι μπορώ δύο και ίσως να μπορέσω και τρία. Μ’ αυτά και μ’ αυτά, ήλθα να κάνω την Glorie. Και πρέπει να σου πω ότι είμαι πολύ ευγνώμων… αυτό ήταν ένα στιγμιαίο πράγμα, θα μπορούσα να εμείνω στην απόφασή μου. Ήταν πολύ καλή η συνεργασία με το Γιάννη και την Αλεξάνδρα. Δουλέψαμε αγόγγυστα. Αυτό δεν σημαίνει χωρίς κόπο… Αλλά δουλέψαμε χωρίς άγχος, χωρίς πίεση, χωρίς αυτό το πράγμα το ψυχολογικό, που αισθάνεσαι ότι ο άλλος δεν σε αποδέχεται... Πολλές φορές οι σκηνοθέτες έχουν φωνές, έχουν νεύρα… Τίποτα απ’ όλα αυτά! Ήταν συνεργασία. Ήταν δούναι και λαβείν. Και νομίζω ότι όλο αυτό το κλίμα που υπήρχε στις πρόβες, αποτυπώθηκε στην παράσταση. Αυτό μου λένε όσοι έχουν δει την παράσταση. Για το τι καλή επαφή και τι καλή χημεία έχουμε με την Αλεξάνδρα.
 
grace01
Αυτή η χημεία ήλθε πολύ εύκολα;
Ναι, ήταν κάτι εύκολο. Βγήκε πολύ αβίαστα. Και ήταν και εύκολη η προσέγγιση του ρόλου μου. Δεν ήταν από τα πράγματα που με δυσκόλεψαν. Ήταν ένας ρόλος που ξεκλειδώθηκε σχετικά εύκολα. Αν και τα ειδικά χαρακτηριστικά του ρόλου δεν τα είχα ως εμπειρία. Η ηρωίδα αυτή είναι μάνα και έχει ζήσει το θάνατο του παιδιού της… Δεν υπάρχει τραγικότερο πράγμα, έτσι; Έχω χάσει τον πατέρα μου, ξέρω τι είναι απώλεια, αλλά ο θάνατος του παιδιού είναι ένα πράγμα που σε συγκλονίζει. Είναι κάτι από το οποίο δεν συνέρχεσαι. Με κάποιον τρόπο όμως αυτός ο ρόλος μου ανοίχτηκε σχετικά εύκολα.

Αυτό που σε ιντριγκάρισε περισσότερο, διαβάζοντας το ρόλο σου, ποιο στοιχείο ήταν;
Κοίτα, ένα πράγμα που έχει πολύ ενδιαφέρον σ’ αυτή τη γυναίκα είναι ότι από σκηνή σε σκηνή αλλάζει. Η επαφή της με την Grace την αλλάζει. Κι αυτό είναι μία πρόκληση για τον ηθοποιό. Αυτή είναι μια κοπέλα γιάπισσα, που έρχεται από τη Νέα Υόρκη σε κάτι βουνά, κάτι καλύβια… Είναι απόφοιτος του Harvard και ξαφνικά βρίσκεται στη μέση του πουθενά, με μια γριά που δεν ξέρει ούτε να διαβάζει. Αυτή όμως η επαφή, όσο οι δύο γυναίκες έρχονται κοντά, αλλάζει και την ίδια. Τη χαλαρώνει, την ξεκλειδώνει, την κάνει πιο ανθρώπινη… Της δίνει μεγάλη δύναμη να συνεχίσει. Γιατί είχε αποφασίσει να αυτοκτονήσει. Αυτό είναι το θέμα. Ουσιαστικά, η δύναμη και η πίστης της γριάς, που είναι ενενήντα χρονών, που την έχουν διαγνώσει με καρκίνο και της έχουν πει ότι σε δύο εβδομάδες πεθαίνει, η οποία λέει «Άκουσε να σου πω, κοριτσάκι μου… Εμένα μου έχουν πει ότι θα πεθάνω, αλλά κανείς δεν θα μου πει πότε. Εγώ θα το αποφασίσω»! Αυτή λοιπόν η δύναμη εκείνης της γυναίκας τη μεταμορφώνει και της δίνει μία άλλη οπτική για τη ζωή. Και αρχίζει να σκέφτεται «Μήπως έχω κάνει λάθος; Μήπως αξίζει να ζεις για κάτι»; Κι αυτό είναι το μαγικό. Η επαφή με έναν άνθρωπο που είναι τελείως διαφορετικός και που κάτω από άλλες συνθήκες να μη τη γνώριζε ποτέ, της αλλάζει τη ζωή. Μιλάμε για μία γυναίκα, που έχει σπουδάσει στο Harvard διοίκηση επιχειρήσεων, που παντρεύτηκε έναν άνδρα, που έχασε το παιδί και οδηγούσε εκείνη όταν έγινε το κακό…
 
