Συνεντεύξεις

loogoo

Γιώργος Αμούτζας - Η συνέντευξη

 
   Ο ενθουσιασμός και οι ερμηνείες… Οι δύο νέοι πρωταγωνιστές και ο τρόπος που απογείωσαν το εξαίρετο κείμενο. «Σεξ Λεξικόν» στο θερινό θέατρο Λαμπέτη. Ο Γιώργος Αμούτζας και η Ήρα Παπακωνσταντίνου, ο Τάκης και η Κάτια στο λιμπρέτο μας, θέλουν να ζήσουν τη βραδιά τους. Οι δυο τους. Μόνοι τους. Στην παρέα του παρείσφρησε κι εκείνο το εγχειρίδιο… Το ντουέτο έκανε θαυμάσια πράγματα επί σκηνής και λίγο πριν ξεκινήσει, μιλήσαμε με το Γιώργο για το έργο, την ιδέα, τις πρόβες, το αποτέλεσμα, το μέλλον. Και όταν φτάσαμε στις φωτογραφίες και ήλθε να προστεθεί η συμπρωταγωνίστριά του, δεσμεύτηκε δια μέσω ενός τεράστιου χαμόγελου να τα πει και εκείνη μαζί μας κάποια στιγμή. Πολλά ευχαριστώ στη Μαρκέλλα Καζαμία, που φρόντισε να πραγματοποιηθεί αυτή η συνέντευξη.
 
amoutzas2035 
Η αρχική επαφή πώς έγινε; Σου είπαν «Γιώργο, έχουμε αυτό το έργο»…
Όχι, όχι… Δεν έγινε τίποτα απ’ όλα αυτά. Και ίσως αυτό να είναι το μυστικό της επιτυχίας μας. Το έργο αυτό μου το έκαναν δώρο! Ένας πολύ αγαπημένος μου άνθρωπος μου έκανε δώρο το θεατρικό έργο, αυτό το υπέροχο έργο που έχει γράψει ο Σπύρος Μιχαλόπουλος. Εκείνη την περίοδο ήμουν εδώ. Στο θερινό θέατρο Λαμπέτη και παίζαμε το «Η μικρή μας πόλη», του Γιάννη Κακλέα. Γνώριζα ότι θα περάσω μια χρονιά στη Θεσσαλονίκη. Εκεί λοιπόν έκανα την πρόταση, χωρίς να υπάρχει ακόμα καμία συζήτηση για το «Σεξ Λεξικόν», στην αγαπημένη μου φίλη, έναν πολύ κοντινό και δικό μου άνθρωπο, την Ήρα Παπακωνσταντίνου – δηλαδή την Κάτια - να με ακολουθήσει στη Θεσσαλονίκη και να με στηρίξει σε αυτό το δύσκολο έργο, το οποίο θα αναλάμβανα. Αυτό είναι η ανωτέρα δραματική σχολή του Βασίλη Διαμαντόπουλου, στη Θεσσαλονίκη. Πάνω εκεί λοιπόν πέταξα την ιδέα ότι «Ξέρεις, έχω διαβάσει ένα πολύ ωραίο θεατρικό έργο. Δύο παιδιά… Είναι για την επικείμενη πρώτη τους φορά»… Και της περιέγραψα λίγο την ιστορία. Κατευθείαν μου είπε «Φύγαμε! Πάμε»! Και ξεκινήσαμε να το διαβάζουμε και να κάνουμε κάποια σχέδια και κάποια πλάνα για το πώς θα μπορούσαμε να το ανεβάσουμε. Πώς να το διαχειριστούμε λίγο όλο αυτό, που σαν ιδέα είναι πολύ ωραίο, αλλά θέλει οργάνωση… Δεν είχαμε κάποιο παραγωγό δίπλα μας, δεν μας έγινε πρόταση, δεν μας πλησίασε κάποιος να μας πει «Θα το ανεβάσουμε το έργο. Υπάρχει αυτός ο σκηνοθέτης και θα παίξετε εσείς». Κάπου εκεί έκανα την πρόταση στον πολύ καλό μου φίλο, το Σταύρο Σβήγκο. Ο Σταύρος διάβασε το έργο. Μου λέει «Φύγαμε, αλλά έχω κάποιες προϋποθέσεις και κάποιους όρους». Του λέω «Ακούω». Ξέραμε ότι έχει ξανανέβει αυτό το έργο. Και μάλιστα με ιδιαίτερη επιτυχία. Ο όρος του Σταύρου ήταν να το ανεβάσουμε με τελείως διαφορετικό τρόπο. Θέλαμε μη ρεαλιστικό σκηνικό. Ένας καναπές, ο οποίος θα είναι και παγκάκι, θα είναι και πάρκο, θα είναι και σπίτι, θα είναι τα πάντα… Και θέλαμε να στήσουμε την παράσταση με βάση το φωτισμό και τις υποκριτικές. Τίποτε άλλο…

