Συνεντεύξεις

Ελάτε σ' εμάς για έναν καφέ - Η συνέντευξη

 
Η μαύρη κωμωδία που μπήκε στη ζωή μας και μας έκανε να μιλάμε συνέχεια γι αυτή. «Ελάτε σ’ εμάς για έναν καφέ» με μία ομάδα ηθοποιών που βιώνει την απόλυτη χημεία, με ένα απίστευτο κείμενο και μισή ντουζίνα εξαιρετικές ερμηνείες. Το είδα, γέλασα, ξεκαρδίστηκα, άκουγα τον κόσμο γύρω μου να παραληρεί από το γέλιο και κάποια στιγμή προβληματίστηκα, σκούρυνα, βάρυνα και – πάνω απ’ όλα – σκέφτηκα, έβαλα το ρημάδι μου να δουλέψει. Η συνέντευξη κλείστηκε πολύ γρήγορα και μαζευτήκαμε με τους ηθοποιούς, λίγο μετά το πέρας της παράστασης, κοντά στο σκηνικό και μιλήσαμε για όλα. Για το ίδιο το έργο, για την υπέροχη ενέργεια που βγάζουν προς τα έξω, για τις ερμηνείες τους, για το μέλλον, για το γεγονός ότι μια αλληγορία σε κάνει να σκεφτείς σαν άνθρωπος. Η συνέντευξη ήταν στην ουσία μια υπέροχη κουβέντα, πασπαλισμένη με ΠΟΛΥ γέλιο και – δυστυχώς – το "χαρτί" της οθόνης είναι πολύ φτωχό για να τη φιλοξενήσει όπως πρέπει. Είναι από τις φορές που εύχεσαι να μπορούσες να αναπαράγεις αυτό το κλίμα στο ακέραιο… Είναι από τις φορές που θέλεις να «ισχυριστείς» ότι το αρχείο της συζήτησης δεν «σώθηκε», για να ξαναμαζέψεις αυτό το εκπληκτικό τσούρμο και να ξαναζήσεις την ίδια μοναδική εμπειρία. Θανάσης Κουρλαμπάς, Μαρία Καρακίτσου, Ευγενία Μαραγκού, Θεοδώρα Σιάρκου, Γιώργος Σκυριανός, Στέλλα Χατζημιχελάκη. Οι πολλοί καφέδες είναι ευδαιμονία πλέον και το οφείλουμε σε αυτούς τους ανθρώπους, των οποίων τις ατάκες θα διαβάσετε παρακάτω. Εννοείται πως δεν επιμερίζουμε τις απαντήσεις, η ομάδα είναι μία και σπέρνει μάλιστα!  
 
kafessine02
 
Μπήκα στο διαδίκτυο, έκανα την πρόβα μου, έκανα τη μελέτη μου… το έργο μιλάει για το φασισμό. Ο συγγραφέας (Πιέρο Κιάρα) ήταν ένας από κείνους που κυνήγησε το καθεστώς… Παρεμπιπτόντως, ο τίτλος του έργου (La spartizione) αποδίδεται ως «Το χώρισμα»;
Ο χωρισμός… Ο μοιρασμός και ο διαμελισμός…
 
kafessine01Πώς έτυχε να διαλέξετε το συγκεκριμένο;
Πολύ γρήγορα η ιστορία. Λεγόμαστε «Ομάδα ’92 plus», που σημαίνει Ομάδα ’92 συν ένα αγαπημένο πρόσωπο, τη Θεοδώρα μας (σ.σ. Σιάρκου), γιατί οι υπόλοιποι ήμασταν στην ίδια σχολή (σ.σ. Θεμέλιο)… Μέσα σε ένα μήνα χάσαμε και τους δύο δασκάλους μας, το Νίκο Βασταρδή και τη Ζωζώ Ζάρπα και σε αυτές τις δύο αλλεπάλληλες κηδείες, όπως συναντηθήκαμε, είπαμε να κάνουμε κάτι μαζί… Να ξορκίσουμε το κακό… Ο Βασίλης ο Νικολαΐδης, που ήταν καθηγητής στη σχολή εκείνο το διάστημα, συγκινήθηκε πολύ με την πρωτοβουλία και ανέλαβε να μας σκηνοθετήσει, να μας βρει ένα έργο… Δημιουργήθηκε η ομάδα ’92 και, για να είμαστε απολύτως ειλικρινείς, χαιρόμαστε παρά πολύ που κάνουμε τούτους τους καιρούς ένα θετικό έργο, έτσι κι αλλιώς, αλλά, σε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό, ψάξαμε ένα έργο που να μπορεί να στηριχθεί από την υπάρχουσα ομάδα. Ένας άντρας και τέσσερις γυναίκες… Θυμήθηκε λοιπόν μία ταινία που είχε δει το εβδομήντα τόσο με τον Ούγκο Τονιάτσι που λεγόταν «Ελάτε να πάρετε τον καφέ σ’ εμάς»… Η ταινία είναι μία σπαρταριστή κωμωδία, κυρίως σκαμπρόζικη… τον είχαν κυνηγήσει πολύ τον Κιάρα και είχε αφαιρέσει τελείως το κομμάτι το πολιτικό. Το τοποθέτησε στο ’37 και κράτησε αυτό το κοινωνικό σχόλιο στην πραγματικότητα… Στο μυθιστόρημα που διαβάσαμε, είδαμε ότι είναι μια αλληγορία πάνω στο φασισμό. Προσπαθήσαμε και του κάναμε μία πολύ ελεύθερη διασκευή, κρατήσαμε πολύ λίγα στοιχεία – περισσότερο την ιδέα – και αλλάξαμε το φινάλε, γιατί δεν μπορούσαμε να το προσαρμόσουμε στα καθ’ ημάς… Ήταν εντελώς ιταλικό, εντελώς δικό τους…
 
