= Ντέιβιντ Νεγρίν - Η συνέντευξη
Συνεντεύξεις

loogoo

Ντέιβιντ Νεγρίν - Η συνέντευξη

 
   Θυμόμαστε με μεγάλο ενθουσιασμό την παράσταση «ΜΠΛΕ», που είχαμε παρακολουθήσει περίπου τρία χρόνια πριν. Το εύθραυστο του πράγματος, η ιστορία χωρίς λόγια και το υπέροχο σκηνικό. Όλα ιδέες και δημιουργίες του Ντέιβιντ Νεγρίν. Του αρχιτέκτονα που λάμπει σαν σκηνογράφος. Οι δουλειές του στις παραστάσεις «Αλίμονο στου νέους», «12 ένορκοι», «Η Φόνισσα» και αρκετές ακόμα, είναι συνώνυμες της άψογης αισθητικής και βοηθούν πάντα τα έργα προς τα πάνω. Ένας γνήσιος καλλιτέχνης, ένας άνθρωπος που αγαπά πολύ αυτό που κάνει και τούτο αυτόματα τον καθιστά εξαίρετο επαγγελματία. Η Μαίρη Ζαρακοβίτη ανέλαβε να συντάξει τις ερωτήσεις και η κουβέντα ήταν στην ουσία μία σπουδή για το θέατρο, τον προσανατολισμό του, το μέλλον του, το τι μένει στο τέλος της ημέρας. Ευχόμαστε από καρδιάς κάθε επιτυχία στον Ντέιβιντ Νεγρίν και ανυπομονούμε να ανανεώσουμε την επικοινωνία μας με φόντο το σκηνικό της επόμενης περιπέτειάς του. Της επόμενης ιστορίας του. Μιας ιστορίας… προορισμού!
 
negrin2214

Δύο χρόνια τώρα με τον covid-19 τα πράγματα είναι δύσκολα και περισσότερο από όλα έχει χτυπηθεί η τέχνη, είτε πρόκειται για το θέατρο, είτε τη μουσική ή το σινεμά. Πώς βιώσατε εσείς αυτό τον πολιτισμικό αποκλεισμό;
Με τον Κορωνοϊό χτυπήθηκε όλος ο πλανήτης. Με την έλευση της πανδημίας είδαμε πιο καθαρά από ποτέ το αληθινό ενδιαφέρον της πολιτείας για τον πολιτισμό των ζώντων. Με τον πολιτισμό των αρχαίων είχαμε ως λαός πάντοτε ερωτική σχέση – και καλά κάναμε – αλλά, απ’ ό,τι φάνηκε, οι σημερινοί καλλιτέχνες είναι ένα αναγκαίο κακό για κάποιους. Περιμέναμε ένα μήνα για να εμφανιστεί κάποιος να μας πει τι θα γίνουν όλοι αυτοί που σταμάτησαν βίαια να δουλεύουν και είχαν δικαίως τρομοκρατηθεί. Φυσικά δημιουργήθηκαν νέα νομοθετικά πλαίσια για τη στήριξη των καλλιτεχνών, αλλά η αδράνεια και η απουσία των αρμοδίων από τις ανακοινώσεις έδειχνε τη σημασία που δίνουν στις μορφές τέχνης που αναφέρατε. Το πρώτο φθινόπωρο της πανδημίας κάναμε πρόβες σε παραστάσεις που κανείς δεν μας έλεγε πού κινούμαστε. Καλώς έκλεισαν τα θέατρα, αλλά η αδιαφορία ήταν τεράστια. Προφανώς και όλες οι δικές μου δουλειές ακυρώθηκαν, αναβλήθηκαν ή καταστράφηκαν. Ως αποκλεισμένος όμως, επένδυσα στις δουλειές που θέλω να γίνουν μετά τη λήξη αυτής της κατάστασης. Λέω να… πάρω το αίμα μου πίσω με το καλό.

