Συνεντεύξεις

loogoo

Backnoizy: Μάνος Ζαχαράκος, Σταύρος Καλλιγάς - Sunset Limited

 
   Δύο άνθρωποι μέσα σε ένα βαγόνι. Το πλέον κοινότυπο; Για εμάς που χρησιμοποιούμε κατά κόρον τρένο και μετρό ιδίως… Μέχρι που ένα πρωινό έπεσα πάνω στην Τασούλα. Είχαμε χρόνια να βρεθούμε. Δέκα λεπτά μιλήσαμε και μέσα σ’ αυτά τα εξακόσια δεύτερα κατάλαβα την αξία του τόπου και του μέσου, του «Όσα φέρνει η ώρα»... Εδώ πλέον έχουμε κάτι άλλο. Ένας άνθρωπος στο χείλος του γκρεμού και απέναντί του ένας άλλο άνθρωπος, που έχει πέσει στο γκρεμό και γλύτωσε! Ο Μάνος Ζαχαράκος και ο Σταύρος Καλλιγάς, με την υπογραφή της Κωνσταντίνας Νικολαΐδη στη σκηνοθεσία, κάνουν απτή πραγματικότητα το κείμενο του “The Sunset Limited” και θα βρίσκονται παρέα μας στο Θέατρο Τρένο στο Ρουφ.
 
sunset1911
 
   Πήγαμε στην πρόβα, ακούσαμε και είδαμε και ήταν θαυμαστό όλο αυτό που βιώσαμε. Οι δύο σπουδαίοι ηθοποιοί προβάρουν, η σκηνοθέτις προτείνει και στήνει και παράλληλα υφίστανται όλες οι ανθρώπινες παράμετροι. Το γέλιο, η ατάκα, οι αγκαλιές και η ζεστασιά, έτσι ακριβώς όπως την αποζητούμε. Οι φωτογραφίες αποδίδουν μόλις το ένα εκατομμυριοστό αυτών που ζήσαμε και η ουσία είναι πως έχουμε να κάνουμε με ένα εκπληκτικό κείμενο και δύο ακόμα πιο εκπληκτικούς ηθοποιούς. Εκ των οποίων μάλιστα ο ένας άσκησε και καθήκοντα «πυροσβέστη», αφού κατάφερε και έθεσε υπό έλεγχο τη φωτιά που έκαιγε μια ψυχή που δεν κατάφερε να είναι παρούσα στην κουβέντα μας. Όλο αυτό το πράγμα λοιπόν, που το έχουν βαφτίσει “Backstage” και που και Προκόπη να το έλεγαν, πολύ λίγο θα μας ενδιέφερε, έγινε πραγματικότητα με τη βοήθεια ενός Αγγέλου. Η Άντζυ Νομικού άκουσε με προσοχή την ιδέα μας, έκανε τα απαραίτητα τηλεφωνήματα και ό,τι διαβάσετε παρακάτω οφείλεται στη δική της αρωγή και την αγάπη της Κωνσταντίνας, τις οποίες ευχαριστούμε πολύ.
 
sunset1912
Από αυτά που άκουσα, διαπιστώνω ότι πρόκειται για έναν πολύ ενδιαφέροντα διάλογο…
Μάνος Ζαχαράκος: Όντως πρόκειται για ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο. Μιλάει για δυο κόσμους ουσιαστικά, οι οποίοι δεν ξέρουμε αν συναντιούνται… ή δεν συναντιούνται. Θα το δει ο θεατής στο τέλος… Η δικιά μου μεριά είναι… ένας άνθρωπος σε πλήρη κατάπτωση. Ένας άνθρωπος, ο οποίος μόλις λίγο πριν μπει στη σκηνή, προσπάθησε να αυτοκτονήσει στις γραμμές ενός τρένου.

Και είναι ένας άνθρωπος πολύ καλλιεργημένος.
Μάνος: Καθηγητής πανεπιστημίου. Πάει λοιπόν να πηδήξει στις γραμμές του τρένου και έρχεται ένας «Άνθρωπος»… θα δει ο θεατής τι είναι ακριβώς… και το σώζει από την αυτοκτονία. Και ξεκινάει ένας διάλογος. Ουσιαστικά, μία αντιπαράθεση ιδεών είναι για το τι πιστεύει ο ένας και τι δεν πιστεύει ο άλλος. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο δικός μου χαρακτήρας δεν πιστεύει σε τίποτα πια. Και ξέρεις, αυτό είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί σε έναν άνθρωπο. Δηλαδή… Άσε το Θεό. Άσε τα υλικά αγαθά. Άσε ότι δεν είσαι ερωτευμένος. Να μην πιστεύεις ούτε στο παντελόνι που φοράς; Ούτε στο τραπέζι; Ούτε στον καφέ που πίνεις; Αυτό είναι πλήρης κατάπτωση. Αυτός ο μηδενισμός θεωρώ ότι είναι ό,τι χειρότερο μπορεί να συμβεί σε έναν άνθρωπο. Αυτό βέβαια δεν συμβαίνει ξαφνικά, πιστεύω… Υπάρχει ένα παρελθόν. Αυτό το παρελθόν λοιπόν, το άθροισμα του παρελθόντος, έχει γίνει η απόπειρα αυτοκτονίας. Τώρα, τι είναι το παρελθόν; Μας δίνει πληροφορίες το κείμενο… Και για την οικογενειακή του κατάσταση και για το ότι δεν πιστεύει στο Θεό. Για δικούς του λόγους. Κι αυτός ο μηδενισμός τον οδηγεί στο απονενοημένο.
 
