= Μια μέρα πριν - Βίκυ Μπόλοση, Τάσος Φραγκιάς - Η συνέντευξη
Συνεντεύξεις

loogoo

Μια μέρα πριν - Βίκυ Μπόλοση, Τάσος Φραγκιάς - Η συνέντευξη

 
   Μια εξαιρετική παράσταση μετά-δράματος παρουσιάζεται στο Studio Μαυρομιχάλη. Η θεατρική ομάδα «Π» (Pi Synergy) ανέβασε το «Μια Μέρα Πριν» της Ιώς Αρματά, σε σκηνοθεσία/δραματουργία του Τάσου Φραγκιά. Ένα έργο στοίχημα για το συναίσθημα και τη φαντασία. Ευχαριστούμε πολύ τη Σοφία Καραγιάννη, που μας έφερε σε επαφή με την Βίκυ Μπόλοση και τον Τάσο Φραγκιά, για αυτή την υπέροχη κουβέντα.
 
miamera2116

Πώς πέρασε ο καιρός του lockdown για εσάς; Πόσο δύσκολο είναι μια κοινωνία να συνέλθει μετά από ένα τέτοιο χτύπημα;
Βίκυ Μπόλοση: Κατά την διάρκεια του lockdown η αλήθεια είναι πως τα συναισθήματά μου ήταν ανάμεικτα. Από τη μια στιγμή στην άλλη βρέθηκα και εγώ, όπως και τόσοι άλλοι άνθρωποι, χωρίς δουλειά. Για έναν άνθρωπο που έχει μάθει από μικρή ηλικία να είναι ανεξάρτητος και να στηρίζεται στις δικές του δυνάμεις, κάτι τέτοιο αποτελεί «μαχαιριά στην καρδιά». Παρά τις αντιξοότητες όμως προσπάθησα να εκμεταλλευτώ δημιουργικά τον πλέον ελεύθερο χρόνο μου, έβαλα τα θέλω μου και τα πρέπει μου σε μια σειρά, ανασυντάχθηκα, αναγεννήθηκα και ξεκίνησα να βλέπω τη ζωή γενικά από μια νέα οπτική γωνιά. Φυσικά και υπήρχε άπλετο άγχος για την υγεία όλων μας, για το τι μέλλει γενέσθαι στην κοινωνία μας και σε παγκόσμιο επίπεδο λόγω του lockdown, όσο και σε ψυχολογικό, για ευνόητους λόγους. Αν μη τι άλλο, θεωρώ πως είναι πολύ δύσκολο να συνέλθει μια κοινωνία μετά από ένα τέτοιο χτύπημα και πρέπει ο καθένας από εμάς να προστατεύει και να «ταΐζει» τον ψυχισμό του με όμορφες δημιουργικές δράσεις, για να ξεπεράσουμε αυτόν τον κόλαφο.

Πώς ξεκίνησε η ιδέα για το θεατρικό έργο «Μια μέρα πριν»;
Τάσος Φραγκιάς: Η ιδέα προέκυψε από μια τυχαία συνάντηση με τη συγγραφέα τον Απρίλιο του 2019. Μόλις είχα έρθει στην Αθήνα από το Μόντρεαλ του Καναδά. Το δικό μου background από τις σπουδές μου και τις γνώσεις μου από το πανεπιστήμιο Concordia, συνετέλεσαν και βρήκαν ένα έδαφος ωφέλιμο για δημιουργία. Ως άνθρωπος και δημιουργός θεαμάτων, πάντα οι δουλειές μου έπρεπε να φέρουν ένα κοινωνικό μήνυμα προς την ανθρωπότητα. Μια ιδεολογία που φέρω για πολλά χρόνια και την προβάλλω στις δουλειές μου, όπου κάνω ακτιβισμό μέσω της τέχνης. Τα κείμενα τις Ιώς Αρματά είχαν αυτά τα στοιχεία, σε με μια μορφή τέτοια που μου ήταν αδύνατον να αντισταθώ. Ο λόγος της και η γραφή της ποιητικοί, αινιγματικοί, άγγιζαν όλα όσα εγώ εκπροσωπώ και πρεσβεύω στην τέχνη. Μέσα από πολλά ψήγματα γραφής της, εμπνεύστηκα τη σύνθεση στο έργο που παρουσίασα τον Νοέμβριο της 2020 και με μια ανασύνθεση ξανά με πιο δυνατό πυρήνα φέτος τον Οκτώβριο του 2021 στο Στούντιο Μαυρομιχάλη. Όπως οι χαρακτήρες στο έργο μας, έτσι και εμείς με τη συγγραφέα, με μια τυχαία συνάντηση, ξεκινήσαμε ένα ταξίδι ζωής μέσα από εικόνες, μέσα από ψήγματα και μέσα από κοινωνικές ανησυχίες για την ανθρωπότητα.

