= H σκηνοθέτις Χρυσάνθη Κορνηλίου στο Noizy
Συνεντεύξεις

loogoo

H σκηνοθέτις Χρυσάνθη Κορνηλίου στο Noizy

 
Φάουστ, κύριες και κύριοι! Η συμφωνία που έμεινε χαραγμένη στην ιστορία της τέχνης. Ο άνθρωπος που νομίζει ότι μπορεί να ξεγελάσει τον διάβολο, που νομίζει ότι μπορεί να ξεγελάσει τον ίδιο του τον εαυτό. Η Χρυσάνθη Κορνηλίου σκηνοθετεί μία παράσταση που θα σας ταξιδέψει σε γαίες αγαπημένες και ιδανικά χαρτογραφημένες. Η ίδια η δημιουργός έχει μετατρέψει το αθάνατο ποίημα σε πεζό λόγο και για τρεις ώρες θα βρισκόμαστε να παρακολουθούμε ένα έργο που μόνο καλό θα μας κάνει, ψυχαγωγικά και ψυχολογικά. Μιλήσαμε με την κυρία Κορνηλίου για την παράσταση, για την όλη προετοιμασία, για το μέλλον. Θερμές ευχαριστίες στον Αντώνη Κοκολάκη και το θαυματουργό επιτελείο του, που φρόντισαν να πραγματοποιηθεί αυτή η συνέντευξη.
 
korniliou2216
Πώς διαλέξατε το συγκεκριμένο έργο για να το ανεβάσετε; Τι ήταν αυτό που μέτρησε περισσότερο στην τελική επιλογή;
Έχει εξαιρετικά σύγχρονα μηνύματα, αλλά αυτό που με παρακίνησε κυρίως είναι το γεγονός ότι δείχνει το ατελέσφορο της γνώσης, όταν δεν υπάρχει η καρδιά στον άνθρωπο και την ανικανότητα να βιώσει την ευτυχία αγαπώντας. Η γνώση είναι χρήσιμη, αλλά από μόνη της είναι στείρα και – ενδεχομένως - επικίνδυνη.

Στο συγκεκριμένο έργο όχι μόνο σκηνοθετήσατε, αλλά το επεξεργαστήκατε δραματουργικά και προσαρμόσατε το κείμενο σε πεζό λόγο. Ήταν κάτι συνολικά χρονοβόρο; Υπήρξε κάτι που σας προβλημάτισε κατά τη διάρκεια όλης αυτής της δουλειάς;
Χρονοβόρα ήταν η μελέτη που έκανα γύρω από τη ζωή και τον στοχασμό του Γκαίτε και το πώς αυτός νοηματοδότησε το έργο του. Από κει και έπειτα άνοιξε ο δρόμος για τις διεργασίες και πάνω στο κείμενο και πάνω στη σκηνοθεσία του έργου. Αυτό που με προβλημάτισε ήταν το γεγονός ότι το έργο αυτό ήταν δύσκολα διαχειρίσημο σκηνοθετικά, αν θέλει κανείς να σεβαστεί τη δραματουργία του Γκαίτε. Το τραγικό αναμειγνύεται με ένα ιδιότυπο χιούμορ, πράγμα που απαιτεί ιδιαίτερη φροντίδα για να μην τραυματιστεί η υφολογική ενότητα του έργου. Χρειάζεται επίσης μία φρέσκια ματιά, ώστε το έργο να μεταφέρει τα μηνύματά του, που όντας διαχρονικά αφορούν και τη σύγχρονη εποχή. Μέλημά μου ήταν ο θεατής να εσωτερικοποιήσει το δράμα και να μην το δει από απόσταση, όπως βλέπεις μια ιστορία κάποιων «άλλων» που δεν έχουν σχέση με δικούς σου προβληματισμούς, δικές σου αγωνίες και τη δική σου υπαρξιακή πραγματικότητα. Με ενδιαφέρει ο θεατής να πάψει να λειτουργεί ως παθητικός θεατής και να γίνει μέτοχος.

Ο άνθρωπος που πουλάει την ψυχή του με αντάλλαγμα να γίνει νέος. Διαχρονικό όσο ποτέ;
Το θέμα είναι ότι ο άνθρωπος μπορεί να πουλήσει την ψυχή του για πολύ λιγότερα πράγματα. Αλλά και αν γίνει νέος, τι του αποκλείει να γράψει μια νέα τραγωδία αν δεν έχει πάρει τα μαθήματα ζωής που όφειλε να είχε πάρει; Αν ο άνθρωπος δεν μπορεί να καταλάβει τα λάθη του, αν παραμένει ανεξέλικτος, όση περισσότερη διάρκεια ζωής διαθέτει, θα περιπλέκεται ολοένα και περισσότερο στον ιστό των λαθών και των πλανών του.
 
korniliou2214
Μήπως τελικά η καλύτερη δυνατή συμφωνία θα ήταν να γίνει ξανά νέος ο ήρωάς μας, αλλά – πέρα από το νέος και πλούσιος – με τα μυαλά που διαθέτει τώρα, με όλη τη γνώση που έχει αποθηκεύσει ανά τα χρόνια;
Κοιτάξτε. Η συνειδητότητα δεν είναι κάτι που παζαρεύεται. Τέτοιες συμφωνίες είναι αποτέλεσμα ενός νου μπακάλη, που δεν έχει συλλάβει τίποτα από το νόημα της ζωής, γιατί η συνειδητότητα σε εισάγει στην αιωνιότητα. Εκεί δεν υπάρχουν εμπορικά αλισβερίσια. Γι’ αυτό είναι καλύτερα να έχει κανείς τη διάθεση να σκεφτεί αν τελικά του αξίζει να λέγεται άνθρωπος ή αν θέλει να μείνει, όπως λένε τα πνεύματα στον Φάουστ, ένα φοβισμένο σκουλήκι, που προσπαθεί να ξεφύγει από τις συνέπειες της ανοησίας του.

