Συνεντεύξεις

loogoo

Συνέντευξη με την Ομάδα Σύρμα (6 Βύσσινα στον Κήπο)

 
Η παράσταση έχει μόλις τελειώσει. Έχω γελάσει, έχω χειροκροτήσει, έχω κάνει και τα δύο ταυτόχρονα… Μου πήραν και το ψεύτικο πενηντάευρω της παράστασης που μου έδωσε με τα χεράκια της η Φιλιούμποβ κατά τη διάρκεια της παράστασης… Γιατί μου το πήραν; Καλά, δεν θα το κάνω και θέμα… Τα φώτα άναψαν, παίζει μουσική από τα ηχεία και οι ηθοποιοί της παράστασης (ομάδα σύρμα) έχουν αλλάξει και έχουν έλθει κοντά μου για να κάνουμε μια κουβεντούλα. Το σκεπτικό να ανεβάσεις μια τέτοια παράσταση, η ενέργεια που σου δίνει, ο αυτοσχεδιασμός, το λάθος που δεν είναι απευκταίο αλλά μια ευκαιρία να αυτοσχεδιάσει η ομάδα. Τέσσερις ηθοποιοί που λειτουργούν σαν ένας αλλά και σαν εκατό. Η δύναμη της θέλησης, οι κουραστικές πρόβες, η αγάπη για το έργο και το κέφι που υποκινεί. Είναι ομάδα και τους φαίνεται. Όλες οι απαντήσεις λοιπόν για τα βύσσινα και τους κήπους, όλες οι σκέψεις για το πόσο επίκαιρος είναι ο Τσέχωφ εκατό χρόνια μετά και το χαμόγελο της Φιλιώ όταν της είπα ότι πρόσεξα πως οι ηθοποιοί χόρευαν – σκόπιμα – εκτός χρόνου σε μια σκηνή…
 
Αν ο Τσέχωφ γνώριζε τους Monty Python και ήταν και λίγο σουρεάλ αυτή η κατάσταση, θα είμαστε κάπως έτσι;
Φιλιώ Λούβαρη: Όχι! (σ.σ. κρατιέται να μη γελάσει)
 
6vissina06
Όχι; Πώς θα είμαστε δηλαδή;
Φιλιώ: Αν ανεβαζόταν ο Τσέχωφ κανονικά, όπως τα έγραφε… Υπάρχει μια ιστορία εδώ και σ’ αυτή την ιστορία έχουμε βασιστεί. Ο Τσέχωφ είχε μια ειρωνεία παρά πολύ λεπτή και ένα χιούμορ πολύ ιδιαίτερο. Και οι σκηνοθέτες της εποχής του, δηλαδή ο Στανισλάβσκι, που κυρίως πρώτο-ανέβαζε τα έργα του, δεν τον καταλάβαινε. Είχαν γίνει λοιπόν ομηρικοί καυγάδες μεταξύ τους… Ειδικά μετά το ανέβασμα του «Βυσσινόκηπου», ο Τσέχωφ δεν ήθελε να του ξαναμιλήσει! Έλεγε «Δεν έχει καταλάβει τίποτα! Το έργο μου είναι κωμωδία στα όρια της φάρσας και δεν καταλαβαίνει τίποτα αυτός ο άνθρωπος και μου το έχει κάνει το έργο»… Και μάλιστα λέει μια πολύ χαρακτηριστική φράση, που εμένα μου αρέσει και με τα παιδιά τη χρησιμοποιήσαμε παρά πολύ στις πρόβες, ότι δηλαδή «Μία σκηνή που έπρεπε να κρατάει πέντε λεπτά, εσείς την κάνατε να διαρκεί είκοσι»! Και έτσι προσπαθήσαμε να ανακαλύψουμε αυτά τα στοιχεία μέσα στο έργο και να τα εκμεταλλευτούμε όσο μπορούσαμε καλύτερα. Βέβαια, το χιούμορ αυτό δεν είναι ποτέ μονοδιάστατο, έχει πάντα ένα δεύτερο επίπεδο και καμιά φορά μπορεί να βγαίνει και σε κάτι που να είναι ανάλογο της χαρμολύπης. Για παράδειγμα, η σκηνή που είμαστε όλοι σοβαροί και ο Γιώργος (σ.σ. Καβουράκης) γελάει, πολλοί θεατές μας λένε ότι «Στην αρχή ξεκινάω και γελάω αλλά μετά είναι πολύ τραγικό αυτό που συμβαίνει»…
 
Μιλάμε για μία παράσταση στα πλαίσια μίας παράστασης;
Γιώργος Γερωνυμάκης: Εγώ θα μπορούσα να το πω με το δικό μου απλό τρόπο, μιλάμε για μια παράσταση που σχολιάζει μια άλλη παράσταση. Σχολιάζει τη «βασική» παράσταση.
 
