Συνεντεύξεις

loogoo

Έντα Γκάμπλερ: Μαριάννα Λαγουρού, Αννίτα Κούλη: Η συνέντευξη

 
   Το σοκ ήταν μεγάλο, γλυκύτατο και απόλυτα «φιλικό προς το χρήστη». Βλέποντας το Έντα Γκάμπλερ δεν ήταν δυνατό να μην παρασυρθούμε από τις ερμηνείες, από την ευρηματικότατη απόδοση του κειμένου, από τον τρόπο που πέρασαν σε μας οι ηθοποιοί τα μηνύματα. Ήταν πλέον θέμα χρόνου η συνέντευξη. Το ραντεβού έκλεισε με συνοπτικές διαδικασίες και βρεθήκαμε να έχουμε απέναντί μας τις κυρίες Μαριάννα Λαγουρού και Αννίτα Κούλη, οι οποίες μίλησαν για το έργο και όχι μόνο. Μας έδωσαν με τον πλέον σαφή τρόπο να καταλάβουμε γιατί είναι αέρινα πλάσματα οι ηθοποιοί. Οι δύο πρωταγωνίστριες έδωσαν συνέντευξη όπως ακριβώς παίζουν. Με πολύ πάθος, με καθόλου φόβο, με χιούμορ και μια ζεστασιά που μας έκαναν την καλύτερη κατάληψη του κόσμου. Πολλά ευχαριστώ στην Ειρήνη Λαγουρού, η οποία φρόντισε να πραγματοποιηθεί αυτή η συνέντευξη.
 
enta015 
Είδα ένα άλλο έργο. Μία άλλη προσέγγιση…
Αννίτα Κούλη: Είναι ένα πολυπαιγμένο έργο γενικά. Ανεβαίνει σχεδόν κάθε χρόνο. Αλλά ο Γιάννης (σ.σ. Δρίτσας) είχε μία πολύ καινούργια πρόταση για όλο αυτό. Είναι μία καινούργια προσέγγιση, μία καινούργια ματιά. Η οποία ήταν πολύ ενδιαφέρουσα, γιατί συνήθως αυτά τα έργα ανεβαίνουν με συγκεκριμένο τρόπο. Ακόμα κι αν ανεβαίνουν «μοντέρνα». Ανεβαίνουν με μια συγκεκριμένη αυστηρότητα και λίγο πιο αποστασιοποιημένα από το θεατή. Νομίζω ότι ο Γιάννης το έφερε πιο κοντά…
Μαριάννα Λαγουρού: …το έφερε πιο κοντά στη δική μας ψυχολογία.
Αννίτα: Ναι. Στην ψυχολογία του σήμερα. Το έδειξε πιο έντονα.
Μαριάννα: Γι’ αυτό και οι χαρακτήρες είναι… πιο ζωντανοί, πιο εξωστρεφείς, θα έλεγα. Με ένα άλλο ταπεραμέντο.
Αννίτα: Ίσως και μια εξωστρέφεια που τους κάνει και κρύβονται τελικά…

Είναι και λίγο ξωτικό εδώ η Έντα…
Αννίτα: Οι άνθρωποι που καταλήγουν στην αυτοκτονία είναι πλάσματα μαγικά συνήθως… και δυστυχώς… Και αυτό το ρόλο προσπάθησα να τον προσεγγίσω μαζί με το Γιάννη, γιατί και εκείνος είχε πολύ συγκεκριμένη άποψη γι’ αυτό. Και να τον καταλάβω…
Μαριάννα: Όσο μπορούμε να καταλάβουμε ένα ρόλο. Γιατί, συνήθως, τελειώνει μια παράσταση και λέμε μετά «Πώπω, θα μπορούσα να έχω κάνει αυτό, να έχω κάνει το άλλο»…
Αννίτα: Εμένα μου έχει συμβεί αυτό το πράγμα και μετά από δύο χρόνια. Ξαφνικά να μου έλθει αναλαμπή! Είναι λίγο παράλογο όλο αυτό…
Μαριάννα: Ναι! Είμαστε στο «Έπρεπε αυτό να είχε γίνει έτσι»… (γέλια)
Αννίτα: Μιλάμε βέβαια για μικρές λεπτομέρειες και όχι για διαμόρφωση του χαρακτήρα.
Μαριάννα: Το ψάχνεις συνέχεια, σχεδόν καθημερινά. Όσο συχνά το σκέφτεσαι…
 