Σκηνοθετείτε μία παράσταση μεγάλη σε διάρκεια, σχεδόν τρεις ώρες. Υπήρξε κάτι, κατά τη διάρκεια των προβών, κάποιο σημείο που να σας έκανε να εστιάσετε ιδιαίτερα;
Εστίαζα πάντα σε κάθε σκηνή, σε κάθε λέξη, σε κάθε φράση, σε κάθε παράγραφο. Όταν έχεις κάτι τόσο πολύτιμο στα χέρια σου, δεν θέλεις να αφήσεις τίποτα να πέσει κάτω. Επομένως, είχα τον μεγαλύτερο βαθμό επαγρύπνησης, γιατί όχι μόνον κάθε σκηνή, αλλά και κάθε φράση του έργου του Γκαίτε είχε για μένα ένα ειδικό βάρος που ήθελα στην επεξεργασία του να του δώσω το «χώρο» που του αξίζει. Ήθελα να το κάνω νοηματικά αντιληπτό σε όλο του εύρος του και γι’ αυτό έπρεπε να επικοινωνηθεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο

Μέχρι πότε θα είστε στον Πολυχώρο Πολιτισμού Διέλευσις;
Όσο με θέλει ο Θεός.
 
korniliou2215
Η πανδημία πώς «επέδρασσε» στη ζωή και την καλλιτεχνική δράση σας; Διαβάζατε, γράφατε, σκεφτήκατε τα επόμενα βήματά σας;
Τα έκανα όλα αυτά. Γιατί σε δυσμενείς συνθήκες πρέπει κανείς να μεταβάλει σε εύνοια αυτό που εξωτερικά φαίνεται δυσμενές. Να μετατρέπει τις δυσκολίες σε σκαλοπάτια που συντελούν στην εξέλιξη, τόσο του ιδίου, όσο και όλων όσων είναι γύρω του. Να ξεφεύγει από τις δυσκολίες και να τις μετατρέπει σε ευκαιρίες για σκέψη και δράση.

Κάνετε κάτι άλλο παράλληλα με την παράσταση «Φάουστ»;
Μελετώ τα επόμενα βήματά μου.

Τι είναι αυτό που σας υποκινεί να υπηρετείτε την τέχνη σας; Στον αντίποδα, υπάρχει κάτι το οποίο σας ενοχλεί και θα προτιμούσατε να λείπει;
Υπηρετώ αυτό για το οποίο είμαι φτιαγμένη. Αλλιώς θα υπηρετούσα κάτι άλλο. Αυτό που είμαστε αποτελεί ήδη το κίνητρο για να το εκφράσουμε και εντέλει να το υπηρετήσουμε. Αν αυτό το κίνητρο δεν έχει έναν γνήσιο υπαρξιακό χαρακτήρα, αν είναι νοθευμένο από επιταγές άλλου είδους, τα αποτελέσματα δεν θα έχουν την ποιότητα της γνησιότητας. Θα προτιμούσα η Τέχνη να μην γίνεται προϊόν ναρκισσισμού. Και εντέλει να μην είναι υποκατάστατο άλλων υπαρξιακών ελλείψεων, αλλά αντίθετα να είναι το αποτέλεσμα της πληρότητας του εαυτού, που ξεχειλίζοντας βάζει την υπογραφή του σε οτιδήποτε αγγίζει. Αλλά είναι μοιραίο κάθε δημιουργική προσπάθεια να προσκρούει σε δυσκολίες και αντιστάσεις ατομικές ή συλλογικές, που στοχεύουν στην ακύρωσή της. Ωστόσο, μέσα από αυτές τις δυσκολίες, γίνεται κανείς πιο σοφός, πιο δυνατός, και ίσως αυτή η αγωνία και η δυσκολία του να σμιλεύει τα εκφραστικά του μέσα για ολοένα τελειότερα αποτελέσματα. Πολλές φορές οι δυσκολίες γίνονται δάσκαλοί μας, ισχυροποιούν τις αντοχές μας και την υπομονή μας, δοκιμάζουν αν το πάθος μας αντέχει στο χρόνο και εντέλει, αν καταφέρουμε να τις διαχειριστούμε όχι προτάσσοντας μια εγωιστική αντίδραση, σίγουρα θα γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι. Οι δυσκολίες έχουν στόχο να μας φοβίσουν, να μας απελπίσουν, να μας απογοητεύσουν. Γι’ αυτό η επιμονή σε έναν στόχο, απαλλαγμένη από την αδημονία της κοσμικής επιτυχίας, είναι η μόνη ελπίδα να επιτύχουμε αυτό το οποίο αξίζει να εκφραστεί.

Κώστας Κούλης
 
Joomla Social by OrdaSoft!