Πώς πήρατε την απόφαση να ασχοληθείτε με το θέατρο, από αρχιτέκτονας μηχανικός του ΕΜΠ;
Ο Μοντέρνος Αρχιτέκτονας διδάσκεται την αξία της «Αλήθειας της Κατασκευής». Παραδείγματα είναι οι χρήσεις της πέτρας, του γυμνού μπετόν και των ατσάλινων κατασκευών που δεν κρύβονται από το βλέμμα του επισκέπτη. Στο θέατρο, ως σκηνογράφος λατρεύω την αλήθεια που προκύπτει μέσα από… το «ψέμα» της κατασκευής. Δηλαδή τη μετατροπή ενός ευτελούς ξύλου με κάποιες τεχνικές σε τσιμέντο, τη χρήση του πανάλαφρου φελιζόλ σε βαριά πέτρα, την οποία ο πολύ δυνατός θεατρικός μας ήρωας σηκώνει με ευκολία. Αυτή η συνεργασία λοιπόν είναι η απάντηση. Η ποιότητα του «ψέματός» μου μαζί με την ικανότητα του ηθοποιού να μας πείσει για το μεγάλο βάρος της ελαφριάς πέτρας είναι ο λόγος που αποφάσισα να ασχοληθώ με τη σκηνογραφία.
 
negrin2215

Τι σας οδήγησε σε αυτή την απόφαση; Τι σημαίνει θέατρο για εσάς; Τι ρόλο παίζει στη ζωή σας;
Είχα την τύχη, όταν άνοιξαν κάποιες πόρτες που επιθυμούσα να μπω, να βρεθούν άνθρωποι που με ανιδιοτέλεια και καλοσύνη με βοήθησαν και με ενθάρρυναν. Ο Νίκος Πετρόπουλος και η Κική Μήλιου ήταν δύο σκηνογράφοι που με δίδαξαν πολλά στο ξεκίνημά μου ως βοηθός τους. Το θέατρο για μένα χωρίζεται στο παρελθόν και στο μέλλον μου, αφού παρόν δεν υπάρχει λόγω covid. Στο παρελθόν είναι οι αληθινές φιλίες, οι στιγμές δημιουργίας με ταλαντούχους ανθρώπους, ο θαυμασμός, οι δυσκολίες που με δυνάμωσαν. Στο μέλλον το θέατρο για μένα είναι τόσο σημαντικό όσο ένα κλειστό παράθυρο πάνω στη θεατρική σκηνή, που κανείς δεν ξέρει πού κοιτά, αν ανοίξει. Μπορεί να είναι υπέροχο, αν πετύχουν αυτά που έχω στο μυαλό μου, μπορεί και να είναι μια καυτή πατάτα. Είμαι αισιόδοξος πάντως. Ο ρόλος του θεάτρου, ως θεατή, καταρχάς είναι να με κάνει να γελάω και να κλαίω. Να μην κοιτώ το ρολόι μου όσο διαρκεί η παράσταση. Τόσο απλά. Ως δημιουργού μέσα σ’ αυτό, το θέατρο μου προσφέρει ανθρώπους και λόγους να ονειρεύομαι. Οι άλλοι λόγοι που ονειρεύομαι έχουν να κάνουν με την προσωπική ευτυχία και είναι περισσότεροι πια.