Και ξεκινήσατε…
Και ξεκίνησαν οι πρόβες. Στη Θεσσαλονίκη. Ο Σταύρος ήταν όλη τη χρονιά στο θέατρο Μουσούρη, στο «Ψύλλοι στ’ αυτιά», με τον Πέτρο Φιλιππίδη, οπότε είχε ελεύθερες μόνο Δευτέρα και Τρίτη… Κάθε Δευτέρα και Τρίτη λοιπόν ο Σταύρος ήταν στη Θεσσαλονίκη. Στήναμε, προσθέταμε πράγματα και όλες τις υπόλοιπες ημέρες εγώ και η Ήτα τα κλειδώναμε. Συνεχίζαμε δηλαδή να κάνουμε πρόβες και όταν ερχόταν ο Σταύρος το επόμενο ΔευτερόΤριτο, φροντίζαμε ό,τι έχει ζητήσει να είναι έτοιμο για να μπορέσουμε να πάμε παρακάτω. Έτσι πήγαν οι πρόβες. Ορίσαμε ημερομηνία για τις 6 Μαρτίου στο θέατρο Αθήναιον… Και μας βρήκε αυτή η πανδημία…
 
amoutzas2031

Η οποία και τόσο κακό έκανε στην τέχνη σας.
Ναι. Αλλά… το ξεπερνάμε… Ας πάμε παρακάτω, ας είμαστε αισιόδοξοι. Ξέρετε, αυτή την καραμέλα του «Δεν υπάρχουν θέσεις εργασίας, δεν υπάρχουν ευκαιρίες, ο χώρος έχει λεηλατηθεί, έχουν τελειώσει οι καλές εποχές»… Δεν θέλω να το υποστηρίξω αυτό, δεν το πρεσβεύω. Εγώ λέω ότι υπάρχουν ευκαιρίες. Ότι υπάρχει η δυνατότητα να κάνεις πράγματα. Και δεν χρειάζεται να έχεις ένα σούπερ-ουάου πρωταγωνιστή. Ας είμαστε ρεαλιστές! Ούτε εγώ ούτε η Ήρα έχουμε εδραιωθεί στο χώρο. Εγώ έχω κάνει και δυο τηλεοπτικά και αυτό είναι το μόνο που μας χωρίζει με την Ήρα. Δυο-τρεις παραστασούλες έχουμε κάνει και είπαμε «Πάμε να το κάνουμε»! Και να που ο κόσμος το έχει αγκαλιάσει, να που πηγαίνει καλά, να που βλέπουμε από την προπώληση ότι το στηρίζουν.

Θα το πάτε βόλτα μετά;
Είχαμε αυτή τη διάθεση… Θα θέλαμε πολύ, αλλά δεν καταφέραμε να κλείσουμε πιάτσες.

