Συνεντεύξεις

loogoo

Η αναζήτηση - Η συνέντευξη

 
   Πριν από δεκαπέντε χρόνια περίπου έμπλεξα σε ένα φραστικό καυγά με έναν από τους καλύτερους φίλους μου. Πραγματικά σκοτωθήκαμε, με αφορμή μία κατά συνθήκη παραδοχή. Το να κάνεις κάτι αξιόποινο είναι θέμα κουλτούρας. Είναι ζήτημα πολιτισμικής εξέλιξης. Είναι; Όταν δύο αδέλφια αφήνουν το ερωτικό στοιχείο να παρεισφρήσει στη σχέση τους, είναι βδελύγματα; Όταν η σχέση θεωρείται ανίερη και μιαρή, υπάρχει κάποιος που θα τολμήσει να αντικρούσει; Όταν κάτι αγγίζει το «παρά φύσει», τότε τι κουβέντα θα μπορούσε να γίνει; Η παράσταση «Η αναζήτηση» του Παναγιώτη Μέντη, σε σκηνοθεσία Νίκου Σακαλίδη, μας έφερε πρόσωπο με πρόσωπο με ένα πανδύσκολο θέμα, με μία βαριά πραγματικότητα, η οποία όμως αποδόθηκε τόσο ανθρώπινα, που πολύ λίγα φρύδια ανασηκώθηκαν. Η Χάρις Μολυβιάτη έγραψε την ανταπόκριση και στη συνέχεια λειτούργησαν όλα τα γρανάζια όπως έπρεπε, η συνεννόηση με τη Βάσω Σωτηρίου (We Will) ήταν – όπως πάντα άλλωστε – άψογη και η Χάρις προχώρησε στη συνέντευξη με την Κοραλία Τσόγκα και το Θωμά Βούλγαρη. Θερμές ευχαριστίες στη Βάσω για την πολύτιμη βοήθειά της.

Κώστας Κούλης
 anazitisi884
 
Ποια είναι τα κύρια στοιχεία που σας οδηγούν να πείτε ναι σε κάποιο ρόλο;
Θωμάς Βούλγαρης: Θυμάστε τη διαφήμιση γνωστής μάρκας λαδιού; Που έλεγε «Το χρώμα του, η γεύση του, το πόσο παχύ είναι»; Ε, αυτά περίπου πλέον με οδηγούν να πω ναι σε κάποιο ρόλο. Πέρα από την πλάκα πάντως, οι περισσότεροι ηθοποιοί λέμε ναι σε κάποιο ρόλο, είτε διότι μας αρέσει ο ρόλος που μας προτείνουν, είτε διότι η συνεργασία με τους υπόλοιπους συντελεστές φαντάζει καλή, είτε για να μη μένουμε σπίτι μας, είτε πολύ απλά για να επιβιώσουμε – πολλές φορές και για όλους αυτούς τους λόγους μαζί. Λίγοι είναι αυτοί παγκοσμίως που έχουν την τύχη να επιλέγουν τους ρόλους τους και ακόμα λιγότεροι αυτοί που έχουν την τύχη (ή και την ατυχία καμιά φορά) να επιλέγουν ρόλο, έργο και συντελεστές. Προσωπικά, νιώθω τυχερός που έπειτα από 19 χρόνια στο χώρο, ακόμα με επιλέγουν, δίνοντάς μου την ευκαιρία να υποδυθώ ιδιαίτερα ενδιαφέροντες ρόλους, όπως είναι ο Τζίμης στην «Αναζήτηση», μια ευκαιρία που χρωστάω σε τρείς ανθρώπους. Το Νίκο Σακαλίδη, τον Παναγιώτη Μέντη και την Ηλιάνα Παναγιωτούνη.
Κοραλία Τσόγκα: Η εκάστοτε συνθήκη. Δηλαδή ποιοι είναι οι συντελεστές. Με ποιους θα συνύπαρξω στις πρόβες και μετέπειτα στη διάρκεια των παραστάσεων. Όμως είναι η δουλειά μου, από αυτήν βιοπορίζομαι, οπότε μπορεί εκείνη την περίοδο να μην έχω την πολυτέλεια να επιλέξω. Επίσης υπάρχει και η διαδικασία των ακροάσεων, όπου εκεί δεν δέχεσαι ένα ρόλο αλλά το διεκδικείς. Συνεπώς είναι μεγάλη μου χαρά και τιμή όταν με προτείνουν ή με επιλέγουν για ένα ρόλο άνθρωποι που εκτιμώ και θαυμάζω όπως έγινε με τον Παναγιώτη Μέντη και το Νίκο Σακαλίδη.
 