Έχετε δουλέψει σε αρκετές παραστάσεις. Ποια σας δυσκόλεψε περισσότερο και γιατί;
Οι λόγοι που με δυσκόλεψαν κάποιες παραστάσεις είναι τρεις, αλλά δεν θέλω να σας πω ποιες είναι γιατί δε θέλω να εκθέσω ανθρώπους, στο πλαίσιο του «περασμένα ξεχασμένα». Ο πρώτος είναι η έλλειψη γνώσεων και ταλέντου από τους συνεργάτες (κατά τη γνώμη μου πάντα – μπορεί οι ίδιοι να έλεγαν το ίδιο για μένα). Ο δεύτερος είναι η πεποίθηση ότι γίνεται σκηνογραφία χωρίς καθόλου χρήματα. Ο τρίτος και χειρότερος είναι οι ανήθικες και αγενείς συμπεριφορές που δεν αντιμετωπίζονται πάντα. Σίγουρα πάντως ποτέ δεν προβλέπονται. Οι δυσκολίες πάνω στο αντικείμενο πάντως, μπορούν να προσφέρουν πολλές ευκαιρίες νέων ιδεών.
 
negrin2216

Πώς ξεκινά η δουλειά του σκηνογράφου για μια παράσταση; Σε τι πρέπει να δώσει σημασία; Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι;
Η συνεργασία ξεκινά με την καλή κατανόηση του κειμένου και του οράματος του σκηνοθέτη. Ο πρώτος στόχος του σκηνογράφου είναι ένας. Με τη δουλειά του να μην κάνει κακό στην παράσταση, να σεβαστεί όλη την ομάδα και να απαιτήσει τον σεβασμό της δικής του δουλειάς. Θα μου πείτε «Καλά, εσύ πας σε μια δουλειά για να μην τη βλάψεις; Όχι για να την απογειώσεις»; Η απάντηση είναι «Ας ξεκινήσουμε να μην τη βλάψω με υπερβολές, με αστοχίες, με ασυνέπειες, με καθυστερήσεις και σιγά σιγά θα έρθει και το θετικό πρόσημο. Και ναι, να την απογειώσω αν γίνεται». Όσο για το αν είναι εύκολο η δύσκολο, η απάντηση είναι ότι είναι πανεύκολο, αν υπάρχει χημεία στη συνεργασία, καλό υλικό, γνώση του αντικειμένου, πολλή δουλειά και φυσικά τύχη. Να δώσω ένα παράδειγμα. Οι «12 ένορκοι» είναι μια δουλειά που τρέχει sold out επτά χρόνια τώρα. Συνεργασία με δεκατρείς ηθοποιούς που αλλάζουν κάθε χρόνο και πολλοί συντελεστές. Ήταν ό,τι πιο εύκολο έχω κάνει στη ζωή μου. Σκεφτείτε ότι όλα τα παραπάνω πήγαν ρολόι. Και πάντα θα θυμάμαι αυτήν την ηρεμία εκείνης της δουλειάς.

Για ποια παράσταση από όλες όσες έχετε δουλέψει αισθάνεστε περήφανος;
Η υπερηφάνεια του καθενός πηγάζει διαφορετικά στον κάθε άνθρωπο. Σε άλλον είναι η επιτυχία, σε άλλον η αναγνωρισιμότητα, η δόξα, το χρήμα. Σε μένα πηγάζει από τις διαπροσωπικές σχέσεις. Θα μου επιτρέψετε να σας πω δύο παραστάσεις και θα καταλάβετε γιατί. Η μία είναι για το έργο «ΜΠΛΕ», γιατί είναι μια παράσταση που βγήκε από το μυαλό μου, ήταν μια μικρή προσωπική επανάσταση, μια αλλαγή πορείας, που ίσως με βοήθησε να βρω τον προορισμό μου. Την έγραψα, τη σκηνοθέτησα, τη σκηνογράφησα με δύο υπερταλαντούχα παιδιά που με εμπιστεύτηκαν και μ’ ακολούθησαν. Τον Παντελή Πάγκαλο και την Αναστασία Καπρέτσου. Βρήκα λοιπόν δύο ανθρώπους που βούτηξαν σε άγνωστα νερά με έναν Αρχιτέκτονα Μηχανικό, που τους είπε ότι θα κάνει μια παράσταση χωρίς λόγια. Και όταν έγινε, αυτοί οι δύο καμάρωναν για το αποτέλεσμα. Γι΄ αυτό είμαι υπερήφανος για το «Μπλε». Γιατί δεν τους εξέθεσα. Η δεύτερη είναι για το έργο «Αλίμονο στους νέους». Σ’ αυτήν την παράσταση έκανα ένα από τα αγαπημένα μου σκηνικά, το χάρηκα πάρα πολύ δημιουργικά και δούλεψα με ηθοποιούς που είναι λόγος να ασχοληθείς με το θέατρο. Χωρίς να θέλω να αδικήσω τους υπόλοιπους που είναι ένας κι ένας, θα ήθελα να σχολιάσω για παράδειγμα πως ο Γιώργος Γαλίτης, που πρωταγωνιστούσε στην παράσταση, είναι από τους σπουδαιότερους κωμικούς που έχει η Ελλάδα και απ’ αυτόν ακόμα πιστεύω δεν έχουμε δει τίποτα. Αφήνω για το τέλος την περηφάνια μου, που σε αυτήν την παράσταση συνεργάστηκα με έναν καλλιτέχνη που μας λείπει πάρα πολύ, ως σκηνοθέτης και τελικά πολύ περισσότερο ως άνθρωπος. Τον Βασίλη Νικολαΐδη. Είναι τεράστια απώλεια.
 