sunset1913

Απέναντί μας κάθεται ο «Άνθρωπος», που λέγαμε προηγουμένως. Άλλη φιλοσοφία… άλλο υπόβαθρο… Ο τρόπος που έχει μεγαλώσει είναι τελείως διαφορετικός.
Σταύρος Καλλιγάς: Είναι μια αινιγματική φιγούρα ο χαρακτήρας που υποδύομαι. Οι πληροφορίες που δίνει είναι ότι ως άνθρωπος, ως ον, πέρασε από το μηδέν. Το «μηδέν» βέβαια είναι σχετικό για τον καθένα. Περνώντας λοιπόν από το μηδέν, βρήκε νόημα στη ζωή του. Κι αυτό το νόημα, απ’ όσα αναφέρει, είναι τουλάχιστον η αγάπη για το συνάνθρωπο. Ό,τι κι αν είναι αυτός, όπου κι αν πιστεύει, ό,τι κι αν πρεσβεύει.

Από αυτό που παρακολούθησα είδα συνεχή διαφωνία. Σε πράγματα, σε θέματα… Υπάρχει σημείο που κάπου οι δυο τους συμφωνούν;
Μάνος: Υπάρχουν κάποια σημεία που συμφωνούν, αλλά αυτόματα διαφωνούν. Σε ένα δευτερόλεπτο ανατρέπεται όλη αυτή η συμφωνία…
Σταύρος: Συμφωνούν σε σημεία. Στη βάση όμως δεν βρίσκουν εύκολα…
Μάνος: Δεν υπάρχει κοινός τόπος. Και αυτή η κόντρα είναι παρά πολύ γοητευτική. Είναι τα δύο άκρα, που δεν συναντιούνται. Και αυτά τα δύο άκρα δημιουργούν σπινθήρα. Και αυτός ο σπινθήρας… Αν καταφέρουμε και το μεταλαμπαδεύσουμε στο κοινό, αυτό θα είναι η επιτυχία μας.
Σταύρος: Ο διάλογος μεταξύ αυτών των δύο χαρακτήρων του έργου θα μπορούσε να είναι και ένας εσωτερικός μονόλογος. Ενός ανθρώπου. Ο οποίος αμφιταλαντεύεται ανάμεσα σε κάποιες αξίες της ζωής και στη δική του πραγματική κατάσταση.

Η απόδοση του διαλόγου και το γεγονός ότι είστε σε ένα χώρο πολύ περιορισμένο…
Μάνος: Κοίταξε… Ο χώρος είναι ιδανικός. Με ποια έννοια το λέω… Το έργο έχει διασκευαστεί για να παιχτεί σε βαγόνι τρένου. Δεν θα μπορούσαμε να έχουμε καλύτερο σκηνικό!
 
sunset1914

Η προσαρμογή σας στο χώρο αυτό πώς ήταν;
Μάνος: Δύσκολη αλλά και πολύ γοητευτική. Έχεις να κάνεις με ένα μεγάλο θέατρο και μία πολύ μικρή σκηνή. Είτε όμως είναι μικρή η σκηνή είτε είναι μεγάλη, αν υπάρχει ουσία και αν υπάρχει συγκεκριμένος στόχος, ο κόσμος μπορεί να καταλάβει απόλυτα αυτό που θέλεις να πεις.

Δεν θα ήθελα να προδώσω το παραμικρό για το τέλος, αλλά… υπάρχει κάθαρση;
Μάνος: Ξέρεις… τα έργα μιλάνε στον καθένα ξεχωριστά… Δεν μιλάνε σε όλους του ίδιο. Οπότε, ο καθένας θα πάρει αυτό που θέλει να πάρει και θα φύγει. Γιατί μπορεί – λέμε τώρα – ένας άνθρωπος να είναι στα πρόθυρα της κατάθλιψης και να έλθει εδώ και να πιστέψει… Οι αλήθειες, τα θετικά στοιχεία, βγαίνουν από αυτή την πλευρά (σ.σ. δείχνει το Σταύρο). Αυτός είναι ο πιο δυνατός χαρακτήρας. Αυτός είναι ο πιο ισχυρός και αυτός είναι ουσιαστικά που δίνει το φως και σε μένα, αλλά και στο κοινό.

