Συνεντεύξεις

loogoo

Έλα να παίξουμε - η συνέντευξη

 
   Έλα να παίξουμε! Έλα να δεις μια παράσταση για τον έρωτα, για την καψούρα και όλα αυτά που έχουμε περάσει, για όλα αυτά που έχεις κι εσύ περάσει και που τα θυμάσαι όποτε βλέπεις εκείνες τις φωτογραφίες… Η θύμηση πάει από μόνης της κατά κείθε. Μια απίστευτα γλυκιά παράσταση, ένα θέμα που έχουν επεξεργαστεί και μας παρουσιάζουν τρεις νέοι και ταλαντούχοι άνθρωποι. Πήγαμε, είδαμε, αγαπήσαμε και η συνέντευξη ήταν πλέον θέμα χρόνου. Μια Κυριακή μεσημέρι μαζευτήκαμε, παρέα με τη Γεωργία Πιερρουτσάκου, η οποία παίζει και υπογράφει το κείμενο και τη συν-σκηνοθεσία, τον Στέφανο Παπατρέχα, τον έτερο ερμηνευτή της παράστασης και το σκηνοθέτη Λάζαρο Βαρτάνη. Υπέροχη ομάδα οι τρεις τους, υπέροχο το έργο και ελπίζουμε να ακούσουμε κι άλλα υπέροχα από αυτά τα παιδιά… και σύντομα! Ευχαριστούμε θερμά τη Χρύσα Ματσαγκάνη, η οποία φρόντισε να πραγματοποιηθεί αυτή η συνέντευξη.
 
paixoume1987
 
Μπήκα στη θεατρική αίθουσα και είδα ένα ζωγραφικό πίνακα! Τίνος ιδέα ήταν; Το σκηνικό, η σκακιέρα, τα κοστούμια…
Λάζαρος Βαρτάνης: Η αρχική ιδέα ήταν της Γεωργίας. Που έγραψε και το κείμενο. Σε συνεννόηση, σε δεύτερο στάδιο, με την Ηλένια Δουλαδίρη, που επιμελήθηκε το σκηνικό και τα κοστούμια…
Στέφανος Παπατρέχας: Και την Ευγενία Μακαντάση που έκανε τα φώτα…
Γεωργία Πιερρουτσάκου: Συζήτησα με το Λάζαρο… Ήταν και ο Στέφανος πάντα μαζί μας. Ήταν ομαδική η δουλειά από την αρχή. Μας άρεσε η ιδέα. Έδειχνα υλικό για την αισθητική… Ήμαστε πολύ μέσα σ’ αυτό. Βλέπαμε ότι και δραματουργικά μας ταίριαζε παρά πολύ. Αρχίσαμε να επενδύουμε και η μια ιδέα έφερε την άλλη και φτάσαμε σε αυτό το αποτέλεσμα.

Πραγματεύεστε ένα θέμα παρά πολύ ευαίσθητο… Δύο φοιτητές που ερωτεύονται… Που δεν θα είναι για μια ζωή μαζί, αλλά, όταν μπλέκουν, λένε «Θα είμαστε για πάντα μαζί»…
Γεωργία: Τυχερά είναι αυτά… Πάντως και στο έργο δεν καταλαβαίνουμε πόσο διάστημα είναι που περνάνε μαζί. Μπορεί να περνάνε χρόνια μαζί.
Στέφανος: Είναι που είναι μαζί και που δεν είναι…
Γεωργία: Περνάνε χωρισμοί, επανασυνδέσεις… Έχει να κάνει με το σε τι φάση βρίσκεσαι… Τι βλέπεις σε εκείνο το διάστημα… Ποιες είναι οι προσλαμβάνουσες… Εκείνη την περίοδο είχα μπει στο στούντιο νέων συγγραφέων του Εθνικού Θεάτρου. Με το πρώτο draft του «Έλα να παίξουμε», που είχε διακριθεί και ξεχωρίσει εκεί. Ήταν μία θεματική που μου άρεσε, με απασχολούσε εκείνο το διάστημα και… κάπως έτσι. Το ένα έφερνε το άλλο, για να δουλέψω πάνω στο συγκεκριμένο θέμα.
 