negrin2217

Τι χρειάζεται να έχει κάποιος για να ασχοληθεί με το θέατρο; Πόσο εύκολο είναι να «χωθείς» σε αυτό τον μαγικό χώρο;
Η πρώτη ερώτηση έχει δύο απαντήσεις, αναλόγως της ερμηνείας που δίνετε στο «ασχοληθεί». Αν το «ασχοληθεί» σημαίνει να «υπάρχει» στον χώρο, τότε η απάντηση δεν είναι το ταλέντο, η δουλειά και οι γνώσεις. Οι απαιτήσεις είναι διαφορετικές και ίσως εκτός της δημιουργικής διαδικασίας. Αν το «ασχοληθεί» σημαίνει να προσφέρει στη θεατρική τέχνη, τότε η απάντηση είναι το ταλέντο, η δουλειά και οι γνώσεις του αντικειμένου. Ο Κώστας Βουτσάς το έλεγε πολύ χαριτωμένα. «Εγώ έτσι και τρούπωσα… τρούπωσα». Το να τρουπώσεις γίνεται ολοένα και πιο δύσκολο λόγω της τεράστιας προσφοράς. Αυτό κάνει πολλούς νέους να κάνουν μεγάλες παραχωρήσεις για να καταφέρουν να «χωθούν». Εγώ ακόμα δεν νιώθω ότι έχω «χωθεί». Δεν είμαι μέρος ενός συστήματος που θα έχω πάντα δουλειά. Αν κάποια στιγμή κάποιος με φωνάξει, το ζυγίζω και αποφασίζω. Μόνο κείμενα, φίλους και συνεργάτες βλέπω. Έχει αξία να συμπληρώσω ότι μέσα στους φίλους μου είναι συνάδελφοι σκηνογράφοι (όχι ανταγωνιστές).
 
