Συνεντεύξεις

Συνέντευξη με την Κορνέλια Κυριάκη

 
   Απόφοιτος  της δραματικής σχολής «Νέο Ελληνικό θέατρο του Γιώργου Αρμένη» το 2014, έπαιξε σε παραστάσεις μεταξύ των οποίων οι: «Undead» της Κυριακής Σπανού σε σκηνοθεσία του Φάνη Κατέχου, «Οι τρεις αδελφές μόνο» σε σκηνοθεσία και κείμενο της Μαρίας Κυριάκη,  «Νύχτα Χριστουγέννων» σε σκηνοθεσία Κατερίνας Πολυχρονοπούλου, «Ιερό Δοχείο» της Χλόης Κουτσουμπέλη και «Hamlet that punk» σε σκηνοθεσία Μαίρης Μαραγκουδάκη στο ρόλο της Οφηλίας.
 
kornel01
Το 2015 είναι στην ουσία η πρώτη σου χρονιά στον επαγγελματικό στίβο ως απόφοιτος σχολής. Πως βλέπεις τα θεατρικά μας πράγματα, τι βρίσκεις θετικό και τι αρνητικό τώρα που μπήκες στη δράση;
Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου βρίσκομαι με τον ένα η τον άλλο τρόπο μέσα στο θέατρο. Είτε σε πρόβες, είτε σε γυρίσματα, είτε σε οντισιόν… αλλά ναι, είναι η πρώτη φορά που είμαι στην θέση που θεωρώ ότι ανήκω. Από πολύ μικρή, έλεγα ότι θέλω να είμαι εκεί πάνω και όχι εδώ κάτω, κάθε φορά που βρισκόμουν σε κάποια πρόβα η δουλειά της μητέρας μου. Και τώρα επιτέλους είμαι εκεί που ήθελα. Ίσως θα έπρεπε να είχα επηρεαστεί περισσότερο από την κατάσταση που επικρατεί στη χώρα μου αλλά το γεγονός ότι κυριολεκτικά ζω το όνειρο μου, πραγματικά με εμποδίζει από το να προσγειωθώ στην γκρίζα πραγματικότητα. Για την ώρα περνώ πολύ καλά στο ροζ συννεφάκι μου. Τα θετικά αμέτρητα , είναι μαγεία να ζεις αυτό που τόσες φορές  έχεις επιθυμήσει με όλη σου την ψυχή. Είναι μια γερή δόση ευτυχίας που σου χορηγείται καθημερινά όσο ασχολείσαι με οτιδήποτε έχει να κάνει με την τέχνη σου. Τα πράγματα στον χώρο είναι πολύ δύσκολα οκ, αλλά παράλληλα έχει δημιουργηθεί μια πολύ έντονη ανάγκη του κόσμου να ψυχαγωγηθεί με κάθε μέσο. Όταν φτάνεις σε ένα σημείο να σου στερούν τα βασικά και να χρωστάς προς όλες τις κατευθύνσεις,  μόλις περάσεις το πρώτο αγχωτικό σοκ και αρχίζεις να συνειδητοποιείς ότι  αδυνατείς να ανταπεξέλθεις στα παράλογα που συμβαίνουν γύρω σου, αρχίζεις να έχεις την ανάγκη να ξεφύγεις. Έτσι το θέατρο για πολύ κόσμο είναι ένα μέσο διαφυγής την συγκεκριμένη περίοδο. Δεν είναι τυχαίο ότι πάντα σε περιόδους κρίσης... οι τέχνες ανθούν. Όταν έπιασα στα χέρια μου τα πρώτα χρήματα από την δουλειά μου στο θέατρο δεν  μπορούσαν να πιστέψω ότι με πλήρωσαν. Είπα χαρακτηριστικά σε κάποιον φίλο μου: «Ρε συ, με πληρώνουν κιόλας!». Είχα ξεχάσει ότι είναι «δουλειά». Έτσι υποθέτω είναι όταν αγαπάς την «δουλειά» σου. Και σήμερα , σχεδόν ακριβώς έναν χρόνο από τότε... έχω συνεχίσει να δουλεύω αλλά έχω πάψει να …πληρώνομαι. Και  ενώ μου είναι  υπέρ αρκετό να ζω το όνειρο, γνωρίζω  πως το όνειρο δεν μπορεί να με ζήσει. Δεν τα παρατάω όμως. Λέω πως εμείς οι «ερωτευμένοι» με αυτό που κάνουμε,  είμαστε καταδικασμένοι. Καταδικασμένοι να μην μπορούμε εκ των πραγμάτων να το αφήσουμε ποτέ, όπως ένας εραστής αδυνατεί να εγκαταλείψει το αντικείμενο του πόθου του. Τον στοιχειώνει σε ότι κάνει. Έτσι κάπως το βλέπω... Κι άρα είναι μονόδρομος για την ώρα για μένα. Είμαι πολύ ερωτευμένη ακόμα.