Ίσως από Σεπτέμβριο- Οκτώβριο;
Θα σας πω… Ο παραγωγός μας στη Θεσσαλονίκη, ο κύριος Σάκης Γισγάκης, ο ιδιοκτήτης του θεάτρου Αθήναιον, το έχει αγαπήσει πολύ αυτό το έργο. Και μας τίμησε πολύ. Είναι ένας υπέροχος άνθρωπος! Συνιστώ σε όλους τους Αθηναίους ηθοποιούς, που σκέφτονται να κάνουν κάτι, να τον πάρουν τηλέφωνο. Ειλικρινά. Και μέσα από αυτή τη συνέντευξη λέω ολόψυχα και ένα μεγάλο ευχαριστώ σε αυτό τον άνθρωπο. Έχει την πρόθεση να το συνεχίσουμε. Δεν μπορώ να πω κάτι σίγουρα, γιατί κανείς δεν ξέρει τι μας ξημερώνει. Δεν αναφέρομαι στον κορωνοϊό… Αν θα υπάρξει δεύτερο κύμα…
 
amoutzas2033

Σε αυτή την παράσταση λοιπόν, υποδύεστε δύο πολύ νέα παιδιά… Και είστε και οι δυο πολύ νέοι… Και έχει αυτό να κάνει με ένα πολύ λεπτό θέμα.
Την επικείμενη πρώτη φορά…

Και το πόσο αυτή φοβίζει, ενθουσιάζει… Φωτογραφίζει και κομμάτι του εαυτού σας, έτσι δεν είναι;
Ναι, φυσικά. Στο έργο βέβαια βρισκόμαστε στο 1978, αλλά δεν νομίζω πως υπάρχουν τόσο μεγάλες διαφορές με το σήμερα. Αυτό το παλιομοδίτικο, οπισθοδρομικό βιβλίο, τους μπερδεύει και τους βάζει σε διάφορες περιπέτειες… Κωμικές… Υπάρχουν στιγμές… ας πούμε υπερβολής…

Και συγκίνησης…
Και συγκίνησης και έρωτα και αγάπης και φιλίας… Κι αυτής της πρώτης σχέσης, που όλα μέσα στο μυαλό μας είναι σαν παραμύθι. Που δεν θα τελειώσει ποτέ. Είναι η σχέση του τύπου «Θα παντρευτούμε, θα μεγαλώσουμε τα παιδιά μας»…

Είχε δυσκολίες;
Πολλές δυσκολίες. Και σας λέω ότι αντιμετωπίσαμε πολλές δυσκολίες, για να το φέρουμε από το Αθήναιον εδώ. Το Αθήναιον είναι μία μικρή μπουτίκ. Ένα θέατρο τόσο όμορφο, τόσο γλυκό… Χωρίς μικρόφωνα φυσικά, με ένα φωτισμό τόσο ατμοσφαιρικό… Και ξαφνικά βρίσκεσαι στο θερινό θέατρο Λαμπέτη. Αυτή η γνωστή ταράτσα, με την ιταλική σκηνή, υπερυψωμένη, σε έναν από τους πιο κεντρικούς δρόμους της Αθήνας. Φασαρία, φανάρια, σειρήνες. Πολύ διαφορετικά πράγματα. Και να ξέρετε ότι η υποκριτική σε αυτές τις περιπτώσεις αλλάζει. Ή προσαρμόζεται, τουλάχιστον…
 
