Συνεντεύξεις

Συνέντευξη με τον Αναστάση Κολοβό

 
   “Homo Greco”… άλλως, κωμωδία επιστημονικής φαντασίας. Εξωγήινοι έρχονται στον πλανήτη μας, για να δουν αν είναι κατοικήσιμος, μια και ο δικός τους θα πάψει να είναι όπου να ‘ναι… Κατά τη διάρκεια της παράστασης ο κόσμος γελάει και ξαναγελάει, κρατάει όμως και ένα κουτάκι στο κεφάλι του κενό, για τον προβληματισμό που θα ακολουθήσει. Συναντήσαμε τον Αναστάση Κολοβό, μιλήσαμε μαζί του για το έργο, για τα μηνύματα που περνάει, για το ότι ο άνθρωπος τα καταφέρνει τέλεια στην τεχνολογία και την αυτοκαταστροφή. Γλυκύς, ήπιος, ευθύς και με καθαρές κουβέντες, ο γνωστός πρωταγωνιστής μας εντυπωσίασε με την απλότητά του. Τελικά τα έχουμε καταφέρει να μην μας θυμούνται για τίποτα οι ιστορικοί του μέλλοντος; Ευχαριστούμε πολύ τη Χρύσα Ματσαγκάνη, η οποία φρόντισε να πραγματοποιηθεί αυτή η συνέντευξη.
 
kolovos255
 
Πώς έγινε η προσέγγιση εδώ και είπατε ότι «Ναι, θα το κάνω»;
Τον ξέρω παρά πολλά χρόνια το Βαγγέλη Αλεξανδρή και μου είχε πει για μία ιδέα που γυρόφερνε στο μυαλό του για ένα θεατρικό. Το οποίο όντως του είχε πάρει δύο-τρία χρόνια, μαζί με τον Οδυσσέα Ανδρούτσο, που το γράψανε… Και είχε μείνει εκεί, σαν πληροφορία. Το καλοκαίρι λοιπόν με προσέγγισε. Μου είπε «Κολοβέ, θέλεις»… Και είπα το πρώτο ναι. Μετά… Δεν κρύβω ότι με εξιτάρισε η κωμωδία επιστημονικής φαντασίας. Είναι ένα έργο που είναι φρέσκο. Είναι ωραίο να έχουμε συγγραφείς. Καλά είναι και τα ξένα έργα και το ξένο ρεπερτόριο και όλοι αυτοί οι κολοσσοί, αλλά είναι σημαντικό να υπάρχουν νέοι άνθρωποι που τολμάνε και ρισκάρουν και γουστάρουν να γράφουν. Ο Βαγγέλης Αλεξανδρής είναι ένας από αυτούς τους ανθρώπους και το πήρε πάνω του και σαν παραγωγή. Με όλα αυτά τα ρίσκα. Και αυτό το σέβομαι και το εκτιμώ παρά πολύ.

Το «Κωμωδία επιστημονικής φαντασίας» ιντριγκάρει παρά πολύ. Και μόνο που το ακούς, σαν φράση…
Ιντριγκάρει. Και… είναι έργο ηθοποιών. Τι εννοώ… Όλα είναι έργα ηθοποιών, αλλά… Ναι μεν εδώ τα σκηνικά του Ηλία Λόη είναι τέλεια, όπως και τα κοστούμια της Βάνας Γιαννούλα, η οποία κάνει καριέρα και στο εξωτερικό, είναι ένα φωτισμένο άτομο… Είναι όμως καθαρά πάνω στους ηθοποιούς. Και έτσι το δουλέψαμε με τον Πυγμαλίωνα (σ.σ. Δαδακαρίδη – σκηνοθεσία) και όλοι σχεδόν κάνουμε από πέντε ρόλους… Υπάρχει μια δημιουργία και μια φρεσκάδα σ’ αυτό το πράγμα. Υπάρχει ένας αυθορμητισμός και μία έμπνευση που μου άρεσαν.
 
kolovos256

Όλα αυτά που κάνετε, που παίζετε ο καθένας πολλούς ρόλους… Υπήρξε, κατά τη διάρκεια των προβών, κάποιο σημείο που προβλημάτισε;
Πάντα, πάντα. Αλίμονο. Πάντα περνάς από στάδια που, μεγαλώνοντας και ωριμάζοντας, τα ξέρεις και δεν σε ανησυχούν. (γελάει) Δηλαδή έρχεται η στιγμή που πας σπίτι και λες «Εντάξει, έχουμε απογειωθεί»! Και είναι και μέρα που λες «Παναγία μου, τι κάνω; Θα εκτεθώ»… Όλα τα περνάς. Τσακωμούς και αγάπη και πάλι τσακωμούς… Όλα αυτά τα συγκρουσιακά είναι μέσα στη ζωή μας. Μια μικρογραφία είναι αυτή η ρημάδα η σκηνή.