6vissina05s
Τη σχολιάζει, τη λοιδορεί;
Φιλιώ: Όχι, όχι, δεν τη λοιδορεί! Και αυτό είναι πολύ επικίνδυνο. Σε καμία περίπτωση δεν κοροϊδεύουμε τον Τσέχωφ, δεν λοιδορούμε τον Τσέχωφ και το «Βυσσινόκηπο». Εκείνος ειρωνεύεται τους ήρωές του και προσπαθήσαμε αυτό να φαίνεται. Για παράδειγμα, ο Επιχόντωφ, που δεν υπάρχει στο δικό μας έργο, είναι τελείως της παλιάς σχολής, μιλάει καθαρεύουσα κι ο Θωμάς ο Μοσχόπουλος έχει κάνει μια πολύ εύστοχη μεταφορά-μετάφραση, που μιλάει μόνο καθαρεύουσα… Πέφτει πάνω στα έπιπλα, τα ρίχνει όλα κάτω… Υπάρχει αυτό το κωμικό-τραγικό στοιχείο στους ήρωες και ναι, σε καμία περίπτωση – δηλαδή αν το καταλάβατε αυτό εσείς (σ.σ. οι θεατές), θα στενοχωρηθώ (γελάει) – δεν λοιδορούμε την παράσταση. Απλά είμαστε τέσσερις κατακαημένοι ηθοποιοί (γέλια) που, στην Ελλάδα του 2013, προσπαθούμε να ανεβάσουμε αυτό το έργο και, άθελά μας, μας συμβαίνουν οι ίδιες καταστάσεις που συμβαίνουν στους ήρωες του «Βυσσινόκηπου. Χάνουμε τα πάντα! Μας παίρνουν το θέατρο, χάνουμε τα σκηνικά…
Γιώργος Γερωνυμάκης: Αυτό συμβαίνει και έξω από μας, έξω από το θέατρο… στη ζωή γενικά. Παίρνω πάσα από τη Φιλιώ, που έχει κάνει τη σκηνοθεσία και είχε όλη την επιμέλεια εδώ. Το έργο αυτό από μόνο του… Έχουμε στοιχεία πολύ καθαρά από το «Βυσσινόκηπο». Κάποια στιγμή λέει ο Λοπάχιν «Ρωσικά μιλάω, πουλιέται το κτήμα σας! Τίποτα εσείς»! Κι αφού τελειώνει όλο αυτό λέει «Αχ, τι ωραία η παρέα σας! Να έρχεστε συχνά να πίνουμε τσάι»! Ο Τσέχωφ από μόνος του είναι ειρωνικός…
Φιλιώ: Λέει στη Λιουμπόβ «Το καταλαβαίνεις ότι ο πλειστηριασμός κρέμεται πάνω από το κεφάλι σου; Το καταλαβαίνεις ότι χάνεις το κτήμα»; Και του λέει «Αχ, ποιος καπνίζει εδώ αυτά τα πούρα»; Και μετά λέει ο άλλος «Ανθίσανε οι βυσσινιές»! Δηλαδή πραγματικά συμβαίνουν αυτά μέσα στο «Βυσσινόκηπο»! (γέλια) Πραγματικά ο Λοπάχιν δεν το πιστεύει ότι έχουν αυτή την απάθεια, που νομίζουμε ότι είναι ανάλογη της απάθειας της σημερινής… Δεν είναι τυχαίο ότι φέτος ανέβηκαν τρεις παραστάσεις βασισμένες στο «Βυσσινόκηπο»…
 
