Συνεντεύξεις

Μαριχουάνα Stop, μέρος πρώτον: Πέτρος Ξεκούκης

 
   Με αφορμή την επερχόμενη παράσταση-υπερπαραγωγή «Μαριχουάνα Stop» και τη βοήθεια της Αλίκης Δανάλη, την οποία ευχαριστούμε θερμά, συνομιλήσαμε με τον ογκόλιθο Πέτρο Ξεκούκη. Έναν άνθρωπο γεμάτο ζωντάνια και αγάπη για το θέατρο. Με τρεις δεκαετίες συνεχούς παρουσίας στην πλάτη του, είναι ένας από τους καλύτερους κωμικούς της γενιάς του.
 
xekoukis548 
Πως έγινε η προσέγγιση για αυτή τη παράσταση;
Είχα δουλέψει με τον Βάλαρη και στην περσινή παράσταση, στο «Γοργόνες και Μάγκες» και φέτος. Μου λέει «Πώς θα σου φαινόταν η ιδέα να κάνουμε ένα ρόλο; Είχαν ήδη διανεμηθεί οι ρόλοι, γιατί εγώ είχα ήδη μιλήσει για το «Η Νεράιδα και το Παλικάρι» και προσπαθήσαμε να συνδυάσουμε την παρουσία μου και στις δύο παραστάσεις. Ευτυχώς το «Μαριχουάνα Stop» έχει δυο παραστάσεις την Κυριακή. Στο «Η Νεράιδα και το Παλικάρι» θα παίζουμε Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή. Της Κυριακής το κάναμε επίτηδες στις τρεις το μεσημέρι, για να μπορώ να προλάβω και το «Μαριχουάνα Stop», όπου οι παραστάσεις θα είναι στις έξι το απόγευμα και τις εννιά το βράδυ. Ο ρόλος μου στη παράσταση είναι συνένωση τριών ρόλων. Το ρόλο του Καφάση, που κυνηγάει μια κοπέλα που δεν τον θέλει… Παρεμπιπτόντως και πέρυσι έκανα το Δημητρό που κυνηγούσε την Κορινθίου και στο «Η Νεράιδα και το Παλικάρι» έχω το ρόλο του Καλογήρου, που πάει να παντρευτεί μια κοπέλα που δεν το θέλει. Δεν ξανακάνω άλλους τέτοιους ρόλους του είπα, την επόμενη θα με παντρέψει! (γέλια) Το ρόλο ενός θείου και ενός αποθηκάριου, με τον οποίο ξεκινά η παράσταση. Ενώθηκαν αυτοί για να μπορέσει ο ρόλος να έχει μια οντότητα και τον ονόμασε κύριο Σπύρο. Είναι ξάδερφος της Μαρίας Ιωαννίδου, της θείας της χίπισσας. Ένα γεροντοπαλλήκαρο που ψάχνει νύφη να παντρευτεί. Η μαγεία του Γιώργου Βάλαρη είναι ότι έχει αυτή τη σκηνοθετική ματιά, όπου ό,τι πιάνει γίνεται χρυσός. Όποιο έργο διαλέξει το επιμελείται τόσο πολύ, είναι ακούραστος, είναι φοβερές οι ώρες που δουλεύει και είναι πάντα χαμογελαστός, με χιούμορ και περνάμε όλοι πολύ όμορφα. Είχα και άλλες προτάσεις αλλά επέλεξα να δουλέψω με το Γιώργο για όλα τα παραπάνω.

Γιατί μόνο Κυριακές;
Ήταν απόφαση της παραγωγής. Εμένα φυσικά και με βόλεψε αυτό, γιατί έτσι μπορώ να κάνω και τα δυο.
 