Μήπως αυτή η «επιστημονική φαντασία» είναι στο τέλος-τέλος πιο πραγματικότητα κι από την πραγματικότητα;
(γέλια) Κοίταξε να δεις… Εγώ είμαι και λάτρης του θεάτρου του παραλόγου. Δεν αλλάζει τίποτα σε αυτά τα δυόμισι χιλιάδες χρόνια ιστορίας. Όλα είναι παράλογα και όλα είναι σαν επιστημονική φαντασία, αλλά γίνονται κιόλας. Ποια είναι η επιστημονική φαντασία; Όταν είδες τους δίδυμους πύργους να πέφτουν… Και αν κάτσεις και το σκεφτείς, όλα αυτά που έχει κάνει η τεχνολογία τα τελευταία είκοσι, τριάντα, σαράντα χρόνια. Ο τύπος του 1910, που ανέπνεε σ’ αυτό τον πλανήτη… Αν του έλεγες τι γίνεται σήμερα, θα σου έλεγε ότι είναι επιστημονική φαντασία! Όπως και ο Ιούλιος Βερν. Αυτό που φαντάστηκε… Μπορεί σε διακόσια χρόνια να βιώνουμε ένα παρόμοιο σκηνικό. Απλά εδώ υπάρχουν συμβολισμοί. Κατεβαίνουν οι ιθαγενείς από έναν άλλο πλανήτη, γιατί εκεί λόγω της βαρύτητας πρέπει να φύγουν και ψάχνονται να πάνε αλλού, γιατί έχουν πρόβλημα επιβίωσης. Όπως και εμείς… Αύριο-μεθαύριο μπορεί να μας πουν ότι λόγω των συνθηκών και της βλακείας που μας διέπει, επειδή το περιβάλλον το έχουμε κατακρεουργήσει, θα τελειώσει το παραμύθι και θα πρέπει να φύγουμε. Και θα ψάχνουμε να βρούμε έναν άλλο πλανήτη. Και θα «πρέπει» και εκεί να σκοτώσουμε κάποιες μορφές ζωής, κάτι που έχει κάνει πολλές φορές ο άνθρωπος και σε αυτόν τον πλανήτη, για να «εξελιχθεί» το είδος. Ευτυχώς ή δυστυχώς. Δεν νομίζω ότι θα έχει να αφήσει και πολλά ο άνθρωπος πίσω του, αν καταστραφούμε. Αν κάποιος επιστήμονας μας μελετήσει…

Θα πει ότι είμαστε ένα ωραίο, αυτοκαταστροφικό ον…
Αυτό ακριβώς! Είναι προορισμένος γι’ αυτό. Δεν αλλάζει τίποτα… Πόλεμοι υπάρχουν, άνθρωποι πεθαίνουν από πείνα… Τίποτα, λες και είμαστε προορισμένοι για αυτοκαταστροφή. Το κουμπάκι…
 
kolovos257
Μέχρι πότε θα είστε εδώ με το καλό;
Νομίζω μέχρι τέλος Φεβρουαρίου. Να δούμε και πώς θα πάει…

Και παράλληλα;
Παίζω για τρίτη χρονιά στο καθημερινό «Έλα στη θέση μου» στον Alpha. Κάνω ένα ρόλο που γουστάρω πολύ. Έκανα ωραία πράγματα… Είναι η ταινία “The Bachelor 3”, που συμμετέχω… Έκανα ένα παιδικό, «Τα Χριστούγεννα του Σκρουτζ» στο Αλίκη… Είχα διάφορα.

Υπάρχει τελικά χρόνος για όλα;
Είχα ένα διάστημα που δεν υπήρξε χρόνος και δεν σου κρύβω ότι το μετάνιωσα και λίγο. Εγώ είμαι και λίγο «τεμπέλης»… όχι με την κλασσική έννοια ότι «δεν μου αρέσει η δουλειά»… Μου αρέσει πολύ η δουλειά, αλλά είμαι άνθρωπος που θέλω να έχω γαλήνη μέσα μου και προσωπική ζωή. Δεν έχω καμία ματαιοδοξία να υπερβάλλω και να κάνω και άλλα δέκα πράγματα και να βγουν και πέντε φράγκα παραπάνω. Δεν το βλέπω έτσι… Θέλω να ζω. Αυτό που λένε μερικοί, ότι ζωή είναι μόνο το θέατρο, εγώ δεν το καταλαβαίνω. Πιστεύω ότι οι άνθρωποι που το λένε είναι μοναχικοί. Για διάφορους λόγους. Δεν τους κάθεται… Δεν τους κατακρίνω.

