Συνεντεύξεις

Συνέντευξη με τις Άννα Βαγενά και Γιασεμί Κηλαηδόνη

 
   Δυο γυναίκες χορεύουν… Η παράσταση με την Άννα Βαγενά και τη Γιασεμί Κηλαηδόνη, η οποία πραγματεύεται μία πολύ ευαίσθητη κατάσταση και ένα πολύ λεπτό θέμα, αυτό του ίδιου του θανάτου, με έναν εντυπωσιακά ιδιαίτερο τρόπο. Το Noizy βρέθηκε στο θέατρο Μεταξουργείο, είδε την παράσταση και συνομίλησε με τις δύο πρωταγωνίστριες. Ευχαριστούμε πολύ την Άντζυ Νομικού, η οποία φρόντισε να πραγματοποιηθεί αυτή η συνέντευξη.
 
dyogynaikes255
 
Τι σημαίνει αυτό το έργο για εσάς και πώς επιλέξατε να το ανεβάσετε εκ νέου εφόσον είχε ανέβει ξανά μόλις μερικά χρόνια πριν;
Άννα Βαγενά: Ναι, είχε ανέβει πριν μερικά χρόνια, με μεγάλη επιτυχία επίσης, από τη Χρυσούλα Διαβάτη και τη Θάλεια Ματίκα. Το διάβασα και μου άρεσε πάρα πολύ. Δεν το είχα δει στην παράσταση εκείνη, ίσως δεν ξέρω τι θα σήμαινε σήμερα αν το είχα δει, γιατί πάντα προσπαθώ να μην επηρεάζομαι, θέλω να έχω δική μου πρωτογενή άποψη. Έψαχνα και ένα έργο που να περιέχει και τη Γιασεμί και εμένα, αυτό ήταν το ζητούμενο. Έχουμε ένα δικό μας θέατρο, δεν έχουμε την ευχέρεια να κάνουμε πολλές παραγωγές μέσα στον χρόνο, τις μισές μέρες το νοικιάζουμε σε άλλο θίασο, είχαμε και καιρό να παίξουμε μαζί, την εκτιμώ και ως ηθοποιό, είναι εξαιρετική ηθοποιός, οπότε μέσα από όλα αυτά προκύπτει ότι ήταν το αυτονόητο να παίξουμε μαζί.

Υπάρχει συναισθηματική φόρτιση στις παραστάσεις που είσαστε μαζί;
Άννα: Τώρα πια όχι ιδιαίτερη, καθώς έχουν προηγηθεί αρκετές φορές που έχουμε ανταμώσει στη σκηνή, αυτή νομίζω είναι η τέταρτη και έχει, ας πούμε, φύγει εκείνη η αγωνία που υπήρχε στην αρχή. Άλλωστε η Γιασεμί είναι πλέον έμπειρη, καταξιωμένη, έχει κάνει πολλά πράγματα, οπότε είμαστε με ίσους όρους.
 
dyogynaikes256
Είναι ένα έργο που αγγίζει πολλά θέματα, απομυθοποιεί το θάνατο, αναφέρεται σε δύσκολες οικογενειακές σχέσεις και στη μοναξιά.
Άννα: Ναι, απομυθοποιεί τουλάχιστον την έννοια του θανάτου για τους ανθρώπους που είναι ταλαιπωρημένοι και δεν έχουν κάτι περισσότερο να περιμένουν από τη ζωή. Όσον αφορά τις δύσκολες οικογενειακές σχέσεις, δεν σημαίνει ότι αυτή η γυναίκα είχε κακά παιδιά… με τον τρόπο τους τη φρόντιζαν και την στήριζαν οικονομικά. Για τους ηλικιωμένους ανθρώπους απλώς δεν είναι αρκετό αυτό, ειδικά για τις μανάδες. Εκείνες γνωρίζουν πως έχουν μεγαλώσει τα παιδιά τους και κάπου μέσα τους περιμένουν ότι θα μείνουν παιδιά για πάντα. Δεν μπορούν να διανοηθούν ότι κάποια μέρα θα αποκοπούν από εκείνα.. Ίσως, δεν ξέρω, να ακούγεται κάπως εγωιστικό αυτό, αλλά από την άλλη πλευρά αυτή είναι η φύση της μάνας κυρίως.
Γιασεμί Κηλαηδόνη: Έχει πολύ ενδιαφέρον η σχέση που αναπτύσσεται ανάμεσα σε αυτές τις δυο γυναίκες. Το βασικό κομμάτι του έργου αφορά τη μοναξιά και πώς λειτουργεί ως κινητήριος δύναμη, η οποία καταφέρνει να τις φέρνει τελικά κοντά παρά τις τεράστιες διαφορές τους ηλικιακά, σαν προσωπικότητες και σαν βιώματα. Όσο για το θάνατο, έρχεται ως φυσική εξέλιξη και λύτρωση σαν μια κοινή λύση που αποτελεί τη διέξοδό τους. Νομίζω ότι είναι, χωρίς να προτρέπει προς το θάνατο το έργο φυσικά, μια άλλη οπτική του. Και παρόλο που είναι αποσπασματικό έργο, δηλαδή έχει αυτές τις πέντε σκηνές, νομίζω ότι είναι συμπυκνωμένο… ότι οι διαδρομές αυτές που διανύουν φαίνονται πολύ ωραία.