Είδαμε ότι η παράσταση έχει πολλά στοιχεία από το θέατρο του παραλόγου. Φοβηθήκατε για το πώς θα ανταποκριθεί ο κόσμος στα στοιχεία του μεταφυσικού;
Τάσος Φραγκιάς: Για κάποιον που δεν ξέρει ή δεν έχει γνώσεις πάνω στη θεατρολογία ή στη δραματολογία, είναι πολύ εύκολο να προβούμε σε ονομασίες ενός είδους για μια θεατρική παράσταση. Υπάρχουν στοιχεία του παραλόγου για το κοινό μάτι, αλλά δεν είναι. Το είδος που εκπροσωπείται είναι Μετά-δράμα. Δεν είναι ένα καινούργιο είδος θεάτρου, υπάρχει αρκετές δεκαετίες με το που έκανε την εμφάνισή του το μεταμοντέρνο στην τέχνη. Υπάρχουν αρκετοί εκπρόσωποι του συγκεκριμένου είδους, όπως οι Pina Bausch, Robert Lepage, Jan Fabre, Richard Schechner, Sarah Kane, Caryll Chrurchil και η λίστα συνεχίζεται. Ο Γερμανός θεατρολόγος και ερευνητής μας εισήγαγε στην ονομασία αυτή, όπου ορίζεται το μετά-δράμα ως μια απόρριψη μιας απλής, λογικής, αιτιώδους αίσθησης, που προέρχεται από ένα κομμάτι θεάτρου, αλλά σε αντικρουόμενες, αμφισβητούμενες και ασυμβίβαστες πολλαπλές λογικές. Εδώ προσθέτω ότι για το μετά-δράμα δεν πρόκειται για το ταξίδι του χαρακτήρα, αλλά της δραματουργικής ιδέας. Τόλμησα να συνδυάσω το ρεαλιστικό και το σουρεάλ αρμονικά, όπου εξυπηρετείται η αφήγηση, τόσο του ηθοποιού, αλλά και στην προσωπική αφήγηση του θεατή. Στην τελευταία σκηνή του έργου, αφήνω το κοινό να δώσει το τέλος που θα ήθελε να είναι. Με αυτό τον τρόπο ο θεατής δεν βγαίνει υπνωτισμένος, αλλά σκεπτόμενος. Γίνεται μια κοινωνική αφύπνισή του μέσα από στοιχεία οπού εμείς καταθέτουμε ως παρατηρητές σε αυτά τα οποία ήδη υπάρχουν στην κοινωνία. Το μετά-δράμα λοιπόν, δεν είναι να βάζει προβλήματα στον θεατή προς επίλυση, αλλά να μεταμορφώσει τον θεατή σε άνθρωπο που συλλογίζεται.
 
miamera2114

Έχετε ακούσει κάποιο σχόλιο για την παράσταση που να σας έκανε εντύπωση; Θα θέλατε να το μοιραστείτε μαζί μας;
Βίκυ Μπόλοση: Έχουν ακουστεί αρκετά όμορφα σχόλια για την παράστασή μας. Το καθένα έχει μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου και τα θυμάμαι όλα ένα προς ένα. Μέσα σε αυτά, λοιπόν, ένα σχόλιο το οποίο βρήκα άκρως συγκινητικό ήταν το εξής: «Είστε όλοι λειτουργοί σε μια υπέρτατη, μυστικιστική τελετή «μαγείας» και σας ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου για το θέαμα που μου χαρίσατε».