Μου έχει πει συνάδελφός σας ότι εσείς οι ηθοποιοί είστε μοναχικά πλάσματα…
Ίσως επειδή χρειαζόμαστε μία «αποσυμπίεση»… Έχουμε και διαστήματα που «κλεινόμαστε». Ακόμα και οι κωμικοί ηθοποιοί, όπως εγώ που ίσως τελικά θεωρούμαι κωμικός, δεν είμαστε αυτό που νομίζουν κάποιοι, ότι είμαστε συνέχεια στην τσίτα και κάνουμε τους ανθρώπους να γελάνε. Έχω τις στιγμές μου και τραβάω τις μελαγχολίες μου και όλα. Αλλά όχι, δεν είναι μόνο το θέατρο η ζωή μου. Και δεν έχω καμία φιλοδοξία να γίνει το θέατρο η ζωή μου. Έχω κι άλλα πράγματα να απολαύσω. Το ηλιοβασίλεμα, ένα φίλο, την κοπέλα μου…
 
kolovos258
Προλαβαίνεις καθόλου;
Ναι και γι’ αυτό κάνω θέατρο «τόσο όσο». Όταν έχω γυρίσματα για το καθημερινό, το Δευτερότριτο είναι… Αν είχα και την Κυριακή δεν θα την πάλευα.

Στην τέχνη σου τι είναι αυτό που σε ενθουσιάζει και τι είναι αυτό που, στον αντίποδα, σε απωθεί;
Στο θέατρο είναι αυτή η αδρεναλίνη… κάποια ντοπαμίνη (γέλια)… αλλιώς δεν εξηγείται. Αν και είναι θνησιγενές «σπορ», το συγκλονιστικό είναι ότι πάντα είναι κάτι το διαφορετικό. Αυτό είναι το ευτυχές γεγονός και είμαστε ευτυχισμένοι που παίζουμε. Δεν είναι σαν δουλειές άλλες, που δεν θα έκανα ούτε για όλα τα λεφτά του κόσμου. Με όλο το στρες που τρως και με όλες τις αγωνίες και με όλη τη φτώχεια, γιατί – μην παραμυθιαζόμαστε – τα πράγματα είναι δύσκολα. Τα παιδιά που πάνε στις δραματικές σχολές κατά εκατοντάδες… Δεν μπορείς να στερήσεις το όνειρο, απλά θα πρέπει να ξέρεις ότι δύσκολα συντηρείσαι. Αυτό που με μαγεύει στο θέατρο είναι το πάντα κάτι διαφορετικό. Το θέατρο έχει τη μαγεία της πρόβας, είναι ένα ταξίδι από μόνο του. Όπως και το σινεμά είναι ταξίδι, αλλά είναι του σκηνοθέτη. Αυτός το μοντάρει, αυτός βάζει τις μουσικές… Εσύ παίζεις, αλλά δεν ξέρεις τι θα δεις στο τέλος. Το θέατρο είναι του ηθοποιού. Ό,τι και να λέει ο σκηνοθέτης, εσύ θα είσαι απάνω. Είναι όμως δύσκολη δουλειά. Δεν μπορείς να αρρωστήσεις…

Να αρρωστήσεις μπορείς. Να μην παίξεις δεν μπορείς…
Μόνο με σαράντα πυρετό. Με τριάντα οκτώ θα έλθεις. Και με τριάντα εννέα θα έλθεις. Τη μάνα σου να έχεις θάψει, θα πας να παίξεις. Είναι παρά πολύ δύσκολη δουλειά… Αλλά είναι κι αυτές οι στιγμές που θα σου δώσουν τόση χαρά… Όχι μόνο το χειροκρότημα, είναι κι άλλες. Και λες ότι τα ξεχνάς όλα και συνεχίζεις. Οι εμπειρίες, η διάδραση με άλλους ανθρώπους… Το θέατρο είναι αυτό που λένε «ένα ψέμα γεμάτο αλήθειες» και η ζωή «μια αλήθεια γεμάτη ψέματα»…

Κώστας Κούλης
 

Συνεντεύξεις

Facebook Comments