kafessine03Πόσο ιταλικό ήταν δηλαδή;
Το έργο γράφτηκε το ’64… Κοίτα, ο φασισμός σε κείνους… Το φασιστικό κόμμα ακόμα υπάρχει και κάνει και κυβέρνηση, συμμετέχει στις κυβερνήσεις τους… Είχαμε ανάγκη από μία κάθαρση, γι αυτό κι επιλέξαμε αυτό το φινάλε, που ήταν ιδέα του Βασίλη, γράφτηκε πολύ μεγάλο κομμάτι του κειμένου από το Βασίλη…
 
Το έργο είναι εντελώς συμβολικό, έτσι; Το θηρίο του φασισμού, έτσι όπως εξωτερικεύεται από τις ορμές ενός ανθρώπου…
Βρίσκει μία ρωγμή και χώνεται και πρέπει να το ξεριζώσεις… Αυτό που λέω χαρακτηριστικά και το λέω κάθε φορά που συζητάμε για το έργο… Είχαμε ακούσει για τη Χρυσή Αυγή πριν δέκα τόσα χρόνια και σήμερα είναι κόμμα στη χώρα μας. Είναι τόσο γεωμετρική η πρόοδος…
 
Στο δελτίο τύπου διαβάζω για μία μαύρη κωμωδία…
Πιο μαύρη πεθαίνεις! (γέλια)
 
 
Επειδή, εντάξει, γέλασε όλο το σύμπαν εδώ πέρα, και ακόμα θα γελάει φαντάζομαι…
Γελάς με το ίδιο το κείμενο, γελάς – θέλω να πιστεύω – και με τις ερμηνείες, γελάς και με τη σκηνοθεσία. Δεν σε εξαναγκάζει να γελάσεις…
 
kafessine04Όλα αυτά που κάνετε… Αυτοσχεδιάζετε; Είναι τα ίδια σε κάθε παράσταση;
Ε, σήμερα πήγε να αυτοσχεδιάσει η Μαρία με το πέσιμο (σ.σ. ακολουθεί ΤΟ γέλιο! Η Μαρία Καρακίτσου είχε μία τρελή πτώση κατά τη διάρκεια της παράστασης και οι απανωτές ατάκες που ακούω από την παρέα με θέμα το… «θέμα» αυτό δεν είναι δυνατό να περιγραφούν)… Το να παίζεις τα ίδια πράγματα ακριβώς κάθε βράδυ… Δεν είναι δημιουργικό για μας. Με την άφιξη της Θεοδώρας ξαναδιαβάστηκε το έργο, είδαμε κάποια πράγματα ξανά από την αρχή… πήρε άλλη ζωντάνια…
 
Να ρωτήσω κάτι απλό… Δεν γελάτε, βρε παιδιά;
(σ.σ. γέλια-γέλια) Καταβάλλουμε προσπάθεια να μην γελάσουμε! Για παράδειγμα, στη σκηνή που περιγράφει πώς τραυματίστηκε στον πόλεμο και λέει «Έβλεπα κομμάτια γλουτού να επιπλέουν»… Σε προκαλεί να είσαι πάντα σε ετοιμότητα. Μπορεί να συμβεί το οποιοδήποτε απρόοπτο! Δες για παράδειγμα τι έγινε σήμερα (σ.σ. αναφορά στη σκηνή με το «πέσιμο»)…
 
