Συνεντεύξεις

Μάνα θα πάω στο Χόλιγουντ - Η συνέντευξη

 
   Από τότε που ήλθε στη ζωή μας το «Μάνα θα πάω στο Χόλιγουντ», πέρα από το γέλιο και τη συγκίνηση, μας ξανάρθε ο προβληματισμός. «Όλοι διαφορετικοί – όλοι ίσοι». Σκεφτόμασταν όλα αυτά τα περί ρατσισμού και άλλως παιδικών ασθενειών, ακουμπούσαμε το δάχτυλο στην άκρη της βελόνας και αποφεύγαμε να τρυπηθούμε, το κάναμε μόνο για την αίσθηση… Η Δήμητρα Παπαδοπούλου και ο Φωκάς Ευαγγελινός σκηνοθέτησαν με μπρίο τα κείμενα της Δήμητρας και οι ηθοποιοί μας πήγαν μία βόλτα μέχρι το αγιόξυλο του αμερικανικού σελιλόιντ τοπίου. Συναντιόμαστε στα καμαρίνια του θεάτρου «Ιλίσια» με την Ελένη Ροδά και το Jerome Kaluta και γινόμαστε παρέα μετά από λίγα λεπτά. Το γέλιο δεν απαντάται μόνο στην παράσταση, είναι το έμφυτο όπλο των πρωταγωνιστών και μ’ αυτό ευλογούν την κουβέντα μας… ευτυχώς! Όλα όσα θέλατε να μάθετε για την παράσταση είναι εδώ, συν μία έκπληξη… που δεν προλάβαμε να κάνουμε… Αλαμπουρνέζικα; Καλά, τι περιμένατε, μια «νορμάλ» συνέντευξη; Ελάτε να κατεβούμε τα σκαλιά προς τα καμαρίνια, να κάτσουμε κοντά στους δύο ηθοποιούς και να δούμε μπας και επιδέχεται το μέρος τεχνικής παρέμβασης, όσον αφορά τον κλιματισμό. Πολλά ευχαριστώ στη Μαρκέλλα Καζαμία που φρόντισε να πραγματοποιηθεί αυτή εδώ η συνέντευξη.
 
manasine542
 
Πώς έγινε και σας φώναξαν, πώς έγινε και μπήκατε σε αυτό το σχήμα;
Ελένη Ροδά: Είχα ένα ρεστοράν. Και εκεί ήλθε η Δήμητρα Παπαδοπούλου… Και με είδε. Και της κόλλησε στο μυαλό ότι πρέπει να με βάλει κάπου να παίξω. Και όταν έφτιαξε το έργο σκεφτόταν συνέχεια να παίξω εγώ το ρόλο αυτό. Δεν είχαμε καμία σχέση εγώ κι η Δήμητρα, είχε έλθει απλώς στο μαγαζί και με είδε. Έλεγα κάποια ανέκδοτα, τραγουδούσα… Φαίνεται ότι της άρεσε.

Ο κύριος;
Jerome Kaluta: Δυο χρόνια πριν γνωρίσω τη Δήμητρα σε μία παράσταση ενός φίλου, «Τα κύματα» της Βιρτζίνια Γουλφ, η οποία γινόταν στην στην άλλη σκηνή του Εθνικού… Καθόμαστε σε διαφορετικές σειρές, έχουμε γνωριστεί… Εντάξει, στην ουσία ήταν να γνωρίσει εκείνη εμένα, εγώ την ήξερα. Μου λέει «Έχω κάτι στο μυαλό μου». Της λέω «ΟΚ, όποτε θέλεις να τα πούμε». Πέρασαν δύο-δυόμισι χρόνια, κάποια στιγμή ξαναμιλήσαμε στο τηλέφωνο. Μου ζήτησε να συναντηθούμε.

manasine544Πόσο δύσκολο ή πόσο εύκολο ήταν να μπείτε στο πετσί του ρόλου σας ο καθένας;
Eλένη: Ξέρω ‘γω… Δεν μου φάνηκε και πολύ δύσκολο… Δεν μου έκανε δύσκολο… Έχω παίξει χρόνια, έχω παίξει διάφορους ρόλους… Κι έχω παίξει και τέτοιο ρόλο στον κινηματογράφο. Αλλά κοπιάσαμε πολύ γιατί κάναμε σχεδόν τρεις μήνες πρόβες. Τόσο δεν κάναμε;
Jerome: Δυόμισι…

Γελάγατε συνέχεια, σταματάγατε συνέχεια από τα γέλια;
Jerome: Από την πρώτη μέρα!