Μάθαμε ότι η παράσταση ανέβηκε πέρσι για μια μόνο φορά και κατέβηκε άτσαλα λόγω της πανδημίας. Τι συναισθήματα σας γέμισε αυτό το γεγονός και πόσο σας επηρέασε κατά το φετινό της ανέβασμα;
Τάσος Φραγκιάς: Η περίοδος μετά τον επαναπατρισμό μου στη Ελλάδα δεν μπορώ να πω ότι ήταν εύκολη, τόσο στην προσωπική μου ζωή όσο και στη δουλειά μου. Η παράσταση αυτή ξεκίνησε σαν ιδέα τον Σεπτέμβριο του 2019, μετά πολλαπλών εμποδίων. Η πανδημία όμως δεν ήταν η μόνη αιτία που μας πήγε πίσω, αλλά οι συνθήκες της καθημερινότητας προ COVID. Η μια και μοναδική παράσταση που κάναμε στις 2 Νοέμβριου του 2020 ήταν για την ομάδα μου μια λύτρωση, παρά τις αντιξοότητες. Δεν ήταν θλίψη το συναίσθημα που είχαμε, αλλά υπερηφάνεια περισσότερο που καταφέραμε και δημιουργήσαμε τέχνη μέσα σε όλες τις δυσκολίες με κανόνες και περιορισμούς. Στην επιστροφή μας γίναμε πιο δυνατοί σαν ομάδα. Εγώ και η συγγραφέας γίναμε ακόμα πιο δημιουργικοί. Πήγαμε σε καινούργιο χώρο, κέρδισα το προσωπικό μου στοίχημα που έστησα μια παράσταση ξανά και σε θεατρικό χώρο, που η απεύθυνση των ηθοποιών είναι σε δυο διαζώματα, δεξιά και αριστερά. Φυσικά, οι περιορισμοί ισχύουν ακόμα και προνομιούχοι είναι μόνο όσοι έχουν μια πιστοποίηση, αλλά δεν θα μπω στο θέμα αυτή τη στιγμή. Το πιο σημαντικό είναι ότι η παράστασή μας δημιουργήθηκε εκ νέου και ο κόσμος την έχει αγαπήσει όσο την αγαπήσαμε και εμείς οι ίδιοι καθώς τη δημιουργούσαμε.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο ήταν για εσάς να αποτυπώσετε τον ρόλο που σας έχει δοθεί;
Βίκυ Μπόλοση: Για κάθε ηθοποιό, έκαστος ρόλος που υποδύεται πρέπει να αντιμετωπίζεται με σεβασμό, ήθος και δέος. Για μένα ο συγκεκριμένος ρόλος μου δεν απλά άξιος σεβασμού, είναι ιερός, όσο βαρύγδουπο και αν ακούγεται. Δεν θα μιλήσω για ευκολία ή δυσκολία, διότι, για μένα προσωπικά, δεν πρέπει να στεκόμαστε στην όποια ευκολία μας, αλλά να ψηλαφίζουμε κάθε λεπτομέρεια και κατ’ αυτόν τον τρόπο κάθε φορά να προχωράμε ένα βήμα παρακάτω. Ο ρόλος αυτός, όπως προείπα, για μένα είναι ιερός. Είδα τη ζωή από ένα ζευγάρι μάτια γεμάτα πόνο. Είδα πως είναι να χάνεσαι, να καίγεσαι. Το ένιωσα. Το νιώθω. Η ενσυναίσθησή μου πλέον είναι σε ανώτερο επίπεδο. Αγαπώ αυτήν την κοπέλα που υποδύομαι. Είναι κομμάτι μου, μεγαλώνει μαζί μου. Μέσα από εκείνη αγάπησα ακόμα περισσότερο όλους τους ανθρώπους που παλεύουν με τους δαίμονές τους. Μακάρι να μπορούσα να την πάρω αγκαλιά. Κάθε βράδυ της ψιθυρίζω πως όλα θα πάνε καλά. Προς όλους τους ανθρώπους που παλεύουν με ψυχικά νοσήματα θέλω να σας πω, δεν είστε μόνοι. Μιλήστε! Υπάρχουν άνθρωποι που σας αγαπούν πολύ και θα έδιναν τα πάντα για ένα χαμόγελό σας.
 
miamera2115

Υπάρχει κάποιο στοιχείο του χαρακτήρα που υποδύεστε, το οποίο να επηρέασε τον τρόπο που σκέφτεστε ή που να σας προβλημάτισε;
Βίκυ Μπόλοση: Φυσικά. Το να υποδύεσαι έναν χαρακτήρα, ο όποιος κουβαλά τόσο μεγάλο ψυχικό φορτίο, που τα σημάδια του είναι τόσο βαθιά χαραγμένα στην ψυχή και στο σώμα του, αν μη τι άλλο, είναι μεγάλο σχολείο και είμαι πραγματικά ευγνώμων γι’ αυτό. Θεωρώ πως μέσα από αυτό το ταξίδι έγινα καλύτερος άνθρωπος. Αν πριν σκεφτόμουν δυο φορές πριν μιλήσω, τώρα σκέφτομαι δέκα. Και κάτι πολύ σημαντικό. Τα φαινόμενα απατούν. Ας μην κρίνουμε από το «φαίνεσθαι» αλλά από το «είναι». Και για να φτάσει κανείς στο «είναι» του άλλου θέλει χρόνο. Ίσως ολόκληρο ταξίδι.