Μιλάτε για τη σκηνή με το «πεσιματάκι»;
Τι πεσιματάκι; Εδώ μιλάμε ότι κάναμε ολόκληρη σκούπα! (σ.σ. απίστευτο γέλιο) Αλλά αυτή είναι και γενικότερα η γοητεία στο θέατρο… Είναι η στιγμή που περνάει και χάνεται… Πρέπει να είσαι συγκεντρωμένος να αντιμετωπίσεις το παν…
 
kafessine05Να υποθέσω ότι στις πρόβες δεν αντέχατε, έτσι;
Μέχρι τη γενική δοκιμή… κλαίγαμε! Μας είχε «απειλήσει» ο Νικολαΐδης ότι θα σηκωθεί να φύγει, αν δεν σταματήσουμε το γέλιο! Επειδή ήμαστε φίλοι, επειδή γίναμε φίλοι… για μας οι πρόβες ήταν και λίγο παιδική χαρά… Είχαμε γυρίσει από διακοπές, θέλαμε και να πούμε τα νέα μας… Και κάποια στιγμή λοιπόν, με όλο αυτό το γέλιο, μας είχε πει ο Βασίλης ότι θα φύγει, μας το είπε όμως με πολύ γλυκό τρόπο γιατί γελούσε πολύ κι αυτός.  
 
Μέχρι πότε θα είστε εδώ;
Ευελπιστούμε για σεζόν, κανονικά. Μέχρι Κυριακή των Βαΐων.
 
Πέρα από το συμβολικό του πράγματος, που αποτελεί πολύ μεγάλο κομμάτι του έργου… Είναι στην ουσία μέρος της ζωής όλο αυτό; Γιατί έτσι είναι και η ζωή. Και γελάς και κλαις…
Στη μαύρη κωμωδία περιμένεις ότι το κωμικό ή βασίζεται ή θα γεννήσει κάτι, το οποίο θα είναι λίγο ανατρεπτικό. Το συγκεκριμένο είναι πολιτικό. Για μένα, αυτός ο μονόλογος στο τραπέζι, εκεί που πραγματικά «γυρνάει» το πράγμα και που, πίστεψέ με, πολλές φορές, ακούγονται ακόμα γέλια, σου λέει «Κάτι, κάτι μας ετοιμάζουν τώρα αυτοί», και μετά έρχεται το φινάλε... Βαραίνει παρά πολύ… Αυτό είναι το «μαύρο» του. Γελάς, φτάνεις ακόμα και στα όρια να βγάλεις καρικατούρες… το φτάνεις στο όριό του, στο όριο του μη ανθρώπινου πια και ξαφνικά το πας εκεί που πρέπει. Πολλές φορές, μετά από κηδεία, οι άνθρωποι κάνουν έρωτα… Τα ακραία συνυπάρχουν…
 
kafessine06Πέρα από αυτή εδώ την παράσταση… Αυτή η ομάδα σκέφτεται να κάνει και κάτι άλλο;
Στην παρούσα φάση είμαστε τόσο ενθουσιασμένοι με αυτό που συμβαίνει στην ομάδα… Ενθουσιασμός, χαρά, τρέλα… Θα θέλαμε να πάει και τέταρτη χρονιά και πέμπτη και, γιατί όχι, έκτη… Δεν έχουμε σκεφτεί καθόλου το ενδεχόμενο μίας άλλης παράστασης. Σίγουρα δεν είναι μία ομάδα που αρχίσει και θα τελειώσει με τον «Καφέ»… Έχουμε στο μυαλό μας ότι θα υπάρχει συνέχεια και αγαπιόμαστε και περνάμε καλά. Δεν λέμε «Μετά τον καφέ τι πιο πάνω»; Αυτό που καταλάβαμε, αυτό που βιώσαμε όλοι… Ο καθένας έχει τη δική του πορεία στη δουλειά μετά από τόσα χρόνια. Έχουμε δοθεί όλοι μας τόσο πολύ σε αυτή την ιστορία… Έχουμε βάψει, έχουμε καρφώσει, έχουμε πληρώσει… Αυτό που γίνεται σε αυτή την παράσταση, να «πλασάρω» εγώ το γέλιο στον άλλο, να γελάει ο άλλος και εγώ να νιώθω τόση χαρά με αυτό… Αν διαβάσεις κριτικές, όποια κριτική κι αν σου πέσει γι αυτή την παράσταση, μπορεί να ξεχωρίσεις κάποιο ρόλο κάποια στιγμή, αλλά ΟΛΟΙ μιλάνε για την παράσταση. Η χαρά που παίρνουμε όταν καταλαβαίνουμε ότι κάνοντας κάτι, δεν το εισπράττουμε προσωπικά, εμείς, αλλά η παράσταση η ίδια, η οποία θα μας ταξιδέψει ακόμα παραπέρα, αυτό μας δίνει την ανάγκη να ξανακάνουμε κάτι με αυτή την ομάδα. Εδώ ουσιαστικά δικαιωνόμαστε για την επιλογή μας να γίνουμε ηθοποιοί. Μπορεί να μην βγάζουμε λεφτά, μπορεί να βάζουμε κι απ’ την τσέπη μας… αλλά νιώθεις καλλιτέχνης, πάει και τελείωσε!  
 
Κώστας Κούλης
 
 

Συνεντεύξεις

Facebook Comments