enta016

Εδώ σας έχει τύχει; Μετά τις δύο πρώτες παραστάσεις να πείτε «Αυτό το αλλάζω, το κάνω έτσι»…
Αννίτα: Α, δεν κατάλαβες!
Μαριάννα: Ο καμβάς υπάρχει. Μικρές αλλαγές γίνονται.
Αννίτα: Ο Γιάννης είναι παρά πολύ δημιουργικός σ’ αυτό το κομμάτι. Οι μικρές αλλαγές ανανεώνουν πολύ την παράσταση. Εγώ έχω να καταθέσω ότι ο Γιάννης με έχει «αλητέψει» πάνω στη σκηνή… (γέλια) Ήμουν ηθοποιός-φυτούκλας. Δεν αλλάζω και πολλά. Είμαι από αυτούς τους ηθοποιούς που σε ό,τι καταλήξουμε στην πρεμιέρα θα το συνεχίζω, εκτός αν μου δώσει το ΟΚ ο σκηνοθέτης. Θα το συνεχίζω μέχρι την τελευταία παράσταση. Έτσι έκανα όλα τα χρόνια. Ο Γιάννης, μ’ αυτό τον τρόπο, μου σπάει το «κράτημα» αυτό που έχω.
Μαριάννα: Έτσι έγινε στις πρόβες, έτσι ξεκίνησε όλο αυτό. Γιατί δεν ξεκινήσαμε σαν ομάδα. Τείνουμε όμως να γίνουμε ομάδα. Μπορεί κάποιοι να γνωριζόμασταν ή να έχει τύχει να συνεργαστούμε στη δουλειά… Αυτό πάλι ξεκινάει από την κεφαλή. Ο Γιάννης ήταν ανοιχτός γενικά και είναι και πολύ ευγενής. Ο καθένας μας μπορούσε να εκφράσει οτιδήποτε, με ωραίο τρόπο. Δεν υπήρχαν ανταγωνισμοί, δεν υπήρχαν διαπληκτισμοί. «Γιατί μου είπες αυτό, γιατί μου διόρθωσες εκείνο»… Και γι’ αυτό είπαμε ότι στα τόσα χρόνια που δουλεύουμε, ξεχωριστά ο καθένας, δεν μας έχει ξανατύχει αυτό το πράγμα.
Αννίτα: Δεν είναι ότι συμφωνούμε πάντα…
Μαριάννα: Όχι… Με τις διαφωνίες μας, με τον αντίλογο, με τις εντάσεις μας, τα πάνω και τα κάτω μας… Και με το χιούμορ μας, γιατί αυτοί οι χαρακτήρες έχουν χιούμορ…
Αννίτα: Όλα τα λύναμε πολύ εύκολα.

Κάθε πότε σταματάγατε την πρόβα από τα γέλια;
Αννίτα: Καλά, εγώ έχω κάτι βίντεο από την πρόβα… Ξεκαρδιστικά!
Μαριάννα: Όταν ο κάθε ένας από μας έκανε κάτι καλό… χαιρόμασταν! Και χαιρόμασταν ειλικρινά. Και αυτό βγαίνει πολύ στους θεατές. Το δέσιμο της ομάδας, χωρίς να είμαστε ομάδα. Ο καθένας με την προσωπικότητά του, αλλά με κοινούς στόχους και σκέψεις πολλές φορές… προσδοκίες ίσως. Αλλά έγινε όλο αυτό μόνο του. Και όταν γίνεται μόνο του, είσαι ο εαυτός σου. Πώς είναι όταν γνωρίζεις έναν άνθρωπο και τον ερωτεύεσαι και είσαι ο εαυτός σου και είσαι ελεύθερος να εκφραστείς όπως θέλεις… Αυτό το θεωρώ σημαντικό γιατί αυτό σου δίνει και τη χαρά να έρχεσαι στη δουλειά. Έχουμε βέβαια τις αγωνίες μας, εγώ έχω κάθε βράδυ. (χαμογελάει) Ο Αυγουστίνος Ρεμούνδος, επειδή ξεκινάμε μαζί, μου λέει «πάλι»; Κι εγώ απαντώ πως αυτό δεν αλλάζει ποτέ.
 