Ποιες είναι οι φετινές σου θεατρικές δουλειές;
Φέτος συνεχίζεται για δεύτερη χρονιά στον πολύωρο «Αθηναΐδα» στον Κεραμεικό,  η παράσταση  «Άμλετ that punk” όπου παίζω την Οφηλία, σε σκηνοθεσία Μαίρης Μαραγκουδάκη. Παράλληλα ξεκίνησε και κάτι σε εντελώς διαφορετικό κλίμα. Μια κωμωδία σε κείμενο  και σκηνοθεσία της μητέρας μου Μαρίας Κυριάκη, το «#selfie-sh». Πολύ αγαπημένη δουλειά και αυτή.  Είμαι στις συζητήσεις και για διάφορα άλλα, μα δεν βιάζομαι.. θέλω να διαλέγω τις δουλειές μου κ όχι να με διαλέγουν . Να έχω αυτή την πολυτέλεια. Και μέχρι στιγμής μου βγαίνει σε πολύ καλό.

kornel04Μίλησέ μου για τον Άμλετ που στην δική σας παράσταση είναι διαφορετικός. Ποια είναι τα πανκ στοιχεία της παράστασης και τι προσθέτουν στον κλασσικό Άμλετ;
Είναι μια πολύ ξεχωριστή δουλειά για μένα και σίγουρα η πιο δύσκολη μέχρι στιγμής. Λόγω ρόλου αλλά και έργου.  Την αγαπώ  πολύ... Και αγαπώ πολύ και την συγκεκριμένη συνεργασία. Είναι όλοι μοναδικοί άνθρωποι και πολύ ταλαντούχοι ηθοποιοί. Έχω την αίσθηση ότι μέσω αυτής της δουλειάς ολοκληρώνω την σπουδή μου στο θέατρο. Υπάρχει ένα ιδιαίτερο δέσιμο με σχεδόν όλα τα μέλη της ομάδας αυτής και είναι σπάνιο να κυλάει τόσο ομαλά μια συνεργασία. Είναι φυσικά και ένας πολύ ξεχωριστός Άμλετ, ένας Punk Άμλετ, του τώρα του τότε και του πάντοτε. Νομίζω ότι έχει πολύ ενδιαφέρον η οπτική της δουλειάς αυτής και έχει κάτι μοναδικό. Δεν είναι σε καμία περίπτωση αυτό που περιμένει κάνεις από ένα τόσο κλασσικό, χιλιοπαιγμένο έργο. Και εκεί είναι και το μυστικό της επιτυχίας του.  Η παράσταση αυτή δεν είναι μια διασκευή του Άμλετ αλλά πιο πολύ μια σύγχρονη μεταφορά του με έναν ξεχωριστό τρόπο.  Έχει εμποτιστεί με το κίνημα των  punk που γεννήθηκε στην Αγγλία στα  60s το οποίο όταν έρχεται σε επαφή με το  κλασσικό αυτό έργο αναδεικνύει την απίστευτη διαχρονικότητα του.  Αλλάζει η αισθητική, η οπτική αλλά παραμένει η ουσία. Το τότε γίνεται τώρα.  Έχει πολλά να πει αυτή η παράσταση και μέχρι στιγμής ο κόσμος ανταποκρίνεται   θετικά.

