Συνεντεύξεις

loogoo

Συνέντευξη με το Δημήτρη Γιώτη

 
Ο Δημήτρης Γιώτης σκηνοθετεί και παίζει. «Ο Όσκαρ και η θεία Ροζ» θα μας περιμένουν στο Faust και τι πιο φυσικό από το να έλθουμε σε επαφή με τον ίδιο τον «Όσκαρ»; Μιλήσαμε με το σπουδαίο ηθοποιό, μάθαμε ακόμα περισσότερα για την παράσταση και το πώς είναι να βρίσκεσαι στην ίδια σκηνή με την τεράστια Μαρία Αλιφέρη. Ταξιδέψαμε στην πλευρά του καλλιτέχνη και του ανθρώπου και αναρωτηθήκαμε για τη μιζέρια και το πόσο αντί-δημιουργική μπορεί να είναι. Συγκρατούμε το πολύπτυχο «Ταξιδεύω, ελπίζω, ονειρεύομαι, τολμάω και παθιάζομαι», του ευχόμαστε από καρδιάς κάθε επιτυχία και ευχαριστούμε θερμά τον Αντώνη Κοκολάκη και την υπέροχη ομάδα του, που φρόντισαν να πραγματοποιηθεί αυτή η συνέντευξη.
 
giotis1957 
Πώς αποφασίσετε να ανεβάσετε το συγκεκριμένο έργο; Τι ήταν αυτό που σας ιντριγκάρισε να το σκηνοθετήσετε;
Καταρχήν είναι το πιο αισιόδοξο έργο που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια. Έχει μια απίστευτη ματιά γεμάτη φως κι αγάπη για τη ζωή, μιλάει για τα πιο σημαντικά πράγματα που μας απασχολούν και -ίσως- στην τρέλα της καθημερινότητας τα... ξεχνάμε. Είναι μεγάλη πρόκληση και νοιώθω βαθιά ευγνώμων που τ’ όνειρό μου γίνεται πραγματικότητα.

Θέλατε από την αρχή να σκηνοθετήσετε αλλά και να παίξετε; Υπήρξε κάποιοι σημείο στο ρόλο σας που χρειάστηκε να εστιάσετε ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια των προβών;
Το να γίνω ο ''Όσκαρ'' είναι όνειρο ζωής. Για όλη εκείνη την αθωότητα που κουβαλά… Ξέρετε, η ματιά των παιδιών πάνω στη ζωή με απασχολούσε ανέκαθεν, τα ερωτήματα μα και οι απορίες τους… συνήθως έχουν και τις απαντήσεις έτοιμες, πρωτόλειες, ξεκάθαρες και γεμάτες αλήθεια... Πριν αρκετά χρόνια το δουλεύαμε με την Πέμη Ζούνη, εκείνη στη σκηνοθεσία τότε, με χαρά και ιδιαίτερη τιμή. Συναντήσεις, συζητήσεις, κέφι, όρεξη, πάθος, ώρες πολλές... σκέψεις για την επιλογή της θείας Ροζ... μα τελικά τα δικαιώματα είχαν δοθεί, πράγμα που δεν ήξερα… κι έτσι το αφήσαμε... Τα χρόνια πέρασαν και τώρα, πολύ πιο μελετημένος, έτοιμος και ολοκληρωμένος ως προς το πως και το γιατί, έχοντας ξεκάθαρη εικόνα ποια σημεία θέλω να φωτίσω, τι χρώματα θέλω να ‘χει, τι αίσθηση θέλω να αφήσει, τολμάω και... πετάω! Όσον αφορά σε ποιο σημείο χρειάστηκε να εστιάσω... Θα σας πω ότι με ενδιέφερε η ψυχή του Όσκαρ, ο τρόπος που αντιλαμβάνεται τα πράγματα, το πως τα αποκωδικοποιεί και τα μεταφράζει. Τη διαδικασία και το ταξίδι μέσα από τα δικά του μάτια. Έχει μια αλήθεια και μια αθωότητα ψυχής που με συγκινεί και με βρίσκει ''συγγενή''. Δεν παίζω τον Όσκαρ, είμαι ο Όσκαρ!