6vissina04s
Δεν είναι τρομαχτικό το πόσο επίκαιρος είναι ο Τσέχωφ;
Γιώργος Γερωνυμάκης: Ναι, δυστυχώς συνειδητοποιούμε σήμερα, μετά από εκατό χρόνια, ότι ο «Βυσσινόκηπος» είναι ένα άκρως πολιτικό έργο.
Φιλιώ: Ναι, γιατί ο Τσέχωφ είχε ζήσει και την απελευθέρωση των Μουζίκων, λίγα χρόνια πριν, είχαμε μια μετάβαση στη Ρωσία. Ανάλογη μετάβαση βιώνουμε κι εμείς τώρα μόνο που δεν ξέρουμε τι θα γίνει γιατί είναι αργή, όπως και στον Τσέχωφ ήταν αργή… Είναι μεγάλη η ειρωνεία… Δεν έγινε η μετάβαση που αναγράφεται στο «Βυσσινόκηπο» γιατί τους πρόλαβε η πρώτη επανάσταση, η αποτυχημένη τελοσπάντων, και τους τα πήραν όλα οι Μπολσεβίκοι! Δηλαδή ο Λοπάχιν δεν πρόλαβε… (γέλια)
Γιώργος Γερωνυμάκης: Δεν είναι ειρωνικό ότι πριν ένα χρόνο – όπως και σήμερα, έτυχε σήμερα να έχουν πορεία οι αγανακτισμένοι – μετά από τόσες διαδηλώσεις, βγήκε κυβέρνηση με τα ίδια κόμματα; Αν δεν είναι αυτό ειρωνικό το 2013 στην Ελλάδα, τότε τι μπορεί να είναι;
 
Η ιδέα πώς σας ήλθε γι αυτή την παράσταση;
Φιλιώ: Η ιδέα ξεκίνησε μεγαλεπήβολα, πριν από δέκα χρόνια. Ήταν ένα τελείως διαφορετικό ανέβασμα, ήταν όμως τύπου «υπερπαραγωγή», με πολύ ιδιαίτερα σκηνικά και δύσκολα τεχνικά σκηνικά και πέρσι ο Γιάννης ο Σαρακατσάνης μας ρώτησε αν έχουμε κάτι, έστω στα χαρτιά, για να πάρουμε μέρος στο Bob Theatre Festival, και σκέφτηκα να κάνουμε αυτό και να χρησιμοποιήσουμε την κατάσταση που υπήρχε. Οι χαρακτήρες είναι ένδεκα και εμείς έχουμε τέσσερις ηθοποιούς, τους άλλους δεν τους έχουμε…
 
6vissina03s
…και ζητάμε συγγνώμη καμιά φορά γι αυτό…
Φιλιώ: Και ζητάμε συγγνώμη, ζητάμε γενικά συγγνώμη από τον Τσέχωφ στην αρχή της παράστασης για ό,τι θα ακολουθήσει και εκμεταλλευτήκαμε το ότι μπορούμε να ανεβάσουμε κάτι για το «Εδώ και τώρα». Να διώξουμε κάπως τις θεατρικές συμβάσεις και να βασιστούμε στο χειροπιαστό, σ’ αυτό που έχεις σαν οργανισμό όταν είσαι πάνω στη σκηνή κι αυτό που φέρεις πάνω στη σκηνή και να δουλέψεις με αυτό σε συνάρτηση με τον Τσέχωφ. Δηλαδή να μην υπερτερεί ούτε ο ηθοποιός ούτε ο χαρακτήρας. Να είναι συνέχεια μια τραμπάλα που πότε να κερδίζει ο ένας και πότε ο άλλος. Αλλά να είναι και οι δύο τόσο εύθραυστοί που να μπορεί ο θεατής να «διαλέγει» και να μην είναι όλα αυτό-αναφορικά, με την έννοια ότι δίνω μία γραμμή τόσο συγκεκριμένη που, κατά κάποιο τρόπο, εκβιάζω το θεατή να καταλάβει ακριβώς αυτό που εγώ έχω σκεφτεί. Όχι, θέλουμε να είναι πιο ανοιχτό το πεδίο. Να φεύγουν οι θεατές και να νομίζει ο ένας κάτι για μια σκηνή και ο άλλος, για την ίδια σκηνή, κάτι άλλο…
 
Κάθαρση υπάρχει στο τέλος του έργου;
Νίνα Αδαμοπούλου: Νομίζω πως ναι… Γιατί, όπως πολύ σωστά είπες κι εσύ πριν, «Πόσο επίκαιρος μπορεί να είναι ο Τσέχωφ, εκατό χρόνια μετά», αν οι άνθρωποι φεύγουν από δω και σκέφτονται «Α, και τώρα η ιστορία επαναλαμβάνεται», αυτό δεν είναι μια μορφή συνειδητοποίησης, κάθαρσης; Κάπως έτσι μπορώ να το δεχτώ.
 