Πώς είναι να υποδύεται μια ηθοποιός έναν Σαιξπηρικό ρόλο και μάλιστα αυτόν της Οφηλίας που περνάει πολύ γρήγορα από πολλές συναισθηματικές κλιμακώσεις;
Ο Shakespeare είναι ένα σχολειό για όσους έχουν την τύχη να ανακατευτούν με κάποιο από τα αριστουργήματα του. Είναι σχεδόν τρομακτικό το πόσο καλά κατέχει την γνώση της φύσης του ανθρώπου και του κόσμου στον όποιο ζει. Μια απίστευτη εμπειρία να ερμηνεύεις κάποιον απ’ τους ρόλους του. Είναι τόσο ολοκληρωμένος και ουσιαστικός  ο ρόλος που όταν τον προσεγγίζεις κυριολεκτικά χάνεσαι μέσα σ’ αυτόν. Σου δίνει την δυνατότητα να ταυτιστείς πλήρως με τους ήρωες του, να γίνεις ένα με αυτούς και να βιώσεις την ιστορία μέσα από αυτούς,  στον υπέρτατο βαθμό. Με έχει ωριμάσει σαν ηθοποιό η Οφηλία. Την βρίσκω και την χάνω και ταυτόχρονα χάνομαι εγώ η ίδια μέσα σε αυτήν. Η μεγαλύτερη δυσκολία ίσως του ρόλου είναι ακριβώς αυτό που τον κάνει τόσο μοναδικό. Οι εναλλαγές της, η ιστορία της. Είναι έρμαιο των καταστάσεων, τραγική φιγούρα για μένα. Δεν διαπράττει ύβρη αλλά καταστρέφεται από τις συνθήκες ολοκληρωτικά. Είναι το καλό που πεθαίνει.  Είναι δύσκολο να πεις την ιστορία της όπως της αξίζει. Ένα στοίχημα που βάζω σε κάθε παράσταση με τον εαυτό μου.
 
kornel02
Περιέγραψε μου τον ρόλο σου στο «#selfie-sh». Πως διαχειρίζεσαι τον ρόλο σου στην κωμωδία και με ποιο τρόπο περνάς το αστείο στο κοινό;
Στο «#selfie-sh» συναντιέμαι επί σκηνής με ακόμη  νέα ηθοποιό αλλά και πολύ αγαπημένη φίλη την Χριστίνα Βογιατζή με την όποια νομίζω πως δέσαμε καταπληκτικά. Είναι μια καθαρόαιμη κωμωδία που σχολιάζει με  ξεκαρδιστικό τρόπο κυριολεκτικά τα «πάντα». Έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό με τις κωμικοτραγικές συνθήκες υπό τις οποίες ζούμε στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια. Παρουσιαστήκαν αρχικά τα 4 από τα 10 επεισόδια του έργου στο φεστιβάλ «open September» στο θέατρο «Vault»  σαν work in progress και προχωράμε ακάθεκτες για την συνέχεια που θα παρουσιαστεί μετά τις γιορτές. Ο κόσμος το αγάπησε πολύ το συγκεκριμένο έργο και αυτό μας δίνει δύναμη να το συνεχίσουμε. Η ιστορία έχει να κάνει με την σχέση δυο φίλων της Α και της Β, και με το πόσο μακριά αλλά και τελικά κοντά βρίσκονται οι δυο τους. Διαχειρίζεται τα άγχη, τους φόβους, τις αγωνίες, τις χαρές και τις λύπες που μοιράζονται όχι μόνο μεταξύ τους αλλά και με τον μέσο Έλληνα που «μεγαλώνει ή μάλλον γερνάει κάτω απ’ την σκιά της Ακρόπολης» όπως αναφέρεται και στο έργο. Τελικά ο κόσμος το είχε ανάγκη να γελάσει με τα προβλήματά του, αυτό μας εξέφρασε κατά την διάρκεια της παράστασης με τις αντιδράσεις του αλλά και μετά το τέλος της. «Έχουμε την ανάγκη να γελάσουμε με τα χάλια μας» είπαν. Και αν είναι κάτι για το όποιο  μπορώ να εγγυηθώ γι’ αυτή την παράσταση  είναι ότι θα γελάσεις. Ο δικός μου ρόλος  είναι μια κυνική, προσγειωμένη ρεαλίστρια. Αγανακτισμένη με την καθημερινότητα στην Ελλάδα και κυρίως με την ονειροπαρμένη φίλη της. Η κωμωδία είναι πολύ δύσκολο να προσεγγιστεί σωστά και ο συγκεκριμένος ρόλος έχει καθαρόαιμο black humor. Δεν είναι πολύ μακριά από την Κορνέλια όμως. Το κοινό παίζει μεγάλο ρόλο στην κωμωδία, ανατρέπει τα πάντα με τις αντιδράσεις και την ενέργεια του. Μ’ έναν τρόπο παίρνεις από το κοινό και δίνεις. Ανοίγεις έναν διάλογο μαζί του, μοιράζεσαι. Στον τέλος το σημαντικό δεν είναι να πεις το αστείο και να το πιάσει το κοινό αλλά να ταυτιστεί μ’ εσένα ώστε το κάθε τι που σου συμβαίνει να είναι βίωμα δικό του και εκ των πραγμάτων βλέποντας το έξω από τον εαυτό του να μπορεί να κάνει πλάκα μαζί του. Στην κωμωδία με έχει βοηθήσει το να μην παίζω για το κοινό αλλά  να παίζω ΜΕ το κοινό. Μέχρι στιγμής αποδίδει.. Στο «#selfie-sh»  ο κόσμος συμμετείχε κανονικά, έγινε ένα με εμάς κι αυτό ήταν μια επιτυχία.
 