amoutzas2032
Υπήρχε κάτι, το οποίο να σας έκανε να γελάτε συνέχεια; Κάποια σκηνή, κάποιο σημείο, που να το ξεκινάγατε και μετά να λέγατε «Να ηρεμήσουμε λίγο και το ξαναπάμε»;
Ναι… Όλο το έργο! (πολλά γέλια) Είναι αυτή η σχέση με την Ήρα. Δεν είναι «συνεργάτιδα». Το δηλώνω παντού, η Ήρα είναι η μοναδική γυναίκα φίλη που έχω στη ζωή μου. Είναι κοντά μου σε όλες τις στιγμές. Είναι ο άνθρωπος που, όταν είμαι με πυρετό, θα την πάρω τηλέφωνο και θα τρέξει κατευθείαν για να βοηθήσει. Είναι πάντα δίπλα μου και με στηρίζει και στη δουλειά. Γελάσαμε πολύ στις πρόβες. Το τραβούσαμε στην υπερβολή, για να το φέρει στα ίσια ο σκηνοθέτης… Το απολαύσαμε. Και σε αυτή την ομάδα υπάρχει ένα παιδί, που οφείλω να αναφέρω. Ο Χρήστος Δαλκυριάδης, πρωτοετής στο Διαμαντόπουλο, στη σχολή στη Θεσσαλονίκη, που μας έδειξε τέτοιο υλικό και τέτοια ποιότητα, που του προτείναμε να γίνει βοηθός σκηνοθέτη και να έλθει να μας βοηθήσει με την παράσταση. Ήμαστε ένα παρεάκι, τέσσερα άτομα, που πέρασε καταπληκτικά.

Και τα κοστούμια παρά πολύ ωραία.
Ο Νίκος Χαρλαύτης. Νομίζω πως, σε κάθε παράσταση, αν δεν είναι καθορισμένο από την παραγωγή, θα τον παίρνω τηλέφωνο κάθε φορά.

Τι έχεις κατά νου όταν ματώνεις για την τέχνη σου; Τι είναι αυτό που σε βάζει στη ρότα να ονειρεύεσαι;
Είναι η αγάπη για την τέχνη. Δεν θα πω ταλέντο. Δεν μπορώ να το κρίνω εγώ αυτό. Όταν κάνεις επάγγελμα αυτό που αγαπάς, αυτό που θέλεις να ασχοληθείς… τότε από κει πηγάζουν όλα. Μου αρέσει να δουλεύω, μου αρέσει να βελτιώνομαι, μου αρέσει να γίνομαι καλύτερος από τη μία δουλειά στην άλλη. Μου αρέσει να το κυνηγάω αυτό. Δεν έχω ανάγκη από διακοπές. Έχω ανάγκη από δουλειά. Έχω ανάγκη να κάνω πράγματα, τα οποία με εκφράζουν. Να λέω τα σωστά ναι και τα σωστά όχι. Είμαι χαρούμενος με τις δουλειές που κάνω. Από τη δουλειά γνωριστήκαμε με το Σταύρο Σβήγκο, που τώρα είναι εδώ και σκηνοθετεί την παράσταση.
 
amoutzas2034

Αυτοκριτική κάνεις συχνά;
Είναι πολύ δύσκολο να πω «Είσαι καλός» για τον εαυτό μου. Και χάνεται και το κίνητρο εκεί πέρα. Τι θα πει «Είσαι καλός»; Άρα δεν σταματάω να προσπαθώ. Δεν υπάρχει αυτό στη δουλειά που κάνουμε. Ξέρετε, στις πρόβες, τις πρώτες δύο εβδομάδες λες «Α… κάπως έτσι θα ‘ναι». Την τρίτη εβδομάδα λες «Έτσι θα ‘ναι», στον ένα μήνα, που τελειώνουν οι πρόβες, λες «Εντάξει, τον έφτιαξα το ρόλο». Ξεκινάνε οι παραστάσεις και συνειδητοποιείς ότι αυτό που φανταζόσουν, αυτό που νόμιζες ότι είχες φτιάξει και ολοκληρώσει, δεν είναι τίποτα. Βρίσκεις μονίμως καινούργια πράγματα, που μπορείς να τα βάλεις κι αυτό στο ρόλο σου, να το βελτιώσεις… Δεν τελειώνει ποτέ αυτό. Στο «Η μικρή μας πόλη», τέσσερις μήνες που έπαιζα την παράσταση Τετάρτη με Κυριακή, κάθε βράδυ κάτι καινούργιο έβρισκα. Μια μικρή λεπτομέρεια, έστω. Μία άλλη αντίδραση. Το παραμικρό.

Κώστας Κούλης, Μαίρη Ζαρακοβίτη
 

Συνεντεύξεις