negrin2218

Τι είναι αυτό που σας θυμώνει στο θέατρο; Τι θεωρείτε ότι θα έπρεπε να αλλάξει ώστε να γίνει καλύτερο;
Με θυμώνει που υπάρχουν κάτι απίστευτα παιδιά που κάνουν φανταστικές παραστάσεις και μέρος της επιτυχίας τους εξαρτάται από τα τρία λεπτά που θα τους διαθέσουν οι πρωινές εκπομπές. Που έχουν τη δύναμη να ανεβάσουν και να κατεβάσουν παραστάσεις. Που έρχονται κάποιοι «δημοσιογράφοι» στο θέατρο και ρωτούν τους ηθοποιούς για τον χωρισμό τους χωρίς να σκέφτονται καν το ότι αυτός ο άνθρωπος μπορεί να είναι σε βαθιά κατάθλιψη γι’ αυτόν τον χωρισμό. Και ανέχεται τον κάθε αγενή που θα του κάνει μία ερώτηση για την παράσταση και είκοσι για τα προσωπικά του. Και τον ανέχεται γιατί πρέπει να πληρώσει το ενοίκιό του και το φαΐ του. Με ενοχλεί που το θέατρο θεωρείται χόμπι και ότι οι συντελεστές τρώνε «τέχνη» και χορταίνουν. Επίσης, για να πάω σε κάτι συντεχνιακό, με ενοχλεί να βλέπω αφίσες χωρίς συντελεστές. Μόνο συγγραφέας, μόνο σκηνοθέτης και μερικές φορές και οι ηθοποιοί. Είναι προσβολή στους υπόλοιπους συντελεστές που δεν έχουν προσωπική ζωή όσο κρατούν οι πρόβες και πληρώνονται ελάχιστα, να μη βλέπουν έστω το όνομά τους στην αφίσα ως δείγμα εκτίμησης της συνεισφοράς τους. Το επιχείρημα του παραγωγού ή του γραφίστα ότι η αφίσα χρειάζεται να έχει λίγα για να έχει επιτυχία, μου θυμίζει την σωτηρία του πλανήτη από τα χάρτινα καλαμάκια… Δεν ξέρω τι πρέπει να αλλάξει, γιατί βλέπω κατά καιρούς υπέροχες δουλειές. Θα ανέφερα όμως την εκπαίδευση, μέσω της οποίας να μπορέσουν να καταλάβουν οι νέοι την αξία του θεάτρου στη ζωή τους. Υπάρχει θέατρο για όλους, στο οποίο φυσικά πρέπει να μάθουμε να κλείνουμε το κινητό μας για δύο ώρες. Όχι στη δόνηση και όχι μηνυματάκια, γιατί φεγγίζει και φαίνεται παντού. Κυρίως στους δύσμοιρους ηθοποιούς. Να συμπληρώσω επίσης πως αν το κίνημα «metoo» έχει τα επιθυμητά αποτελέσματα, ήδη ένα τεράστιο βήμα βελτίωσης θα έχει γίνει. Εδώ μπαίνει και μια ακόμα παράμετρος: Ο Σπύρος Μπιμπίλας με το σωματείο του ΣΕΗ αγωνίζονται για Συλλογικές συμβάσεις που θα αρχίζουν να προστατεύουν το επάγγελμα των ηθοποιών και δεν θα αποδέχονται εκβιασμούς λόγω της μεγάλης προσφοράς εργασίας. Το ίδιο θα πρέπει να γίνει και στα δικά μας επαγγέλματα. Σκηνογράφοι, ενδυματολόγοι, φωτιστές κ.α.