kornel03
 
Ποια είναι η γνώμη σου και ποια η εμπειρία σου από το θέατρο που απευθύνεται σε παιδιά;
Το παιδικό θέατρο όσο ήμουν στην σχολή με τρόμαζε. Το θεωρούσα πολύ δύσκολο να προσεγγίσεις τα παιδιά ως κοινό καθώς και πολύ απαιτητικό. Πέρσι τα Χριστούγεννα έπαιξα σε μια παιδική παράσταση. Και έχω να πω γι’ αυτή την εμπειρία ότι ήταν κάθαρση, σε γέμιζε σε τέτοιο βαθμό που ένιωθες λες και έχεις φέρει εις πέρας κάτι εξαιρετικά σημαντικό. Τα παιδιά είναι υπέροχο κοινό. Απαιτητικό όμως και δύσκολο. Κρίνεσαι στον απόλυτο βαθμό όταν κρίνεσαι από τα παιδιά διότι δεν καμουφλάρουν αυτό που αισθάνονται. Αντιδρούν έντονα, συμμετέχουν απόλυτα και σχολιάζουν ειλικρινέστατα. Σε σοκάρει στην αρχή. Και σιγά σιγά μαθαίνεις να το χειρίζεσαι κι αρχίζει και σε γοητεύει. Είναι υπέροχα πλάσματα τα παιδιά, είναι αυτό που ξεχάσαμε όλοι να είμαστε. Είναι το κομμάτι του εαυτού μας που αφήσαμε πίσω μας και που ήταν ίσως το πιο καθαρό. Το παιδικό θέατρο σε φέρνει σε επαφή με αυτό το κομμάτι σου. Γίνεσαι παιδί για να μπορέσεις να προσεγγίσεις τα παιδιά και να τα παρασύρεις στην ιστορία σου. Αυτό που μου έμαθε είναι πως οι καλλιτέχνες πρέπει να παλεύουμε να μην πεθάνει το παιδί μέσα μας , είναι εξαιρετικά σημαντικό για έναν καλλιτέχνη, να το συμβουλεύεται που και που.

Ονειρεύεσαι ρόλους ή συνεργασίες;
Ρόλους αμέτρητους…  Αλλά για πολύ μετά. Γιατί σχεδόν όλοι είναι κατά πολύ μεγαλύτεροι ηλικιακά. Θα ήθελα να παίξω Ιονέσκο  γιατί με γοητεύει πολύ σαν θεατρικός συγγραφέας και λατρεύω το θέατρο του παράλογου. Να ολοκληρώσω τις σπουδές μου δίνοντας έμφαση στο τραγούδι που με ενδιαφέρει επίσης και να δουλέψω στον κινηματογράφο. Αυτό είναι κάτι που θα ήθελα παρά πολύ. Δεν έχω ινδάλματα, αλλά υπάρχουν πολλοί ηθοποιοί και σκηνοθέτες που θαυμάζω την δουλειά τους και θα απολάμβανα το να συνεργαστώ μαζί τους. Στα σχέδιά μου είναι το να φύγω για ένα διάστημα στην Αγγλία και να το κυνηγήσω λίγο εκεί. Κυρίως για την εμπειρία. Ότι φέρει ο χρόνος… Για την ώρα είμαι πολύ ικανοποιημένη και περιμένω με ανυπομονησία την συνέχεια.
 