Το καλύτερο δεν ήταν αυτό;
Jerome: Ακόμα γελάμε.
Ελένη: Με τον Αλευρά, εκεί που κάνει το γέρο. Εκεί πεθαίνω στο γέλιο.
Jerome: Παντού βέβαια! Κάνει το Ζορμπά, κάνει την Πάολα, είναι φανταστικός. Αλλά ο γέρος… Είναι όλα τα λεφτά. Θέλω να πω κάτι για το προηγούμενο… Η Δήμητρα έχει ένα καλό… Αυτό που γράφει είναι ένα αποτέλεσμα πολλών πραγμάτων. Έχει ένα πρόχειρο, αλλά το γράφει πάνω στον άνθρωπο που είναι μαζί. Έχει ένα ρόλο που είναι 50-75% έτοιμος και το υπόλοιπο 25% το παίρνει από σένα, απ’ αυτό που είσαι και το βάζει μέσα.

Στην ουσία δηλαδή ένα κομμάτι από το χαρακτήρα σου.
Jerome: Βεβαίως!

Όσον αφορά την παράσταση αυτή καθαυτή, γιατί λίγο πριν αρχίσουμε, μου είπε η κυρία Ροδά «Να ξανάρθεις να τη δεις, τώρα πια είναι μια ΑΛΛΗ παράσταση»… Έχετε βάλει κι άλλα στοιχεία μέσα, έχετε εμπλουτίσει, χρησιμοποιείτε κάποια στοιχειά της επικαιρότητας…
Jerome: Είμαστε εμείς σαράντα παραστάσεις μετά, αρχικά. Και ό,τι δεις μετά από σαράντα παραστάσεις είναι άλλο, από άποψη ρυθμού, από άποψη του πόσο συνειδητοποιημένοι είναι οι άνθρωποι που παίζουν, πόσο έχει μπει μέσα τους… Είναι πιο μέσα μας αυτό…
Ελένη: Πόσο το έχει χωνέψει ο καθένας μας…
Jerome: Πέρα από τις όποιες αλλαγές έχουμε κάνει, ρυθμού, σκηνών…
Ελένη: Είναι και το ότι τα παιδιά αυτά έχουν μια ευχέρεια να γράφουν… Και ο Κρόμπας και… και εσύ (σ.σ. γυρίζει στο Jerome), έχετε κάνει προσθήκες που είναι πολύ έξυπνες και βοηθούν παρά πολύ στο έργο.
 
manasine543
Οι προσθήκες βγήκαν πάνω στη σκηνή, πάνω στην πρόβα…;
Ελένη: Στη σκηνή περισσότερο!
Jerome: Και στο καμαρίνι…
Ελένη: Προσθήκες όχι μεγάλες. Κυρίως ατάκες, οι οποίες άρεσαν πολύ και η Παπαδοπούλου τις κράτησε.
Jerome: Είναι ζωντανός οργανισμός το έργο. Μεγαλώνει, αναπτύσσεται, βγάζει μαλλιά, το κουρεύουμε ή το αφήνουμε (γέλια) κι έχει κι άλλο.

Το γεγονός ότι το έργο έχει στοιχεία μιούζικαλ, έχει και πρόζα, πραγματεύεται δύσκολα θέματα… Μπαίνει κι ο ρατσισμός στη μέση, που είναι από τα πιο σοβαρά θέματα της εποχής μας… Πόσο σας αγγίζουν όλα αυτά, σαν ανθρώπους και σαν καλλιτέχνες, με δεδομένη την καλλιτεχνική ευαισθησία σας;
Ελένη: Εγώ δεν παρακολουθούσα την ερώτηση γιατί συγχίστηκα!