Μέχρι πότε θα είστε εδώ;
Φιλιώ: Μέχρι τις 28 Απριλίου. Και έχουμε σκοπό να το προσπαθήσουμε να πάμε σε φεστιβάλ το καλοκαίρι…
 
6vissina02s
Γιώργο, στη σκηνή που γελάς υστερικά και όλοι οι άλλοι είναι σοβαροί… όταν κάνατε πρόβα, (ο Γιώργος ήδη γελάει) γελούσατε όλοι μαζί, έτσι;
Γιώργος Καβουράκης: Βασικά, αυτή η σκηνή προέκυψε (σ.σ. η Φιλιώ σκάει στα γέλια)… Ήταν κατά κάποιο τρόπο τυχαίο το γεγονός… Με πιάσαν τα γέλια, απλά. Το γεγονός ότι όλοι ήμαστε σοβαροί και ακούγαμε τη μουσική… Εμένα μου έβγαλε γέλιο σαν αντίδραση.
Φιλιώ: Γιατί ο Γιάσσα το κάνει αυτό καθόλη τη διάρκεια του έργου. Τους βλέπει και πέφτει κάτω. Βλέπει το Γκάγιεφ και του λέει «Συγγνώμη, δεν μπορώ να κρατηθώ. Ακούω τη φωνή σας και γελάω». Και το έκανε κατά τύχη…
Γιώργος Καβουράκης: Ε, ναι. Βγήκε κατά τύχη και νομίζω ότι είναι εύστοχο πάνω στο ρόλο του Γιάσσα.
 
6vissina01s
Πάντως έχετε πολλά στοιχεία άσκησης μέσα στην παράσταση… Που μιλάτε όλοι μαζί, που επαναλαμβάνει μια φράση ο ένας πιο μετά και ξανά πάλι ο άλλος, με διαφορά φάσης… Πόσο δύσκολο ήταν;
Φιλιώ: Νομίζω ότι είναι το πιο δύσκολο πράγμα που έχουμε επιχειρήσει ποτέ. Το πιστεύω αυτό. Το έχουμε αγαπήσει παρά πολύ! Είναι πολύ δύσκολο αλλά και πολύ απελευθερωτικό… Γιατί έχεις την ευκαιρία να είσαι ζωντανός. Καμία παράσταση δεν είναι ίδια με την άλλη. Καμία, καμία! Ούτε μία φορά δεν μπορεί η παράσταση να είναι ίδια με την άλλη… Γιατί παίζουμε κι εμείς σαν να είναι παιχνίδι, έχουμε παρά πολύ το στοιχείο του αυτοσχεδιασμού, δουλεμένο βέβαια, με «νησίδες», απ’ όπου μπορούμε να πιαστούμε… Αυτό με χαροποιεί ιδιαίτερα, μου δίνει πολλή ενέργεια πάνω στη σκηνή, και νομίζω και σε όλα τα παιδιά, που σε κάνει, θέλεις δεν θέλεις, να μην αναπαράγεις κάτι στημένο. Κι αυτό είναι τρομερά απελευθερωτικό. Άρα, από τη μία η δουλειά ήταν πολύ δύσκολη αλλά, για μένα, οι στιγμές της παράστασης είναι οι πιο απολαυστικές από όλες τις παραστάσεις που έχουμε κάνει. Γιατί νιώθω ελεύθερη. Μπορεί να γίνουν ατυχήματα, μπορεί να σταματήσουν οι μουσικές κι αμέσως το καλύπτουμε επειδή μας δίνει τη δυνατότητα η παράσταση να μην φανεί το λάθος, να μην κομπλάρουμε. Και σήμερα έγινε λάθος! (γελάει) Και το εκμεταλλευτήκαμε.
Γιώργος Καβουράκης: Είναι πολύ ωραίο αυτό. Να ξέρεις ότι έχεις τη δυνατότητα, οτιδήποτε κι αν συμβεί, να βάλεις μπροστά τον εαυτό σου και να το μαζέψεις και να είναι και ωραίο.
Γιώργος Γερωνυμάκης: Αυτό όμως μπορεί να συμβεί μόνο όταν με τους άλλους είσαι πραγματικά ομάδα. Κι όχι μόνο σαν λέξη. Να είσαι ουσιαστική ομάδα. Έχουν ταιριάξει οι ενέργειές σας, έχετε κάνει πολύ δουλειά, ο καθένας με τον εαυτό του την ώρα της πρόβας και όλοι μαζί. Βγάζεις τα δικά σου προσωπικά κομμάτια, εκεί που ταιριάζεις με τον άλλο, και τα βάζεις σαν παζλ. Κάνεις λίγο πίσω το εγώ σου, ειδάλλως φαντάζεσαι τι θα γινόταν; Ένα μπάχαλο, δεν θα ήταν καν ομάδα… Όταν λες ότι είσαι ομάδα και θέλεις να ανεβάσεις έργο του Τσέχωφ, που θα μπορούσε να το ανεβάσει οποιοσδήποτε σκηνοθέτης, που θα έπαιρνε εφτά-οχτώ ηθοποιούς, τότε ΟΚ, αλλά για μια τέτοια δουλειά πρέπει ο καθένας να βρίσκει τα κομμάτια που ταιριάζει με τον άλλο και να…
Φιλιώ: Θα πρέπει να υπάρχει μια ισορροπία… Επειδή έχουμε δουλέψει πολλούς μήνες μαζί, κλείνουμε ένα χρόνο τώρα, ξέρουμε που είναι τα όριά μας. Κατεβαίνουμε καμιά φορά στα καμαρίνια και λέμε «Αυτό δεν έπρεπε να το πω. Αυτό το τράβηξα πολύ»… Και κάνουμε παρατηρήσεις ο ένας στον άλλο, για να έχουμε αυτή την ισορροπία. Να μην το κάνουμε επιθεώρηση… Έχουμε μια αισθητική. Λέμε όχι στο «υπέρ-παίξιμο», λέμε όχι στην ψευτιά, γιατί έχουμε αυτό το γούστο. Δεν έχουμε πρόβλημα να γίνεται αλλού, απλά δεν το κάνουμε εμείς.
 