paixoume1985

Και από το κείμενο μέχρι το «Πάμε να το ανεβάσουμε»;
Ανέβηκε στο στούντιο νέων συγγραφέων σε πρώτη φάση, σε μορφή αναλογίου. Το καλοκαίρι του 2016. Και επειδή ήταν εξαιρετική η ανταπόκριση από το κοινό και τους συντελεστές, που δουλεύαμε εκείνη την περίοδο, για μένα ήταν μία διαδρομή που μόλις είχε ξεκινήσει… Ήθελα να το δω ολοκληρωμένο πάνω στη σκηνή και έτσι όπως το είχα φανταστεί. Και έτσι ξεκίνησε η αναζήτηση για τους κατάλληλους συνεργάτες.
Λάζαρος: Μετά η Γεωργία βρήκε το Στέφανο. Έπεσε πάνω του! (γέλια)
Γεωργία: Ναι. Γνωριζόμαστε από ένα σεμινάριο με το Στέφανο.
Στέφανος: Είχαμε τυπικές σχέσεις. «Γεια σου, τι κάνεις»… Δεν είχαμε πιει και δυο-τρεις καφέδες μαζί… Ήλθε και είδε μία παράσταση που συν-σκηνοθετούσε ο Λάζαρος μαζί με έναν άλλο φίλο μας και μετά…
Γεωργία: Αμέσως μετά πάω και βρίσκω το Στέφανο για να το συγχαρώ και του λέω «Ετοιμάζω ένα έργο, θέλω να στο στείλω»… «Ναι, ναι» μου λέει…
Στέφανος: Μου το στέλνει, το διαβάζω… Βρισκόμαστε για καφέ… Λέω «Μέσα»!
Γεωργία: Με το ένα, με το άλλο, μου συνέστησε το Λάζαρο… Μπήκε στην παρέα μας κι ο Λάζαρος, άλλωστε τα παιδιά είχαν ήδη δουλέψει μαζί. Ο Λάζαρος έφερε την Ευγενία και την Ηλένια.
Λάζαρος: Απ’ ό,τι καταλαβαίνεις, ήμαστε λίγο γνωστοί…
 
paixoume1986

Δέσατε με τη μία δηλαδή…
Γεωργία: Τώρα πια έχουμε παραγνωριστεί! (γέλια)
Στέφανος: Ήταν πολύ τολμηρό από μέρους της Γεωργίας. Από ένα σεμινάριο με ήξερε. Και ήλθε να δει μία παράσταση που της άρεσε… Αλλά το να δουλέψεις με έναν μόνο άνθρωπο… Γιατί δεν είναι ότι διάλεξε για ένα έργο με έξι-επτά ηθοποιούς. Ήταν ένα ρίσκο. Και δεν ήξερε ούτε το Λάζαρο.
Λάζαρος: Ούτε την ήξερα ούτε με ήξερε…
Γεωργία: Η πρώτη επαφή με το Λάζαρο ήταν τηλεφωνική. Σηκώνω το τηλέφωνο και ακούω αυτή τη φωνή, την πολύ ραδιοφωνική…

Τώρα που έχετε κουμπώσει σαν ομάδα, σκέφτεστε να κάνετε και κάτι άλλο μαζί;
Γεωργία: Ναι, ναι! Ετοιμάζουμε… Θα είναι η επόμενη δουλειά μας.
Στέφανος: Άμα βρίσκεις ένα πυρήνα που συνεννοείσαι, επικοινωνείς, έχεις χημεία…
Γεωργία: Και κοινό όραμα…
Στέφανος: Κοινή στάση ζωής με έναν τρόπο… Ενώ έχουμε άλλο πλαίσιο ο καθένας… Είναι όμως δύσκολο να το αφήσεις αυτό.
Λάζαρος: Σκεφτόμαστε διάφορα… και συζητάμε. Υπάρχουν και αυτά που τα σκεφτόμαστε και δεν τα συζητάμε ακόμα. Υπάρχει κινητικότητα.
 