xekoukis545

Η συμμετοχή του Βοσκόπουλου, όπως και τότε;
Μοναδική εμπειρία στις πρόβες ο Τόλης Βοσκόπουλος. Μετρημένος, χαμογελαστός. Είναι μοναδικός. Η φωνή του δε, καταπληκτική, σαν να μην πέρασε μια μέρα. Για μένα ήταν μαγεία, όταν κάποτε τον έβλεπα στον κινηματογράφο, να βρίσκομαι τώρα μαζί του στη σκηνή. Έτσι αισθάνθηκα όταν είχα παίξει με τον Κώστα Χατζηχρήστο, το Γιάννη Γκιωνάκη, το Σωτήρη Μουστάκα και το Χάρρυ Κλυνν. Ένας νέος ηθοποιός όταν ξεκινάει και έχει όλους τους παλιούς ηθοποιούς ως πρότυπα και κάποια στιγμή έρχεται αυτός που θαυμάζεις και σου λέει «’Έλα να παίξουμε μαζί», είναι μαγευτικό. Κάποιες στιγμές δεν υπάρχουν λέξεις να περιγράψεις τα τόσο έντονα συναισθήματα που νοιώθεις. Η Μαρία Ιωαννίδου κάθε φορά που βλέπει τον Τόλη στη σκηνή, κλαίει. Γυρίζει πίσω τόσα χρόνια και θυμάται το Σειληνό, το Χρόνη. Θυμάται όλες αυτές τις υπέροχες στιγμές που έζησε. Η Μαρία χορεύει, παίζει και βλέπεις στη σκηνή το ίδιο κοριτσάκι εκείνης της ταινίας.

Δεν είναι συγκλονιστικό που αυτό το κείμενο είναι τόσο επίκαιρο ακόμα και μετά από 47 χρόνια;
Τι ήταν εκείνο που είχαν οι συγγραφείς τότε και οι σκηνοθέτες το μετέφεραν με τόση μαγεία; Πόσο επίκαιρο με το τώρα... Δεν είναι τυχαία η τεράστια προπώληση. Είμαστε σχεδόν μέχρι τις 16 Δεκεμβρίου sold out. Και στη Νεραΐδα τα τηλέφωνα δεν σταματούν. Ο κόσμος τα έχει αγκαλιάσει πριν καν τα δει. Υπάρχει μια λατρεία για τις παλιές ταινίες. Ξέρουν απέξω τους διαλόγους. Οι ηθοποιοί χορεύουν, υποδύονται, είναι μια μεγαλειώδης παράσταση. Εγώ δυστυχώς δεν τα πάω καλά με το χορό, αλλά έχω αλλά χαρίσματα. Είμαι όμορφος! (γέλια) Μαίρη, τι σκέφτεσαι και δεν το λες; (τα γέλια συνεχίζονται)

Είσαστε στο χώρο πάρα πολλά χρόνια.
Τριάντα δύο συναπτά και με τη βοήθεια του Θεού δεν έχω χάσει σεζόν, δουλεύω χειμώνα – καλοκαίρι.
 
xekoukis547
Τι σας ενθουσιάζει και τις σας απωθεί στο χώρο σας;
Με ενθουσιάζει η αυθεντικότητα των ανθρώπων. Πιστεύω πάρα πολύ στον άνθρωπο του είναι και όχι του φαίνεσθαι. Αυτό που με θλίβει λοιπόν είναι ότι οι περισσότεροι είναι του φαίνεσθαι. Πρέπει να σταματήσουμε ως Έλληνες, ως άνθρωποι, ως πνευματικές οντότητες, να είμαστε του φαίνεσθαι και να δείξουμε ποιοι είμαστε, ό,τι και να είναι αυτό. Πρέπει να αναθεωρήσουμε κάποια πράγματα, να δίνουμε αγάπη. Όταν δίνεις αγάπη, παίρνεις αγάπη. Πρέπει να αγαπήσουμε ο ένας τον άλλο και σε αυτές τις δύσκολες στιγμές που περνάμε. Πρέπει περισσότερο να αγαπηθούμε διότι σε λίγο θα είμαστε πάρα πολύ λίγοι εμείς οι Έλληνες και φοβάμαι πως θα μείνουμε ελάχιστοι. Θα βρεθούμε ξένοι στον τόπο μας. Αλίμονο σε αυτόν που ξεχνά τις ρίζες του, τα ήθη και τα έθιμά του. Είναι κατεστραμμένος. Όταν ο άνθρωπος δεν πιστεύει και δεν έχει αρχές, δεν ελπίζει. Είναι ένα μηδενικό. Όταν δεν υπάρχει ελπίδα, η ζωή σου χάνεται. Όταν κοπεί η ελπίδα χάνονται τα πάντα. Και θέλω να μεταφέρω αυτό το μήνυμα μέσα από εσάς ότι δεν πρέπει να χάσουμε την ελπίδα μας.

Σας ευχαριστούμε πολύ, κύριε Ξεκούκη, για την όμορφη κουβέντα.
Εμείς ευχαριστούμε πολύ για την προβολή και την αγάπη σας.

Κώστας Κούλης, Μαίρη Ζαρακοβίτη
Φωτό: ΕΜΑΝΟΝ, Νικήτας Δάνος
 
xekoukis544

Facebook Comments

Συνεντεύξεις