kornel06
Ποια είναι η γνώμη σου για την κρίση;
Για μένα πέραν από οικονομική είναι μια κρίση εποχής, ανθρώπων, ιδανικών. Η ιστορία απλά επαναλαμβάνεται... Έχουμε όλοι πλήρη γνώση του πως έχει πάει το πράγμα μέχρι τώρα. Ποιοι κινούν τα νήματα και που οδηγούν όλα αυτά. Το να μας αναστατώνει δεκτό, τόσο όσο... Δεν μπορείς να σταματήσεις να κινείσαι... Οι κρίσεις, οι πόλεμοι, η φτώχια, ο θάνατος είναι κομμάτια της ανθρώπινης ιστορίας. Η κρίση προέρχεται από μας και καταλήγει σε μας. Αγανακτώ όμως με περιπτώσεις πολιτών που έχασαν τα στοιχειώδη, που έχασαν τα σπίτια τους, τη ζωή τους και που αυτοκτόνησαν, αγανακτώ με τα Μ.Μ.Ε και το απίστευτο θράσος τους και με την νοοτροπία ενός τεράστιου ποσοστού των Ελλήνων. Δεν με τρομάζει καμία κρίση όσο με τρομάζει ο άνθρωπος και το τι είναι ικανός να κάνει.

Τι θα έλεγες για το προσφυγικό ζήτημα;
Δεν έχω λόγια. Κυριολεκτικά. Δεν έχω δικαίωμα να παραπονεθώ για τίποτα όσο υπάρχουν άνθρωποι που ζουν αυτή τη φρίκη. Είχα πολύ στενή επαφή πριν κάποια χρόνια με Σύριους πρόσφυγες, πριν μαθευτεί στον πολύ κόσμο η κατάσταση της χώρας τους. Γιατί για την Σύρια μάθανε όλοι όταν άρχισαν να ξεβράζονται νεκροί οι πρόσφυγες στα παράλια ενώ η κόλαση τους μετράει χρόνια τώρα. Πολιτική θέση δεν θα πάρω, γιατί το θεωρώ τουλάχιστον ανούσιο στην προκείμενη περίπτωση. Ας βοηθήσουμε όμως όλοι μας. Με όσα μέσα έχουμε ο καθένας,  με όποιο τρόπο μπορούμε. Ας σταματήσουμε οτιδήποτε εξαιρετικά σημαντικό κάνουμε για λίγο και ας κάνουμε κάτι  για αυτούς. Ως χώρα έχουμε βιώσει ιστορικά, αντίστοιχες καταστάσεις. Ειδικά οι καλλιτέχνες οφείλουν να κινητοποιηθούν. Δεν μπορείς να λέγεσαι καλλιτέχνης αν δεν σε αφορούν αυτά τα πράγματα, αν δεν σε αφορά το κοινωνικό κομμάτι αυτού του κόσμου. Υπάρχουν φορείς και ομάδες που οργανώνουν καθημερινά δράσεις αλληλεγγύης  για τους πρόσφυγες. Δεν συμβαίνει κάπου άλλου μακριά όλη αυτή η ιστορία άλλωστε. Όσο και να αποφεύγουμε να το παραδεχτούμε, συμβαίνει κάτω απ’ την μύτη μας. Και τελικά δεν μπορείς εσύ να είσαι καλά όταν ο άλλος ζει έτσι. Είναι ντόμινο. Θα πέσεις και εσύ κάποια στιγμή όσο μακριά και αν βρίσκεσαι από το πρόβλημα.
 
Τι είναι για σένα η τέχνη του ηθοποιού και γιατί την επέλεξες;
Δεν την επέλεξα. Με επέλεξε. Όσο κοινότυπο και αν ακούγεται αυτό. Είναι σαν αυτό που είπα και πιο πάνω. Είμαι καταδικασμένη να κάνω αυτό ακριβώς και αυτό μόνο, για την ώρα τουλάχιστον. Και είναι γλυκιά η καταδίκη, δεν παραπονιέμαι. Για μένα η τέχνη του ηθοποιού είναι μικρογραφία της ζωής. Το θέατρο είναι ζωή. Μια πολύ ενδιαφέρουσα ανατρεπτική γεμάτη εμπειρίες και εντάσεις, ζωή. Δεν μπορώ να το προσδιορίσω απόλυτα με λέξεις, έτσι κι αλλιώς  ακόμα μυούμαι στην τέχνη αυτή και δεν ξέρω αν θα σταματήσω ποτέ να την ανακαλύπτω. Εκείνο που ξέρω είναι ότι γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι μου κι αυτό μ’ αρέσει.