paixoume1988

Αυτό που μου άρεσε πολύ στην παράσταση είναι ότι γελάς, συγκινείσαι… Είναι ακριβώς όπως η ζωή. Από τη στιγμή που το έχετε δει τελειωμένο… πόσο πολύ σας έχει επηρεάσει;
Λάζαρος: Πολύ. Πολύ…
Γεωργία: Να πω κάτι εντυπωσιακό; Από τους τρεις μας, ο μόνος που ουσιαστικά έχει δει την παράσταση είναι ο Λάζαρος. Ακόμα κι εγώ, σαν συν-σκηνοθέτις, υπήρχαν σημεία που έβγαινα και έμπαινε ο Λάζαρος στη θέση μου, για να τσεκάρουμε σημεία, στάση, φωτισμούς…
Στέφανος: Εμένα με επηρέασε πολύ… Γιατί γενικά δεν είμαι αισιόδοξος άνθρωπος. Λίγο όλο αυτό της ματαιότητας των πραγμάτων, λίγο το «Θα μας φύγει, θα ξανάλθει κι όλο πάλι απ’ την αρχή», που λέει κι ο Σαββόπουλος… Λίγο αυτό με ταλαιπώρησε. Και επειδή ήμουν σε μία περίοδο δύσκολη στα προσωπικά μου, ήταν ακόμη πιο έντονο. Το να ξαναζείς κάθε μέρα στην πρόβα ένα χωρισμό και μια επανασύνδεση ήταν… λίγο ψυχοφθόρο. Κι απ’ την άλλη οφείλεις και να κρατάς μια αντίσταση σε όλο αυτό. Δεν είναι να αρχίσεις να μιλάς και να σε πάρουν τα κλάματα. Σκοπός είναι να κλάψει ο αποκάτω, όχι εσύ! (γέλια)
Γεωργία: Πάντως είναι πολύ ωραίο που υπάρχουν στιγμές, που ακόμα συγκινούμαστε πολύ…
Λάζαρος: Στην παράσταση συγκινήθηκα. Στη διαδικασία των προβών, μέχρι να γίνει πέρασμα, δεν… Είχα να ελέγξω παρά πολλά πράγματα. Έπρεπε να σκεφθώ τι έχουμε συζητήσει, πού θέλουμε να πάει και πώς θα το κάνουμε να πάει εκεί. Οπότε ήμουν πιο «μαθηματικά»! Όταν πια ανέβηκε… Τι να σου πω… Και την προηγούμενη Πέμπτη που το έβλεπα, συγκινήθηκα πολύ.
Στέφανος: Εγώ βίωσα ανάποδα τη διαδικασία. Ήταν από τις πρώτες αναγνώσεις… Και τώρα που είναι τελειωμένο… είναι πιο τεχνικό. Ο Λάζαρος μπορεί να το απολαύσει.
Γεωργία: Εγώ μοιράζομαι λίγο κι από τους δύο. Στη διαδικασία των προβών, που στήναμε το έργο, καλώς ή κακώς είχα και όλη την ανησυχία τη σκηνοθετική και δεν αφέθηκα τόσο πολύ. Και μετά, όταν ανέβηκε πια, πάλι υπήρχαν στιγμές που θα αφεθείς…

Αλλάζετε πραγματάκια; Προσθέτετε, αφαιρείτε…
Στέφανος: Αυτό μπορεί να συμβεί κυρίως στους «Εκείνους», που είναι το ρεαλιστικό κομμάτι. Γιατί αυτό των αφηγητών είναι αρκετά μελετημένο ως προς την κίνηση, τον τόνο…
Γεωργία: Και ακουστικά, το κείμενο έχει μία μουσικότητα πολύ συγκεκριμένη, που αν την αλλάξεις… Μπορεί να χάσει το δρόμο του.
Στέφανος: Στο ρεαλιστικό κομμάτι είμαστε λίγο πιο ελεύθεροι…
Γεωργία: Ανεπαίσθητες πινελιές…

Μέχρι πότε θα είστε εδώ με το καλό;
Γεωργία: Μέχρι τις 18 Απριλίου.
 
paixoume1989

Το σκέφτεστε μετά να συνεχιστεί, αν όλα πάνε καλά;
Στέφανος: Μπορεί να πάμε και εκτός Αθηνών, αυτό θα θέλαμε. Βέβαια, είναι και η δεύτερη χρονιά… Έχουμε αρχίσει να μπαίνουμε σε σκέψεις και για κάτι άλλο και νομίζω ότι είναι έξυπνο για μας και για το έργο, να το αποχαιρετίσεις όταν έρχεται η ώρα…
Λάζαρος: Τι δύσκολο είναι αυτό…
Στέφανος: Είναι δύσκολο και βαρύ γιατί το ευχαριστιέσαι, γιατί το αγαπάς και το αγαπά κι ο κόσμος… Βλέπεις αν έχει κάνει τον κύκλο του…
Γεωργία: Ήμουν τόσο γεμάτη και «πλούσια» από την περσινή σεζόν, όταν ολοκληρώσαμε τις παραστάσεις, που δεν μου πήγε καθόλου το μυαλό να συνεχίσουμε. Τα αγόρια μου είπαν να συνεχίσουμε. Μου είπαν «Δες πόσο πολύ άρεσε στον κόσμο»… Σίγουρα είχαμε συζητήσει ότι θα κάνουμε και το επόμενο, αλλά μ’ όλη αυτή τη θέρμη, λέμε «Εντάξει, παιδιά, ΟΚ»… (γέλια)