Θεωρείτε ότι όταν φεύγουν τα παιδιά είναι αναπόφευκτο ότι θα αποκοπούν και από τους γονείς τους;
Άννα: Δυστυχώς στη σημερινή κοινωνία, με τον τρόπο ζωής και τον αγώνα που δίνουν οι άνθρωποι, κυρίως οι νέοι, δεν υπάρχει χρόνος. Δουλεύουν τόσες πολλές ώρες, αρκετές φορές δεν υπάρχει χρόνος και στερούνται τα δικά τους παιδιά, πόσο μάλλον τους γονείς τους. Οι γονείς έρχονται σε δεύτερη μοίρα, είναι μια ιστορία που επαναλαμβάνεται, αέναη. Και οι ίδιοι μετά από χρόνια θα βρεθούν στην ίδια θέση από τα δικά τους παιδιά. Είναι η ίδια η ζωή που συνεχίζεται με αυτό τον τρόπο. Παλιότερα, που οι κοινωνικές συνθήκες ήταν διαφορετικές, όπου οι οικογένειες ζούσαν όλες μαζί συγκεντρωμένες στα μεγάλα σπίτια, παππούδες, παιδιά, γονείς κτλ., ήταν αλλιώς τα πράγματα. Τώρα αυτό έχει πλέον εκλείψει και οι οικογένειες έχουν κατακερματιστεί, οδηγώντας στη μοναξιά τους ηλικιωμένους ανθρώπους.
 
dyogynaikes257
Η μοναξιά λοιπόν μπορεί είτε να είναι απλώς η φυσική κατάληξη της μοίρας του ανθρώπου είτε ένα βίαιο γεγονός στη ζωή του;
Άννα: Βεβαίως, στο έργο αυτό συνυπάρχουν και τα δυο. Η νέα γυναίκα βιώνει μοναξιά εξαιτίας του τραγικού συμβάντος στη ζωή της και η ηλικιωμένη διότι αυτή είναι η μοίρα δυστυχώς στη σύγχρονη κοινωνία, με τους ρυθμούς που ακολουθούμε και τη δομή της οικογένειας σήμερα.
Γιασεμί: Είναι πολύ ενδιαφέρον πως διαχειρίζονται τη μοναξιά τους και βήμα-βήμα ξεκλειδώνει η μια την άλλη και έρχονται κοντά. Μέσα από ξεσπάσματα και συζήτηση τελικά λειτουργούν ως ένα είδος θεραπείας σαν ψυχανάλυση.

Πόσο δύσκολο είναι να προσεγγίσεις έναν ρόλο που έχει βιώσει ένα τόσο μεγάλο και τραγικό γεγονός στη ζωή του;
Γιασεμί: Στο χαρακτήρα που υποδύομαι δυστυχώς συνέβη ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε ένα άνθρωπο. Όταν το διάβασα, αρχικά με ιντριγκάρισε το γεγονός ότι δεν θα παίξουμε πάλι μάνα και κόρη. Υπήρξε ένα πολύ μεγάλο κενό μέχρι να βρεθούμε ξανά επί σκηνής με τη μητέρα μου, περίπου 12-13 χρόνια και στο παρελθόν είχαμε κάνει το Γυάλινο Κόσμο, που οι χαρακτήρες ήταν μάνα και κόρη και τη Φθινοπωρινή Σονάτα, επίσης ως μάνα και κόρη. Οπότε όταν διάβασε το έργο η μητέρα μου, αυτό ήταν το πρώτο που μου επισήμανε… ότι δεν θα είναι η ίδια συνθήκη με τα προηγούμενα. Με το που διάβασα όμως, το γεγονός της απώλειας του παιδιού, το οποίο είναι ό,τι πιο τραγικό μπορεί να συμβεί σε έναν άνθρωπο σαν πρώτη αντίδραση, πάγωσα. Τυχαίνει να είμαι και πρόσφατα γονιός. Μετά φυσικά παρατήρησα ότι αυτή η γυναίκα είναι μια πάρα πολύ αξιοπρεπής και δυνατή γυναίκα. Παρόλο που είναι πολύ κλειστή, δεν είναι παραιτημένη, παλεύει μέχρι το τέλος και θέλει και δίνει ευκαιρία όσο μπορεί στη ζωή, γιατί νομίζω πως όταν σου συμβαίνει κάτι τέτοιο, η πρώτη αυθόρμητη σκέψη είναι το τέλος και της δικής σου ζωής. Η γυναίκα αυτή έχει μια αξιοπρέπεια φοβερή. Είναι δασκάλα, μιας άλλης κατηγορίας πνευματικού επίπεδου και παρόλα αυτά δέχεται και πηγαίνει να γίνει καθαρίστρια σε ένα σπίτι, γιατί προσπαθεί να συνεχίσει τη ζωή της με κάθε τρόπο.