grace03
Άρα άπειρες ενοχές…
Ακριβώς! Και τώρα είναι σε ένα χωριό, ενώ εκείνη λάτρευε τη Νέα Υόρκη και αυτό φαίνεται μέσα στο έργο. Και κάνει «πρόβες θανάτου» κάνοντας συνεδρίες με ετοιμοθάνατους, για να έλθει και εκείνη πιο κοντά στο θάνατο…

Επειδή όλο αυτό είναι ύμνος στη ζωή…
Ναι. Και στη φιλία και στη διαφορετικότητα… Και στο ότι αν οι άνθρωποι «αποσυνδεθούν» από τα χαρακτηριστικά του κοινωνικού status ή της οικονομικής ευρωστίας ή μη… τότε μπορούν να συναντηθούν. Πολλές φορές, σε ανθρώπους μεγάλης ηλικίας, χωρίς καμιά ιδιαίτερη μόρφωση, βλέπεις ότι διαθέτουν απίστευτη σοφία. Η μητέρα του πατέρα μου, της οποίας έχω και το όνομα, ήταν αγράμματη. Είχε όμως μία απίστευτη γενναιοδωρία με τους ανθρώπους, αλλά από ένστικτο. Ήταν μία τέλεια μητέρα από ένστικτο. Δεν είχε διαβάσει κάνα βιβλίο… Έτσι ήταν η φτιαξιά της. Έτσι είναι και η Grace. Έχει πιάσει το νόημα της ζωής. Λέει «Ξέρεις τι; Έφτασα τα ενενήντα γιατί πάντα είχα κάτι να κάνω». Σαν να σου λέει ότι το να κάθεσαι και να σκέφτεσαι είναι προϊόν του δυτικού κόσμου, που έχει λύσει κάποια βασικά προβλήματα. Αυτή όμως είναι επί του πρακτέου. Φτάνουν οι θεωρητικούρες!

Μέχρι πότε θα είστε εδώ;
Μέχρι τις 10 Φλεβάρη.

Μετά;
Έχω ξεκινήσει με το Γιάννη Λασπιά – έχουμε γίνει ντουετάκι τώρα… Ξεκινάμε στις 28 Φλεβάρη στο Bios το «Ιστορία έρωτα και αναρχία», που είναι ουσιαστικά μία μεταφορά της ταινίας της Βερτμίλερ, με τον Τζιανκάρλο Τζιανίνι και τη Μαριάντζελα Μελάτο. Έχει να κάνει με τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, την άνοδο του Μουσολίνι… Ακόμα δεν το πιστεύω ότι μου έχει συμβεί αυτό το πράγμα. Είναι ένας εξαιρετικός θίασος, επίσης πολύ διαφορετικό από αυτό που κάνω. Γιατί εκεί κάνω μία ιερόδουλη που είναι και αναρχική και είναι με έναν τύπο που θέλει να σκοτώσει το Μουσολίνι…
 