Αν και το έργο χαρακτηρίζεται ως κωμωδία, έχει ωστόσο αρκετά δραματικά στοιχεία. Πόσο εύκολη είναι η ισορροπία του κωμικού στοιχείου με το δραματικό και ποιοι οι κίνδυνοι αποτυχίας;
Θωμάς: Η κωμωδία και το δράμα εναλλάσσονται στην καθημερινότητά μας, η συνύπαρξή τους είναι κάτι το απολύτως φυσικό. Αυτό που καλούμαστε να κάνουμε εμείς είναι να ακολουθήσουμε το κείμενο. Αυτό είναι ο οδηγός μας, ο μπούσουλας. Ο μεγάλος κίνδυνος είναι να μπεις στον πειρασμό να τονίσεις περισσότερο κάποια στοιχεία – κωμικά ή δραματικά – εις βάρος κάποιων άλλων. Κάποιες φορές αυτό γίνεται συνειδητά, κάποιες ασυνείδητα. Τα πάντα είναι θέμα ισορροπίας και όσο κι αν ακούγεται «αντικαλλιτεχνικό», δοσολογίας.
Κοραλία: Το κωμικό και το δραματικό στοιχείο εναλλάσσονται με μεγάλη ευκολία στη ζωή. Απλώς δεν υπάρχουν θεατές για να αντιδράσουν. Από τη στιγμή που αυτό στις πρόβες μας έγινε συνείδηση προσπαθούμε να κρατήσουμε τη χρυσή τομή. Μερικές φορές είναι σαν να ακροβατούμε. Κάποιες σκηνές μάλιστα δουλεύτηκαν αρχικά ως δραματικές και το κωμικό στοιχείο προστέθηκε αργότερα προκειμένου να είναι κατανοητή και καταγεγραμμένη μέσα μας η συνθήκη από την οποία πηγάζει το χιούμορ.
 
Παρακολουθώντας την παράσταση σκεφτόμουν πόσο άχρηστες είναι οι ταμπέλες. Για τον περισσότερο κόσμο αυτά τα παιδία είναι αιμομίχτες. Για τους ίδιους είναι επαναστάτες.
Θωμάς: Δεν τους βλέπω σαν επαναστάτες. Ούτε οι ίδιοι πιστεύω θεωρούν τους εαυτούς τους επαναστάτες. Δυο φιλήσυχοι και νομοταγείς άνθρωποι είναι, που το μόνο που διεκδικούν είναι η ηρεμία τους.
Κοραλία: Τους συναντάμε στο σημείο της ζωής τους όπου είναι συνειδητά μαζί. Όχι επαναστατικά αλλά αποφασιστικά. Δεν υπερτονίζουν τη σχέση, δεν τη «διαλαλούν» αλλά κι ούτε προβληματίζονται για το αν «είναι σωστό» αυτό που συμβαίνει. Οι ταμπέλες υπάρχουν για να κατατάσσουν τους ανθρώπους σε κατηγορίες. Οτιδήποτε έξω από αυτές δεν γίνεται εύκολα κατανοητό. Η μοναδικότητα προβληματίζει και ενίοτε απορρίπτεται. Για τον κόσμο είναι αιμομίκτες κι όχι δύο ερωτευμένα πλάσματα που απλώς αγαπιούνται και συμπορεύονται.
 
anazitisi886
Έχουν πιστεύετε στην αντίληψη του είδους της σχέσης που έχουν δημιουργήσει και του αντίκτυπου που έχει στην κοινωνία;
Θωμάς: Απολύτως. Γι’ αυτό και ζουν στο σκοτάδι.
Κοραλία: φυσικά και για να την διατηρήσουν την κρατούν καλά προφυλαγμένη. Δεν είναι ψυχικά ασθενείς έχουν πλήρη επίγνωση της επιλογής τους και περνούν καλά μαζί.