enta017

Είναι υγειές όμως…
Αννίτα: Κάπου είχα διαβάσει ότι αυτό που απαιτείται, για να κάνεις αυτή τη «δουλειά» - που δεν είναι δουλειά – που κάνουμε εμείς, είναι γενναιότητα. Χρειάζεται γενναιότητα για να βγεις στη σκηνή. Χρειάζεται γενναιότητα για να εκθέσεις τον εαυτό σου.
Μαριάννα: Χρειάζεται ήθος και γερό στομάχι. Και το ήθος το βάζω ίσως και πρώτο. Ο θεατής έρχεται σε μας για να περάσει καλά, αλλά και να προβληματιστεί.
Αννίτα: Πόσες φορές δεν έχει τύχει να φύγουμε από τον κινηματογράφο ή το θέατρο και να αναρωτιόμαστε «Τώρα αυτό που είδα, μου άρεσε»; Γιατί θέλει χρόνο για να «δράσει» όλο αυτό… Γιατί μπορεί αυτό που είδα μπορεί να μην μου άρεσε, μπορεί να με ενόχλησε και να με κατατρώει όλη την υπόλοιπη εβδομάδα. Εκεί καταλαβαίνεις ότι είναι πέρα της καλής ή κακής παράστασης. Εκεί αρχίζεις να βλέπεις τη γενικότερη εικόνα του θεάτρου…

Μέχρι πότε θα είστε εδώ;
Μαριάννα: Το Γενάρη σίγουρα. Δεν έχουμε ακόμα κάποια ημερομηνία. Ευχόμαστε όσο το δυνατόν περισσότερο. Γιατί αυτό θα είναι καλό και για μας και για το θέατρο. Αλλά δεν το έχουμε φιξάρει.
Αννίτα: Η αλήθεια είναι ότι μας αρέσει παρά πολύ. Περνάμε όλοι μας πολύ ωραία.

Παράλληλα κάνετε κάτι άλλο;
Αννίτα: Εγώ είμαι εδώ στο παιδικό. Στο «Ο έμπορος της Βενετίας» σε σκηνοθεσία του Νίκου Δαφνή. Επίσης μια πολύ ωραία παράσταση. Μου αρέσει πολύ το έργο αυτό. Ο Νίκος το έχει ανεβάσει τελείως κλασσικά. Και εγώ, όσα χρόνια δουλεύω, έχει τύχει μεν να παίξω σε κλασσικά έργα, άλλα όλα τους ήταν ανεβασμένα σύγχρονα, μοντέρνα. Αυτό που έχει κάνει ο Νίκος το ευχαριστιέμαι παρά πολύ. Είναι όπως όταν είσαι στη σχολή τα πρώτα χρόνια, που ονειρεύεσαι «Θα βάλω τα φορέματα, θα φορέσω τα κοσμήματα, θα φτιάξω τα μαλλιά»… Είναι πολύ ωραίο. Κι έχει κι αυτό το σκηνικό που αλλάζει, που γίνεται δικαστήριο ας πούμε… Δεν είναι ένα έργο για παιδιά, είναι πολύ σκληρό, αλλά ο Νίκος έχει κάνει τρομερή δουλειά στην απόδοσή του, για να περάσει τα μηνύματα της φιλίας, της αγάπης, της ανιδιοτέλειας. Έχει παραλείψει τα «σκληρά» κομμάτια, έχει τρομερή μουσική…
Μαριάννα: Είναι αυτό που διαβάζεις τα πρώτα χρόνια, μαθαίνεις απ’ έξω τους ρόλους και ξέρεις ότι μπορεί να μην τους παίξεις ποτέ. Εγώ δεν κάνω κάτι άλλο τώρα. Μπορεί να κάνω κάτι με τους φίλους μας εδώ…
 
enta019
Είναι είδηση αυτό;
Μαριάννα: Όχι, όχι…

Θα μείνει μεταξύ μας…
Μαριάννα: Ε… όχι. (γέλια) Είναι μία σκέψη. Μας έχει ζητηθεί και ακόμα το επεξεργαζόμαστε.

Η ίδια ομάδα;
Μαριάννα: Ναι, οι ίδιοι θα είναι. Αυτό ζητείται και αυτό θέλουμε και μεις.

Εμένα μου μυρίζει κωμωδία…
Μαριάννα: Να πω την αλήθεια, εγώ θα το ήθελα…
Αννίτα: Εγώ θα το ήθελα με αυτή την ομάδα! (γελάει)
Μαριάννα: Γιατί ο καθένας μας ξεχωριστά… Είμαστε αυτό που λένε και στην Κύπρο «γελοία» άτομα. Είμαστε αστείοι. (πολλά γέλια) Αυτό που με ενδιαφέρει, είτε είναι κωμωδία είτε δεν είναι, είναι να είναι καλό το έργο. Να περάσουμε καλά.

Κώστας Κούλης
 

Συνεντεύξεις

Facebook Comments