Το να σκηνοθετείτε εσείς ο ίδιος τον εαυτό σας σας κάνει ακόμα πιο αυστηρό με τον εαυτό σας;
Πιο πολύ πεθαίνεις! (γέλια) Είμαι τελειομανής, απόλυτα όμως οργανωμένος, πειθαρχημένος και εστιασμένος στον στόχο μου. Για να μπω στην πρόβα των δύο, είχα δουλέψει ενάμιση χρόνο πίσω μόνος μου. Έχει μια μοναχικότητα το να φαντάζεσαι, να ψάχνεις, να τολμάς, να ονειρεύεσαι, να παιδεύεσαι, να γουστάρεις και να δίνεις σάρκα και οστά.

Παίζετε δίπλα στη Μαρία Αλιφέρη. Ένα σχόλιό σας για αυτή τη σπουδαία ηθοποιό;
Ένα σχόλιο; Είναι μεγάλο σχολείο η Μαρία! Γνωριζόμαστε πάνω από δεκαπέντε χρόνια, έχουμε παίξει και κατά το παρελθόν μαζί, στο Εθνικό, έχουμε κάνει διακοπές, περιοδεία, ξενύχτια, γέλια και συζητήσεις μέχρι πρωίας. Έχουμε αναπτύξει ένα πολύ δικό μας κώδικα επικοινωνίας και τώρα... ''χορεύουμε'' οι δυο μας! Η Μαρία είναι το ''Σ’ αγαπώ'', κρύβεται ολόκληρη φιλοσοφία ζωής πίσω από αυτή την ατάκα.
 
giotis1955
Μέχρι πότε θα είστε στο Faust με το καλό;
Ξεκινάμε το Σάββατο 30 Νοεμβρίου και θα είμαστε για είκοσι μόνο παραστάσεις. Κάθε Σάββατο στις έξι και Κυριακή στις οκτώ, μέχρι την Κυριακή 2 Φεβρουαρίου του 2020.

Τι άλλο κάνετε παράλληλα; Ποια τα επόμενα πλάνα σας;
Τι άλλο προλαβαίνω εννοείς; Έχω χαθεί από προσώπου γης... Πάντα, όσο ζει ο ήρωας ''μέσα'' μου, ζω μαζί του! Ταυτίζομαι, συμπορεύομαι και είναι μια ολόκληρη, επίπονη (τις περισσότερες φορές) διαδικασία και περίοδος για μένα... Όμως δεν ξέρω να το κάνω κι αλλιώς ή μάλλον δεν με ενδιαφέρει να το κάνω αλλιώς. Δεν είναι κάτι γρήγορο, ευτελές και αναλώσιμο.... Μετά έχω σκοπό να χαρώ τις ώρες με το Γιάννη, το γιο μου, να ταξιδέψω, να γεμίσω μπαταρίες και να δω την επόμενη μέρα... Αλλά προς το παρών είναι άτοπο να λέμε κάτι τέτοιο... Ζω κι αναπνέω με τον Όσκαρ.

Τι είναι αυτό που σας ενθουσιάζει στην τέχνη σας; Τι είναι αυτό που, στον αντίποδα, σας απωθεί και θα ήταν καλό να λείπει;
Το ότι είναι τέχνη. Είναι κάτι μη συμβατό, μη δεδομένο και καθημερινό. Μπορείς να διαβάσεις μια σειρά και να σου ανοιχτεί ολόκληρος κόσμος. Ταξιδεύω, ελπίζω, ονειρεύομαι, τολμάω και παθιάζομαι. Δεν είναι λόγια, είναι όλο αυτό το συναίσθημα που σε πλημμυρίζει και γεννάει κάθε φορά μια καινούργια ζωή. Τι με απωθεί; Μεγάλη κουβέντα. Ναι, ΟΚ, θέλω να βλέπω ή μάλλον να εστιάζω στην καλή πλευρά των πραγμάτων, όμως υπάρχει και η γκρίζα... Τα λόγια, η μιζέρια, η συναισθηματική μιζέρια είναι κάτι που με απωθεί. Οι λυκοφιλίες, εκεί να δεις... ποιος θα θάψει ποιον, γρήγορα κι αποτελεσματικά... Βαριέμαι, πλήττω ειλικρινά με ανθρώπους που έχουν κάνει χόμπι την κακεντρέχεια, τη μιζέρια και τη δηθενιά. Δεν γουστάρω τους τοξικούς καθόλου, αυτούς που θα σου ρουφήξουν την ενέργεια, αυτούς που θα σε μειώσουν για να νοιώσουν ''κάτι'', αυτούς με τη δηλητηριώδη ατάκα... μα με τίποτα. Σάκος του μποξ δεν γίνομαι εγώ.

Κώστας Κούλης
 
giotis1956

Συνεντεύξεις

Facebook Comments