grace04
Στο έργο που παίζεις τώρα πρωταγωνιστούν δύο χαρακτήρες. Θα πήγαινες στο μονόλογο;
Ναι… Δεν υπάρχει κάποιο είδος που να μην μου αρέσει. Κάθε τι έχει τις δικές του προκλήσεις, τις δικές του δυσκολίες αλλά και τις δικές του χάρες. Ο μονόλογος είναι ένα πολύ δύσκολο πράγμα, αλλά αν βρεθεί ένα κείμενο που να αξίζει, γιατί τα κείμενα κάνουν τα πράγματα, έτσι; Αν έχεις ένα κείμενο καλό, εκεί πάνω χτίζεις. Ούτως ή άλλως είχα κάνει κάποιες σκέψεις πάνω σ’ αυτό. Όλα αυτά τα χρόνια, με την άνοδο του ακραίου δεξιού ρεύματος. Θεωρώ πως αν υπάρχει κάτι με το οποίο πρέπει να αναμετρηθούμε εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες, είναι αυτό. Και επειδή το θέατρο είναι και πολιτική πράξη, ήθελα να κάνω κάτι τέτοιο. Με έχει συγκλονίσει η δολοφονία του Φύσσα, με συγκλόνισε ακόμα περισσότερο η μητέρα του. Και δεν είναι καθόλου τυχαίο που βρίσκομαι σε ένα έργο που ασχολείται με τέτοια θέματα.

Ποιο είναι αυτό το στοιχείο στην τέχνη σου που σε κάνει να την αγαπάς ακόμα περισσότερο; Και ποιο είναι αυτό που σε απωθεί;
Σίγουρα το θέατρο με ενδιαφέρει και μου αρέσει πολύ γιατί ζει μόνο στις μνήμες των ανθρώπων. Δεν αποτυπώνεται πουθενά. Αυτό έχει μια πίκρα μέσα του, αλλά έχει και μία ομορφιά. Επίσης μου αρέσει το ότι «συναντάς» ζωές άλλων ανθρώπων, που καλείσαι να τις ζωντανέψεις, που είναι ένα τεράστιο άνοιγμα στη φαντασίας και ένα μάθημα υπερδιέγερσης του νευρικού συστήματος. Επίσης, θεωρώ ότι πρέπει να ελαχιστοποιείται το εγώ. Γιατί «εκεί» πρέπει να πάει το κείμενο και ο χαρακτήρας. Όχι εσύ, ο ηθοποιός. Προφανώς και εμείς υπάρχουμε, γιατί μεταλαμπαδεύουμε το κείμενο, αλλά αυτός ο χαρακτήρας έχει μία άλλη ζωή, πέρα της δικής μου. Αυτό με γοητεύει. Κοίτα, δεν με γοητεύουν εμένα αυτά τα «πρακτικά»… Τα βαριέμαι… Οι κλίκες, το γεγονός ότι πολλές φορές προβαίνεις σε υποχωρήσεις που δεν έχουν άμεση σχέση με τη δουλειά. Δεν μπορώ όλο αυτό το «τριγύρω». Δεν μπορώ τα μαχαιρώματα, δεν μπορώ τα κουτσομπολιά. Είμαστε μία μικρή χώρα όντως. Το θεατρόφιλο κοινό είναι μικρό όντως. Παρόλα αυτά, θεωρώ ότι υπάρχει χώρος για όλους. Θα σου πω κάτι με απόλυτη ειλικρίνεια. Δεν υπήρξε κάτι, στα είκοσι χρόνια που είμαι στη δουλειά, που να ήθελα να το κάνω και δεν το έκανα. Θα ήθελα να μπορώ να κάνω τη δουλειά μου και να φεύγω! Να μην χρειάζεται να κάνω τίποτα άλλο. Να μπορώ να ξοδεύω το χρόνο μου μόνο με τους ανθρώπους που έχω επιλέξει. Θα μου πεις «Σε ποια χώρα, σε ποιο χώρο»; Απλά σου λέω το ιδεατό, το ιδανικό…

Κώστας Κούλης
 
grace02
 

Συνεντεύξεις

Facebook Comments