Τι συμβολίζει το βαγόνι του τρένου;
Τάσος Φραγκιάς: Δυστυχώς δε θα σας κάνω το χατίρι σε αυτήν την ερώτηση, γιατί όπως σας είπα, θέλω ο θεατής να κάνει τη δική του αφήγηση και ερμηνεία. Προσωπικά, ως θεατής, δεν μου αρέσουν τα spoilers! Το έργο μας έχει αρκετούς συμβολισμούς και δεν είναι τυχαία τοποθετημένοι στο έργο μας. Έχουν όλα τον σκοπό τους. Μπορώ να πω και να μοιραστώ το εξής μαζί σας. Ο ήχος του συρμού του τρένου μοιάζει με τον ήχο της καρδιάς. Δε θα ήθελα να προδώσω και άλλα στοιχεία. Ο θεατής θα τα ανακαλύψει μόνος του και είναι αρκετά!

Τι σημαίνει για εσάς να είστε πάνω στη σκηνή; Tι σημαίνει να είσαι ηθοποιός;
Βίκυ Μπόλοση: Το να είμαι πάνω στην σκηνή για μένα είναι ιερή στιγμή. Είναι ένα δώρο. Η κάθε παράσταση είναι μια σύμπραξη των «συνοδοιπόρων» (συντελεστών) με τους θεατές. Η κάθε παράσταση δεν είναι εφικτό να είναι πανομοιότυπη με την προηγούμενη. Η σκηνή είναι ζωντανός οργανισμός. Πρέπει να αντιμετωπίζεται με σεβασμό σε κάθε ανάσα που παίρνεις. Ο ηθοποιός για μένα είναι λειτουργός, ο οποίος με σεβασμό, ταπεινότητα, ήθος, ακεραιότητα και ανιδιοτέλεια καταθέτει την αλήθεια του στον κάθε θεατή ξεχωριστά, που του έκανε την τιμή να επιλέξει να τον ακούσει.

Στη τέχνη σας, τι είναι αυτό που σας ενθουσιάζει περισσότερο και τι σας απωθεί;
Τάσος Φραγκιάς: Δύσκολη ερώτηση. Ενθουσιάζομαι πολύ εύκολα σαν άνθρωπος και σαν καλλιτέχνης, αρκεί να είναι ειλικρινές και αυθεντικό. Με απωθεί το προφανές που με έχει προϊδεάσει από την αρχή. Μου αρέσει η διαδικασία της σκέψης και απεχθάνομαι να σκέπτονται οι άλλοι για μένα, πόσο μάλλον να γίνεται επεξηγηματικό με τέτοιον τρόπο που μου προσβάλει τη νοημοσύνη. Τα απλά και τα δύσκολα έχουν την δική τους χάρη και είναι όμορφο να τα ανακαλύπτεις μόνος σου, με τη δική σου διαδικασία σκέψης.

Τι είδους παραστάσεις σας αρέσει να παρακολουθείτε;
Τάσος Φραγκιάς: Ως θεατρολόγος και δραματολόγος θα δω όλες τις παραστάσεις και φέρω γνώμη με αντικειμενικότητα σε κάθε είδος που πρόκειται να παρουσιαστεί. Δεν μου αρέσει ο όρος «μου αρέσει» αλλά τι βρήκα ωφέλιμο από τη γραμμή που προτείνεται από τους καλλιτέχνες. Θα δω και του κλασσικού ρεπερτορίου, αλλά μόνο αν έχει κάτι καινούργιο να προταθεί. Κάποιες θεατρικές παραστάσεις έχουν κάνει τον κύκλο τους δεκαετίες τώρα, θα προτιμήσω βέβαια τη νέα καλλιτεχνική δημιουργική πνοή στην τέχνη. Για καλή μας τύχη, η Ελλάδα έχει καλλιτέχνες που έχουν φωνή και είναι ηχηρή, αλλά λίγοι είναι αυτοί που θα τολμήσουν να κάνουν το βήμα στη δημιουργία ή στη συνδημιουργία ενός ελληνικού, νεοελληνικού θεατρικού έργου. Θα διαλέξω ένα θεατρικό που φέρει έναν κοινωνικό προβληματισμό, θα προτιμήσω να παρακολουθήσω έργο που θα με καθιστά σκεπτόμενο θεατή, ακριβώς όπως το έργο μας.

Ποιος είναι ο μεγαλύτερος σας φόβος;
Βίκυ Μπόλοση: Να φοβάμαι τον ίδιο τον φόβο.
Τάσος Φραγκιάς: Η φίμωση της τέχνης.

Χάρις Μολυβιάτη, Μαίρη Ζαρακοβίτη
 
Joomla Social by OrdaSoft!