Πώς διαχειρίζεσαι το οικονομικό σε μια περίοδο που η ήδη κακοπληρωμένη δουλειά του ηθοποιού τείνει να μετατραπεί σε χόμπι;
Κάνοντας πλάκα. Πολύ σοβαρά. Όλοι οι φίλοι μου που είναι στην ηλικιακή φάση που παίρνουν πτυχία και πιάνουν δουλειές,  παραπονούνται για τον ανταγωνισμό για το πόσο κακοπληρωμένοι είναι και πόσο δύσκολα είναι τα πράγματα στον χώρο τους. Εγώ τους λέω welcome to my world. Για τους ηθοποιούς ήταν πάντα δύσκολα. Τώρα είναι και για όλους τους άλλους. Είτε τελειώσεις Νομική είτε Δραματική  αντίστοιχα ζόρια θα συναντήσεις. Χόμπι η δουλειά μας γίνεται όχι λόγω της οικονομικής κατάστασης  αλλά κατά την γνώμη μου λόγο της ελλιπούς εκπαίδευσης  και της ημιμάθειας. Το επάγγελμα επίσης παραείναι ανοιχτό. Ορθάνοικτο θα έλεγα. Ο κάθε ένας μπορεί να διδάξει, να παίξει, να σκηνοθετήσει, να… να… Και δεν αναφέρομαι στις ερασιτεχνικές ομάδες που μερικές φορές είναι και πολύ αξιόλογες αλλά στους διάφορους ανεκπαίδευτους, εγωπαθείς άσχετους  που έχουν εισβάλει στον χώρο και υπονομεύουν την προσπάθεια των υπολοίπων. Θες να γίνεις ηθοποιός; Πήγαινε σε μια αξιόλογη δραματική σχολή πάρε ένα πτυχίο και άρχισε να το κυνηγάς.  Δεν είναι χόμπι είναι επάγγελμα. Κι αν εμείς οι ίδιοι δεν το αντιμετωπίζουμε έτσι τότε κανείς δεν θα το σεβαστεί . Οικονομικά μιλώντας  προσπαθώ να βρω εναλλακτικές λύσεις  που έχουν σχέση με το επάγγελμα μου σε άλλους  χώρους. Υπάρχουν πολλές. Η σπουδή του ηθοποιού είναι μια υπέροχη σπουδή που ανοίγει πολλούς δρόμους προς πολλές κατευθύνσεις.

Ποιες είναι για σένα οι σημαντικότερες αξίες στη ζωή;
Πιστεύω στην δύναμη των ανθρώπων να έλκουν μέσω της θετικής σκέψης ακριβώς αυτό που θέλουν να τους συμβεί. Πιστεύω στην αγάπη, είναι για μένα μια κινητήρια δύναμη για να καταφέρεις να φέρνεις εις πέρας τα πάντα. Πιστεύω στον έρωτα. Με την πρώτη τη δεύτερη και την τρίτη ματιά. Μας μεθάει ο έρωτας,  μας δίνει δύναμη να δούμε πέρα από το βουνό που ορθώνεται μπροστά μας. Είναι ότι πιο κοντινό έχουμε στην μαγεία. Η οικογένεια είναι μια αξία σημαντικότατη. Η οικογένεια που έχουμε απ’ όταν γεννιόμαστε αλλά και αυτή που συναντάμε στην πορεία της ζωής μας και τέλος αυτή που δημιουργούμε οι ίδιοι, όσο ιδιόμορφη και αν είναι. Η φιλία επίσης. Οι άνθρωποι έχουν ανάγκη τους άλλους ανθρώπους. Ζουν μέσα από τους άλλους. Υπάρχουμε γιατί υπάρχουν άλλοι γύρω μας και μέσα μας. Τους το χρωστάμε αυτό που είμαστε κι αυτό που θα γίνουμε.
 
Νεκτάριος - Γεώργιος Κωνσταντινίδης
 

Facebook Comments

Συνεντεύξεις