Κώστας Κούλης
Φωτογραφίες: Όλσι Μάνε
 
Πληροφορίες για την ομάδα σύρμα
 
H ομάδα σύρμα* ιδρύθηκε το 2009 από την Βίκη Καλπάκα και τη Φιλιώ Λούβαρη. Το 2013 απέκτησε ένα νέο ιδρυτικό μέλος, την Νίνα Αδαμοπούλου. Σκοπός της ομάδας είναι η σκηνική συνύπαρξη του χορού με το θέατρο, σε μια απόπειρα να χρησιμοποιηθεί ένας ειλικρινής και ανεπιτήδευτος τρόπος σκηνικής αναπαράστασης, για να πούμε ό, τι μπορεί  να ειπωθεί και να χορέψουμε τα υπόλοιπα. Συνεργάτες της είναι οι ηθοποιοί Γιώργος Γερωνυμάκης και Άννη Ντουμούζη, οι μουσικοί Γιώργος Καβουράκης και Μάκης Παπαγαβριήλ, οι εικαστικοί Έλενα Χασαλεύρη και Γιάννης Σινιόρογλου, η ενδυματολόγος- θεατρολόγος  Ιωάννα Μπούρα, η Αναστασία Βασιλοπούλου και ο Πάνος Κούρτης.
 
Προηγούμενες παραγωγές: "Δύο Ιστορίες" (2009), "Πανδοχείο Πεσσόα" (2010), "Αγαπητέ Αγαπημένε" (2010 -2012), "0,2 (Θύλαξ)"  (2011 / συμπαραγωγή με την ομάδα ρήξη οκλαδόν).
 
(*Σύρματα ονομάζονται στη Μήλο οι θέσεις φύλαξης μικρών σκαφών (για βάρκες), σκαμμένες στους ηφαιστειακούς τόφφους, δίπλα στη θάλασσα).
 
Ταυτότητα  της παράστασης
Σύλληψη – Σκηνοθεσία – Κινησιολογία: Φιλιώ Λούβαρη   
Κείμενα: ομάδα σύρμα και αποσπάσματα από τα έργα «Ο Βυσσινόκηπος» και «Ο Γλάρος» του Αντόν Παύλοβιτς Τσέχωφ
Κοστούμια: Ιωάννα Μπούρα
Φωτισμοί: Κώστας Μπλουγουράς
Φωνή Φιρς: Ιβάν Μαστερόπουλος
Φωτογραφία αφίσας: Μυρτώ Αποστολίδου/ La poupée
Παίζουν: Νίνα Αδαμοπούλου, Γιώργος Γερωνυμάκης, Γιώργος Καβουράκης, Φιλιώ Λούβαρη
 
Δημόσιες σχέσεις: Μαρκέλλα Καζαμία
 
Πληροφορίες:
Kάθε Παρασκευή και Κυριακή     
Χώρος: Θέατρο Άβατον, Ευπατριδών 3, Γκάζι.
Ώρα έναρξης: 21.30 (Παρασκευή) & 18:30 (Κυριακή) 
Διάρκεια: 60΄
Γενική είσοδος: 10 ευρώ & 8 ευρώ (φοιτητικό & για ανέργους)
Τηλ. Επικοινωνίας – κρατήσεις: 6981-982591, 210-3412689 ( 13:00 έως 23:00)

Συνεντεύξεις

Facebook Comments