Τι πάθατε;
Ελένη: Γιατί εδώ έχετε κλιματιστικό και εγώ, στο δικό μου καμαρίνι, δεν έχω! (γέλια)
Jerome: Δεν έχεις air-condition στο καμαρίνι σου;
Ελένη: Όχι!
Jerome: Θα το ξηλώσουμε από δω και θα το βάλουμε στο δικό σου. (απίστευτα γέλια) Τι έχεις τώρα, θερμάστρα; (απερίγραπτο)

«Και μήνυσις χωρεί» που έλεγε κι ο Τσαγανέας!
Jerome: Θα το φτιάξουμε, βρε παιδί μου…
Ελένη: Επειδή έχω ζήσει για λίγο στη Φυλής παλιά…

manasine545Όπως και η Δήμητρα.
Ελένη: Η Δήμητρα έχει ζήσει πολύ καιρό στη Φυλής. Εγώ έχω ζήσει στην Αγίου Μελετίου και στη Φυλής πήγαινα τακτικά γιατί υπήρχε εκεί ένα ταβερνάκι που πήγαινε ο Σκαρίμπας… Και πήγαινα κι εγώ. Είδα τη νοοτροπία της περιοχής εκεί… Τώρα βέβαια…
Jerome: Για μένα είναι μια ματιά στην Ελλάδα σήμερα. Οι άνθρωποι, όλοι εμείς, που βλέπετε πάνω στη σκηνή, υπάρχουν αυτή τη στιγμή στην κοινωνία. Σε ένα βαθμό; Άτομα αυτούσια; Υπάρχουν! Είναι η κοινωνία σήμερα. Το ζητούμενο δεν είναι ποιοι είμαστε ή από πού είμαστε, το ζητούμενο είναι όσο είμαστε να βάλουμε πλάτη να γίνουν οι ζωές μας καλύτερες. Και το λέω αυτό γιατί εγώ πρόλαβα τις δραχμές και πρόλαβα να δω πως ήταν να έχει αξιοπρέπεια ο άνθρωπος. Αυτό σήμερα δεν υπάρχει. Κι αυτό δεν είναι αυτονόητο, όπως ήταν κάποτε…
Ελένη: Γι αυτό θα φύγουμε όλοι για Χόλιγουντ! (πολλά γέλια)
Jerome: Κυριακή των Βαΐων πάμε όλοι στο Χόλιγουντ.
Ελένη: Εν τω μεταξύ θα πάμε κι αλλού. Θα πάμε και στο Λονδίνο…
Jerome: Θα κάνουμε παγκόσμια περιοδεία!

Τα καλύτερα μου τα λέτε τελευταία;
Jerome: Στην ουσία για την Ελένη γίνονται όλα αυτά… Υπάρχει πολύς κόσμος που τη φλερτάρει… (γέλια – η κουβέντα πλέον απογειώνεται)
Ελένη: Είναι κάτι που δεν με ενδιαφέρει… (γελάει)

Μέχρι πότε θα είστε εδώ;
Jerome: Μέχρι την Κυριακή των Βαΐων.

Και μετά; Σκέφτεστε να το πάρετε μπουλούκι ανά την Ελλάδα;
Ελένη: Όχι. Σκέφτονται… (κάπου εδώ έρχεται το αποκλειστικό που θα σας αποκαλυφθεί όταν πρέπει – ή μήπως όταν δεν πρέπει;)
 