Μήπως τελικά όλο αυτό είναι ένας ύμνος στη ζωή και τον άνθρωπο;
Σταύρος: Ναι… Αν το δούμε από τη σκοπιά ότι ο άνθρωπος έχει – και πρέπει να έχει – ελεύθερη βούληση, πρέπει να ακολουθεί το ένστικτό του και σε καμία περίπτωση να περιορίζεται σε αυτό που θέλει. Το μήνυμα που περνάει το συγκεκριμένο έργο είναι ότι μπορεί κάτι να επηρεάσει τον άνθρωπο. Όχι να τον αποτρέψει ή να τον περιορίσει ή να του απαγορεύσει. Μπορεί να τον επηρεάσει, να τον εμπνεύσει, να του δώσει μία σπίθα. Την οποία σπίθα, ο ίδιος ο άνθρωπος θα την κάνει φως.
 
sunset1915
Ξεκινάτε 27 του μήνα. Μέχρι πότε θα είστε εδώ, με το καλό;
Σταύρος: Έχουν οριστεί παραστάσεις μέχρι τέλος Γενάρη.
Μάνος: Πιστεύω ότι θα πάμε και παραπέρα. Υπάρχουν πολλά σχέδια για περιοδεία… Να πάμε στην υπόλοιπη Ελλάδα, για να δει ο κόσμος το έργο, ο κόσμος που δεν ζει στην Αθήνα… Η Κωνσταντίνα Νικολαΐδη, που σκηνοθετεί το έργο, αγαπά πολύ την περιοδεία. Έχουμε κάνει και με τους «Ενόρκους» περιοδεία και η ίδια θέλει πολύ να βλέπουν τα έργα της στην υπόλοιπη Ελλάδα. Ο κόσμος διψάει για ποιοτικά θεατρικά έργα. Νομίζω πως θα μπούμε σε τέτοιες διαδικασίες.

Πόσο ιντριγκάρει αυτή η επικοινωνία; Ότι δεν είναι ο θίασος των έξι, επτά, δέκα ατόμων, αλλά δύο άνθρωποι πάνω στη σκηνή, συνέχεια;
Σταύρος: Εμένα προσωπικά δεν με απασχολεί αν είμαστε δύο, πέντε ή δέκα. Με ενδιαφέρει ό,τι επικοινωνήσουμε να το κάνουμε σωστά προς το κοινό. Προς το θεατή. Γιατί όλα ξεκινούν και τελειώνουν στο θεατή. Αν δεν υπήρχε ο θεατής δεν θα υπήρχε και λόγος να καταπιαστούμε με οποιοδήποτε έργο. Βέβαια, το ότι είμαστε δύο στη σκηνή, είναι κάτι το οποίο λειτουργεί για μας, σε προσωπικό επίπεδο. Είναι κάτι παρά πολύ ισχυρό. Με το Μάνο έχουμε δουλέψει πολλούς μήνες, για να φτάσουμε τώρα στην πρεμιέρα…
Μάνος: Να κάνω μια παρένθεση, αν μου επιτρέπεις. Ο Σταύρος έχει κάνει κάτι που δεν έχω κάνει ποτέ εγώ. Έχει κάνει και μονόλογο. «Το ημερολόγιο ενός τρελού». Και εννοείται ότι δεν κολλάει σ’ αυτά. Είναι ένας ηθοποιός που έχει αποδεχθεί όλες τις προκλήσεις. Και θιάσους με πολλούς ηθοποιούς και μεγάλες παραγωγές, αλλά και μονόλογο.
 
sunset1916

Τελικά, αυτό που στην τέχνη σας δίνει την εκκίνηση σε ό,τι κάνετε… τι είναι;
Μάνος: Εγώ ξέρεις τι αγαπώ πιο πολύ; Τις καλές συνεργασίες. Δεν έχω όνειρα, δεν έχω βλέψεις, δεν έχω στόχους. Θέλω να περνάω καλά σε αυτή τη δουλειά. Γιατί, αν δεν περνάω καλά σε αυτή τη δουλειά και τον Άμλετ να παίζω, θα δυστυχήσω…
Σταύρος: Ο Μάνος έχει απόλυτο δίκιο σ’ αυτό που λέει. Απόλυτο! Είναι μία παράμετρος πολύ σημαντική, το να βρισκόμαστε και να συνεργαζόμαστε άνθρωποι, οι οποίοι έχουμε κοινό όραμα, να το υπηρετούμε ο καθένας από τη θέση του και να αλληλοϋποστηριζόμαστε. Εγώ θα πρόσθετα και την επικοινωνία με το θεατή, κάτι που είπα και προηγουμένως. Όταν αισθάνομαι ότι περνάει τα κατάλληλα μηνύματα στο θεατή και όταν ο θεατής φεύγει ευχαριστημένος από μία παράσταση, στην οποία συμμετέχω, τότε εγώ είμαι τρισευτυχισμένος. Κάνω σαν μικρό παιδί!

Κώστας Κούλης
 
sunset1948
 

Συνεντεύξεις

Facebook Comments