Τι είναι αυτό που σας ενθουσιάζει στην τέχνη σας και τι είναι αυτό που σας απωθεί;
Γεωργία: Όταν με παρασύρει η δουλειά, η συνεργασία, η χημεία… το έργο, το κείμενο, ο τρόπος που θα ενσκήψεις πάνω στο κείμενο… Αυτό! Να με παίρνει μαζί, να με παρασύρει, να με εμπλέκει. Με ενοχλεί το ακριβώς αντίθετο. Όταν τα πράγματα γίνονται όχι αληθινά.
Στέφανος: Αυτό που παρασέρνει, που με κινητοποιεί, είναι να μπω στη διαδικασία να βρω έναν άλλο άνθρωπο μέσα μου. Να μπω σε μια διαδικασία να κοιτάξω αλλιώς, να μιλήσω αλλιώς… Το αν τα καταφέρνω θα το κρίνει το κοινό και ο εκάστοτε σκηνοθέτης. Αυτό που προσπαθώ είναι να γίνω κάποιος άλλος και αυτό είναι πολύ μαγικό. Και όταν νιώθω ότι το έχω επιτύχει, γίνομαι πολύ υπερήφανος. Και για τη δουλειά και για μένα. Και επειδή προσωπικά με βαριέμαι και δεν περνάω καλά, μπαίνω σε έναν άλλο χαρακτήρα για να ξεχαστώ. Αυτό που με ενοχλεί στο χώρο… Νομίζω ότι δημιουργείται κάποιο σύστημα… Δεν μου αρέσει να κατηγορώ αυτούς που τα κατάφεραν, γιατί κάποιος λόγος υπάρχει. Και ηθοποιοί που δεν θαυμάζω ή σκηνοθέτες που δεν θαυμάζω… το ότι είναι στην κορυφή, αυτό σημαίνει ότι κάτι έχουν κάνει. Αλλά για ένα νέο ελληνικό έργο, θεωρώ ότι θα έπρεπε να προσπαθήσουν όλοι οι κριτικοί να το δουν. Όχι επειδή παίζω εγώ. Υπάρχει παράπονο ότι δεν γράφονται έργα κι απ’ την άλλη, αν δεν παίζει ένας μεγάλος ηθοποιός και αν δεν σκηνοθετεί ένας μεγάλος σκηνοθέτης, δεν πάνε να το δουν.
Γεωργία: Και ίσως θα έπρεπε να δοθεί μία προτεραιότητα σε νέους ηθοποιούς και μικρά θέατρα, αλλά και στα νέα κείμενα, για να δεις τι μπορεί να συνεχίσει και τι όχι. Όταν κάτι αγγίζει και ενδιαφέρει, θα το βρει το δρόμο του. Σε κάθε χώρο. Όχι μόνο στο δικό μας. Αν το κάνεις με μεράκι και το κάνεις καλά, θα βρει το δρόμο παρά τα εμπόδια.
Λάζαρος: Κοίτα… πριν έξι χρόνια μου έγινε ένα «κλικ» και είπα «Αυτό θα κάνω», γιατί αλλιώς δεν γίνεται. Εμένα με ενθουσιάζουν και με απωθούν οι άνθρωποι. Είπα λοιπόν ότι θα κάνω μία δουλειά όταν μπορώ να συνεννοηθώ. Όταν δεν έχουμε κοινή αισθητική, όταν δεν έχουμε χημεία… Τότε απλά δεν το κάνω. Δεν μπορώ εγώ να λέω μαύρο και εσύ να λες άσπρο και το βαριέμαι πολύ να πάω εκεί που θέλεις να με πείσεις να πάω.

Κώστας Κούλης
Φωτό: Χριστίνα Μάτσια

Συνεντεύξεις

Facebook Comments