Είναι ένα έργο που απευθύνεται σε όλες τις ηλικίες και ας έχει ως πυρήνα στη βάση του την τρίτη ηλικία. Καταφέρνει να περάσει την στενή έννοια της οικογένειας μέσα από διαφορετικούς τύπους σχέσεων. Ποια είναι η άποψή σας;
Άννα: Υπάρχουν πολλά νέα παιδιά που επιλέγουν να δουν την παράσταση και μου έχει κάνει ιδιαίτερη εντύπωση ο τρόπος που συγκινούνται και ανταποκρίνονται στο έργο αυτό. Προφανώς έχουν άλλα αδιέξοδα αυτές οι ηλικίες. Φυσικά αυτές οι δυο γυναίκες στο τέλος του έργου καταλήγουν να είναι οικογένεια μεταξύ τους. Όσο πιο αντίξοες είναι οι συνθήκες που ζούμε, ο κόσμος στρέφεται προς τη συντροφικότητα. Συντροφικότητα μπορούμε να συναντήσουμε σε φίλους και σε άλλους ανθρώπους. Είναι η εναλλακτική λύση αυτή. Για αυτό και εγώ υποστήριξα το σύμφωνο συμβίωσης, το οποίο πολεμήθηκε από ανθρώπους κοντόφθαλμους. Είναι ένα σύμφωνο εναντίον της μοναξιάς, δεν αφορά μονάχα τους ομοφυλόφιλους, αφορά όλους τους μοναχικούς ανθρώπους. Να μπορούν, για παράδειγμα, να μείνουνε μαζί δυο φίλες, να ενώσουν τα χρήματά τους, τη σύνταξη και - γιατί όχι - εάν δεν έχουν και συγγενείς, να αφήσουν η μια στην άλλη τα υπάρχοντά της. Η μοναξιά είναι ένα από τα βασικά προβλήματα της εποχής μας και όχι μόνο. Πάντα οι άνθρωποι είχαν τη μεταφυσική μοναξιά, την αγωνία του θανάτου, από την στιγμή που γεννιέται ο άνθρωπος αυτό το συναίσθημα είναι κυρίαρχο. Στις μέρες μας όμως υπάρχει και η κοινωνική μοναξιά και η οικογενειακή μοναξιά.
 
dyogynaikes258
Το έργο αυτό, αν και με παράδοξο τρόπο, πιστεύετε ότι καταφέρνει να ξορκίσει τη μοναξιά; Στο τέλος δηλαδή τις βλέπουμε χαρούμενες.
Άννα: Αυτό είναι άποψη του σκηνοθέτη μας και είναι μια εξαιρετική άποψη. Είναι Σέρβος ο σκηνοθέτης μας, πολύ σημαντικός, έχουμε συνεργαστεί και στο παρελθόν στο Γυάλινο Κόσμο, ήταν δικιά του λύση αυτή. Να φύγουμε χαρούμενες, σαν να είχαμε πάρτι ή μια γιορτή. Με αυτό τον τρόπο υπάρχει κάθαρση όπως στην αρχαία τραγωδία, μπορεί να τελειώνει ένα έργο σκληρά αλλά δεν τελειώνει μαύρα. Είναι ένα έργο το οποίο θα μπορούσε να είναι αρκετά σκοτεινό, αφορά δυο γυναίκες που αυτοκτονούν. Και όμως, έτσι όπως το στήσαμε και όπως το παίζουμε εμείς, συνέχεια δίνουμε τον τόνο της κωμωδίας και τονίζουμε το κωμικό στοιχείο. Άλλωστε, έτσι δεν είναι και η ζωή; Στα πιο δύσκολα καταφεύγουμε στο γέλιο και τον αυτοσαρκασμό.
Γιασεμί: Αυτός είναι ο τρόπος που επέλεξε ο κύριος Bradic να δει το τέλος και κυρίως στη σκηνή του χορού, διότι τα τραγούδια δίνονται από το συγγραφέα. Στις πρόβες και στους αυτοσχεδιασμούς δοκιμάσαμε και πιο τρυφερούς χορούς ή πιο κλειστό συναίσθημα για το φινάλε. Εκείνος όμως μας οδήγησε και μας προέτρεψε να μην το φοβόμαστε και να το ανοίξουμε, καθώς έτσι το προσλαμβάνει καλύτερα και ο κόσμος. Υπάρχει κάθαρση και είχε απόλυτο δίκιο. Έτσι λοιπόν χορεύουν ενθουσιασμένες και χαρούμενες και φωνάζουν μέχρι το τέλος, σαν μια ανάταση. Δηλαδή δεν φοβούνται το θάνατο πια, διότι νιώθουν να βαδίζουν προς κάτι καλύτερο, μη σου πω πως χαίρονται κιόλας.

Χάρις Μολυβιάτη
 

Συνεντεύξεις

Facebook Comments