Σε ποια χαρακτηριστικά των ρόλων σας εστιάσατε ώστε να προσεγγίσετε τους χαρακτήρες σας;
Θωμάς: Αρχικά, αυτό που με κέντριζε περισσότερο στο Τζίμη είναι η ιδιότητά του – είναι τραγουδιστής ελαφρού ρεπερτορίου σε μαγαζιά δεύτερης, πολλές φορές και τρίτης και τέταρτης διαλογής. Άρχισα λοιπόν να μελετώ αντίστοιχους «Τζίμηδες» ή κάποιους τραγουδιστές που θα μπορούσαν να αποτελέσουν πρότυπά του, όχι τόσο μέσω των τραγουδιών τους, όσο κυρίως μέσω κάποιων συνεντεύξεών τους. Στην πορεία όμως, με απασχόλησε περισσότερο η επιρροή που έχει στην προσωπικότητα και την εξέλιξή του στο χρόνο η μεγάλη παρούσα – απούσα του έργου, η μητέρα.
Κοραλία: Στο σιδέρωμα! Αστειεύομαι φυσικά. Αν και η εμμονή της Λίτσας με την καθαριότητα και την τάξη είναι πρωτεύον στοιχείο του χαρακτήρα της, καθότι είναι κλεισμένη συνέχεια στο σπίτι. Εκεί εστίασα, στην αλληλουχία των σκέψεων που μπορεί να κάνει όντας τόσες ώρες μόνη. Γιατί αυτό είναι που την οδήγησε να έχει μία διαφορετική και ανατρεπτική λογική. Αυτή τη λογική έπρεπε να υποστηρίξω. Και να κατανοήσω τη διεργασία του φιλοσοφημένου τρόπου σκέψης της.

Θα μπορούσαν ποτέ οι ήρωες να έρθουν σε επαφή με το παιδί τους;
Θωμάς: Πιστεύω πως ναι.
Κοραλία: Ίσως παλιότερα. Όταν η πιθανότητα να το συναντήσουν ήταν πιο μακρινή. Από τη στιγμή όμως που η ονειροπόληση κινδυνεύει να γίνει πραγματικότητα δεν θα ρισκάραν τη σχέση τους.

Ποιος θεωρείτε ότι είναι ο πραγματικός λόγος που κρύβονται; Από τι προσπαθούν να προστατευθούν και τι πραγματικά είναι αυτού που φοβούνται;
Θωμάς: Η ίδια η φύση της σχέσης τους – είναι ξεκάθαρο αυτό από το έργο. Φοβούνται να μην τους ανακαλύψουν. Γι’ αυτό μετακομίζουν συνέχεια, γι’ αυτό η Λίτσα επιλέγει να μένει ουσιαστικά κλεισμένη μέσα σ’ ένα σπίτι, γι’ αυτό ο Τζίμης δεν κυνήγησε ποτέ την αναγνωρισιμότητα.
Κοραλία: Μην αποκαλυφθούν και αναγκαστούν να αλλάξουν την κανονικότητα τους. Δεν ξέρουν να ζήσουν με άλλους ανθρώπους αλλά ξέρουν πως αν φανερωθούν θα είναι δύσκολο να γίνουν αποδεκτοί.
 