manasine546
Υπάρχει κάτι που σας δυσκόλεψε στην όλη ροή της παράστασης;
Jerome: Κοίτα, με την Ελένη είχαμε ένα θέμα… Κάναμε στις πρόβες μεγάλα διαλείμματα και την εκνεύριζε αυτό… (η Ελένη γελάει) Γιατί ήμαστε εμείς εκεί πενταήμερη και η Ελένη είχε έρθει για να δουλέψει και την εκνεύριζαν τα μεγάλα διαλείμματα. Αυτό ήταν το πρόβλημα… (ΠΟΛΛΑ γέλια)
Ελενη: Το πρόβλημά μου ήταν που είχα να πω κάτι κουβέντες… Και λέω στη Δήμητρα «Πώς θα τα πω αυτά»; Πώς να πω τέτοιες κουβέντες, άμα είναι από κάτω παιδιά, γέροι…
Jerome: Και θέλω να πω κάτι εδώ… Αυτή η κυρία εδώ δίπλα μου, πέρα από αυτό που ξέρετε, ότι δηλαδή είναι ένας μύθος δίπλα μας, είναι και όλη η ενέργεια του θιάσου. Μας δίνει κουράγιο. Είναι η ανάσα μας, είναι το χαμόγελό μας, είναι η μαμά μας! Μας φροντίζει… Πρόκειται όμως για έναν άνθρωπο πολύ ντροπαλό. Αυτές οι λέξεις, οι πιπεράτες… Όταν είναι παιδιά από κάτω… Και τα έχει δει… Δεν τις λέει! Κι όταν ακούμε να μην τις λέει… ψάχνουμε να βρούμε τα παιδιά από κάτω! (γέλια)
Ελένη: Το Jerome τον αγάπησα πολύ. Είναι καλός άνθρωπος, πολύ έξυπνος, εξαιρετικά ταλαντούχος… στο θέατρο… στο τραγούδι… και στην πάρλα! (γέλια)

Θα ήταν περιττό να ρωτήσω αν διασκεδάζετε στις πρόβες…
Jerome: Πολύ. Αν δεν διασκεδάζεις, δεν περνάει η βδομάδα εύκολα. Και είναι όλο το κλίμα εδώ έτσι. Από το ταμείο μας, από τους ανθρώπους πίσω από τη σκηνή…
Ελένη: Και τους επιχειρηματίες!
Jerome: Και τους επιχειρηματίες. Είναι καταπληκτικό το κλίμα, είμαστε μια ομάδα προσηλωμένη στο στόχο της. Κάνουμε αυτό που πρέπει…

Είναι λοιπόν η πιο ωραία εμπειρία σας μέχρι την επόμενη;
Jerome: Για μένα ναι…

Όσον αφορά τη διδασκαλία στο τραγούδι… Ήταν όλα βατά, είχατε κάνα θέμα…
Ελένη: Εγώ λέω δικά μου τραγούδια… Είναι κι ο μουσικός που έμπλεξε μαζί μας, ο Παναγιώτης Τσεβάς, που είναι πολύ γλυκός άνθρωπος. Ο Jerome λέει άλλα τραγούδια τώρα… (εκείνη τη στιγμή μπαίνει στο καμαρίνι ο Αντώνης Κρόμπας και για μερικά λεπτά γίνεται της μουρλής)
 

Παράλληλα με την παράσταση αυτή εδώ, τι άλλο κάνετε αυτή την περίοδο;
Ελένη: Είναι να κάνω κάποιες εμφανίσεις σε διάφορες σκηνές… Και δεν τις κάνω… Κάποια στιγμή θα βρω το χρόνο… Ο Jerome δεν ξέρω τι κάνει.
Jerome: Ξεκίνησα πρόβες με τη μπάντα μου. Θα ξεκινήσουμε σύντομα να κάνουμε κάποια Live. Jerome and the Movement Orchestra. Παίζουμε Funk και Soul. Θα έχουμε ένα ακουστικό σχήμα, με κιθάρα-πιάνο για αρχή και το άλλο σχήμα θα είναι full band. Επτά άτομα πάνω στη σκηνή… Και μια και μιλάμε για τραγούδια. Την έχουμε κάνει χρυσή να πει «Το ανθρωπάκι»! Την έχουμε παρακαλέσει όσο δεν έχουν παρακαλέσει ποτέ άνθρωποι άλλον άνθρωπο. Τίποτα! Δεν ήθελε με τίποτα να το πει! (πολλά γέλια)
Ελένη: Δεν ήθελα να το πω. Το έχω βαρεθεί! Σαράντα χρόνια το τραγουδάω.
Jerome: Ευτυχώς που ο Φωκάς Ευαγγελινός επέμεινε και μπήκε το τραγούδι. Εεε… αν τελειώσαμε, να φύγω. Έχω να πάω να ξηλώσω κι ένα air-condition! (ΕΠΟΣ!)
 
Κώστας Κούλης
 

Facebook Comments

Συνεντεύξεις