Στην Αθήνα υπάρχουν πάρα πολλές θεατρικές σκηνές. Πιστεύετε ότι ο κόσμος που παρακολουθεί θέατρο είναι τόσος πολύς; Έχει αλλάξει το ποσοστό των ανθρώπων που βλέπει θέατρο τα τελευταία δέκα χρόνια; Ποια η εκτίμησή σας; Τι πιστεύετε ότι χρειάζεται μια παράσταση για να αγαπηθεί από το κοινό;
Όταν παίρνω τηλέφωνο να παραγγείλω πίτσα, ρωτώ αν είναι μεγάλη η πίτσα και μου απαντούν «Οκτώ κομμάτια». Εγώ τι να καταλάβω από αυτήν την απάντηση; Όπως η πίτσα, ας θεωρήσουμε ότι ο κόσμος που ενδιαφέρεται για το θέατρο είναι σταθερός (Το υποστηρίζει η Νευτώνεια φυσική και το απέδειξε και ο Lavoisier στη Χημεία με την «Αρχή διατήρησης της μάζας»), αλλά αυξάνονται οι παραγωγές. Τότε απλούστατα, οι θεατές θα μειώνονται ανά παράσταση. Τα κομμάτια πίτσας θα λεπταίνουν. Άρα θα πει κάποιος «Καλύτερα θα ήταν να υπήρχαν λιγότερες κακές δουλειές, ώστε να γέμιζαν οι καλές». Αλλά ποιος είναι αυτός που θα εμποδίσει κάποιον να εκφράζεται καλλιτεχνικά και ποιος είναι αυτός που θα κρίνει; O κόσμος ίσως να αυξάνεται, αλλά λόγω του παραπάνω φαινομένου οι παραγωγοί και οι συντελεστές δεν το «ευχαριστιούνται. Κάποιοι όμως παίρνουν μεγαλύτερο κομμάτι. Ποιοι είναι αυτοί; Αυτοί που έχουν καλό κείμενο, καλούς και αναγνωρίσιμους ηθοποιούς και προσφέρουν την «αλήθεια τους». Και κάτι τελευταίο και πολύ σημαντικό, ειδικά αν δεν υπάρχει ένα δυνατό παρελθόν (για παράδειγμα, ο Μαρμαρινός, ο Κακλέας, η Ντενίση, ο Σεφερλής, ο Βασίλης Χαραλαμπόπουλος, ο Παπαιωάννου, λόγω προτέρων επιτυχιών, ξεκινούν ενισχυμένοι αυτή τη μάχη του κοινού), χρειάζεται χρόνος, υπομονή και η οικονομική δυνατότητα να αντέξουν και τις πρώτες ανομβρίες. Την τύχη την έγραψα; Βάλτε και αυτή!
 
negrin2219

Ετοιμάζετε κάτι αυτό το καιρό;
Πολλά! Αλλά δεν είναι ανακοινώσιμα ακόμη. Είναι κυρίως δικές μου ιδέες, που είχα την ευκαιρία να δουλέψω στον «αποκλεισμό» μου. Αν καταφέρω τα μισά από αυτά, θα είμαι πλήρης δημιουργικά. Σίγουρα πάντως… ο κύκλος του «Μπλε» δεν έχει κλείσει. Αυτό που είναι ανακοινώσιμο είναι η έναρξη του εργαστηρίου σκηνογραφίας στον υπέροχο χώρο της νέας Δραματικής Σχολής «Έκτη Τέχνη». Είναι η τέταρτη χρονιά που το πραγματοποιώ, για πρώτη φορά όμως στη συγκεκριμένη σχολή που η δημιουργός της, η Βάσια Αργέντη, με κάλεσε να διδάξω και το μάθημα της Σκηνογραφίας στους σπουδαστές της υποκριτικής. Και είμαι πολύ χαρούμενος γι’ αυτό. Στο διάστημα αυτό, συνεχίζω και την εκπόνηση της Διδακτορικής μου Διατριβής στο τμήμα Αρχιτεκτόνων του ΕΜΠ.

Πώς πιστεύετε ότι θα «περπατήσει» αυτή η χρονιά; Θα βρεθούμε σε μια κανονικότητα ή θα συνεχίσουμε να πατάμε σε τεντωμένο σκοινί;
Νομίζω ότι το τεντωμένο σκοινί το γλιτώσαμε με τη βοήθεια της Ιατρικής επιστήμης. Αλλά η κανονικότητα που σχεδόν δεν θυμόμαστε πια, θα αργήσει να επανέλθει. Η προσαρμοστικότητα είναι όπλο του ανθρώπου και τη χρησιμοποιεί για να επιβιώνει. Η νέα κανονικότητα ελπίζω να μας βρίσκει υγιείς και αγαπημένους. Σας ευχαριστώ πολύ για την ωραία συνέντευξη! Την απόλαυσα!

Μαίρη Ζαρακοβίτη
 
Joomla Social by OrdaSoft!