anazitisi885
«Η Αναζήτηση» του Μέντη έφερε στο μυαλό μου ένα παλαιότερό του έργο, το «Άννα, είπα!». Και σε εκείνο το κείμενο, όπως και στο έργο «Η Αναζήτηση», η μητέρα καθόρισε κατά μια έννοια την πορεία της κόρης της, ακόμα και όταν είχε φύγει από τη ζωή.
Θωμάς: Μου αρέσει αυτό που λέτε, γιατί την ίδια αίσθηση έχω κι εγώ. Η μητέρα της «Αναζήτησης» έχει καθορίσει και την πορεία της κόρης, αλλά και την πορεία του γιου. Εγκλωβισμός του θηλυκού, ακύρωση του αρσενικού. Και παρόλο που σε πρώτο επίπεδο η πορεία της κόρης φαίνεται καθοδηγούμενη από τη μάνα, ο γιος είναι ο «στοιχειωμένος» από αυτήν. Γι’ αυτό και χαριτολογώντας αναφέρομαι συχνά στην «Αναζήτηση», ακόμα και μπροστά στο Μέντη, ως «Τζίμη, είπα!».
Κοραλία: Η επιρροή της μητέρας στα παιδιά της είναι ένα θέμα ανεξάντλητο και ο Μέντης έχει δώσει μια άλλη οπτική του στην Αναζήτηση. Κίνητρό του στάθηκε το μάταιο της συνέχειας της ανθρώπινης ύπαρξης μέσα σε ένα κόσμο που «όπως όλοι, όπως όλα κι εμείς είμαστε στην τύχη, στο τίποτα».
 
Τελικά είμαστε ό,τι μας εκπαιδεύουν να γίνουμε; Επαναστατούμε στα δεσμά των παιδικών μας χρόνων, με το να γινόμαστε δέσμιοι σε αυτά;
Θωμάς: Όλα αυτά ισχύουν ως ένα βαθμό και μέχρι κάποια ηλικία. Όμως ο καθένας μας είναι μια διαφορετική περίπτωση. Ανάλογα με την ιδιοσυγκρασία του, την παιδεία του, τις αναφορές, τους γονείς, τους δασκάλους που είχε και ό,τι συνάντησε και συναντά, καλείται να κάνει τη μικρή ή μεγάλη «επανάστασή» του. Το ταξίδι προς την ουσιαστική ωρίμανση είναι κοινό για όλους, ο δρόμος όμως δεν είναι το ίδιο δύσκολος όσο είναι για τη Λίτσα και τον Τζίμη. Δεν μπορώ λοιπόν να συστήσω σε όλους να αποδεσμευτούν από αυτά που έμαθαν κατά την παιδική τους ηλικία, διότι, όπως προείπα, δεν έχουμε όλοι τις ίδιες βάσεις. Εγώ είχα την τύχη να έχω δυο καλούς γονείς, όπως και μία εξαιρετική γιαγιά και κάποιους σημαντικούς δασκάλους. Τους οφείλω πολλά, δεν θεοποίησα ποτέ κανέναν τους, αλλά θα τους ευγνωμονώ πάντα. Για το μόνο που θα μπορούσα να τους «ψέξω» είναι ότι δεν με έμαθαν να διεκδικώ. Στα σαράντα μου όμως πλέον, αυτό είναι μόνο δικό μου πρόβλημα και δεν μπορώ να κατηγορώ κανέναν γι’ αυτό.
Κοραλία: Ο πυρήνας των επιλογών μας είναι οι προσλαμβάνουσές μας. Η αισθητική μας, η αντίληψή μας, οι απόψεις μας ξεκινούν από μια βάση την οποία είτε θα ενστερνιστούμε είτε θα απορρίψουμε. Αλλά γύρω από αυτή τη συγκεκριμένη τη βάση θα εξελιχθούν όλα.

Τι είναι αυτό που αποκομίζετε στο τέλος κάθε παράστασης;
Θωμάς: Ευτυχώς, θετικά σχόλια. Μπορώ να πω και καλύτερα από αυτά που και οι δύο πιστεύουμε ότι μας αναλογούν!
Κοραλία: Σίγουρα θετικά σχόλια αλλά και διαφορετικές αντιλήψεις για το τι τελικά συμβαίνει.

Χάρις Μολυβιάτη
 
anazitisi887
 
 

Συνεντεύξεις

Facebook Comments