Συνεντεύξεις

Αν αργήσω κοιμήσου+ Η συνέντευξη

 
   Η ώρα έχει πάει δύο παρά… Και δεν ενδιαφέρει κανέναν! Η παράσταση ήταν τόσο καλή, που για το μόνο πράγμα που νοιάστηκε κανείς ήταν για το πότε θα την ξαναδεί. Πέντε νέα παιδιά μπήκαν στο Άβατον, έπαιξαν, το διασκέδασαν όσο τίποτα και αυτό όλο πέρασε σε μας, τους θεατές. «Αν αργήσω κοιμήσου+» και το έξυπνο κείμενο, σε συνδυασμό με το εξαιρετικό στήσιμο και τη δουλειά των παιδιών, μας έκανε να θαυμάσουμε, να ευχαριστηθούμε, να γελάσουμε και μάλιστα πολύ. Βρέθηκα και το επόμενο Σάββατο στο θέατρο, ξαναείδα την παράσταση και έδωσα συγχαρητήρια στους πέντε ηθοποιούς και τη σκηνοθέτιδα, Σοφία Σπύρου, για το εντυπωσιακό αποτέλεσμα. Και κάπου εκεί πέταξα και την ιδέα στη Νατάσα Παππά, η οποία κάνει επικοινωνία στην παράσταση. Να μαζευτούμε και να τα πούμε; Έτσι, σαν παρέα… Οι έξι τους κι εγώ. Και το αμέσως επόμενο Σάββατο, μετά το πέρας του έργου και το μπιζάρισμα, πιάσαμε ο καθένας από μια θέση, πατήσαμε το κουμπάκι στο ηχογραφτήρι και κάναμε την πιο μονοκερική συνέντευξη όλων των εποχών! Πολλά ευχαριστώ στη Νατάσα, που φρόντισε να γίνουν οι σκέψεις και οι προτάσεις πράξεις.
 
anargiso258
 
Για πείτε τώρα πώς έγινε αυτό το κείμενο παράσταση και είδαμε όλα αυτά τα ωραία που είδαμε;
Σοφία Σπύρου: Πωπώ… (γέλια) Καταρχήν, σας ευχαριστώ πολύ, που μου κάνετε αυτή την ερώτηση. Μ’ αυτό το κείμενο έχω έλθει σε επαφή εδώ και δύο χρόνια περίπου… Ήταν από τα πρώτα κείμενα που διάβασα όταν μπήκα στη δραματική σχολή. Μου άρεσε πολύ, ήταν πολύ έξυπνο. Δεν το γνώριζα τον Άκη Δήμου… Δεν γνώριζα τίποτα… Δεν είχα ξανασχοληθεί με τέτοια κείμενα. Άρχισα να διαβάζω περισσότερα έργα του. Δεν είχα φανταστεί, όταν το διάβαζα, ότι θα μπορούσε κάπου να πάει αυτό και άρχισε σιγά-σιγά να γίνεται όλο και πιο ωραίο… Μάζεψα τα παιδιά, τους είπα ότι θα ήθελα να γίνει κάτι με αυτό το κείμενο… Δεν είναι ατόφιο όλο το κείμενο, βάλαμε και κάποια δικά μας μέσα… Και κάπως έτσι είμαστε εδώ. Δειλά-δειλά ξεκινήσαμε, στην πορεία το αγαπήσαμε και αυτό είναι το αποτέλεσμα…

Με τα παιδιά η επικοινωνία πώς έγινε;
Σοφία: Τους γνώριζα. Όχι όλους… Ήμασταν συμμαθητές. Στο ίδιο τμήμα. Όχι με τη Βασιλική (σ.σ. Κωστοπούλου). Η Βασιλική είχε τελειώσει ένα χρόνο πριν.
Βασιλική Κωστοπούλου: Φέτος! (γέλια)
Σοφία: Ναι, φέτος! Γνωριζόμασταν όμως εκτός σχολής. Δεν κάναμε παρέα με τα παιδιά, τα ήξερα όμως… Διαβάζοντας το κείμενο, είχα συγκεκριμένους ανθρώπους στο μυαλό μου. Ποιος ήθελα να κάνει τι. Και σιγά-σιγά μαζευτήκαμε.
 
alex

Δηλαδή μπήκες στη διαδικασία να πεις «Παιδιά, θα ανεβάσω αυτό το έργο και θέλω εσύ να κάνεις αυτό, εσύ να κάνεις εκείνο»… Κάπως έτσι;
«Θα ανεβάσω» δεν είπα ποτέ. Τους είπα «Ετοιμάζω αυτό. Θέλετε να δούμε πού μπορεί να πάει»; Και όλοι μαζί το σπρώξαμε για να συμβεί. Όλο αυτό είναι μοιρασμένο. Μπορεί να φαίνεται ότι εγώ έχω ξεκινήσει κάτι, ναι, η πρώτη προσέγγιση έγινε από μένα, αλλά όλοι μαζί το βοηθήσαμε.

Κάθε πόσα δευτερόλεπτα σταματάγατε την πρόβα από τα γέλια; (ΠΟΛΥ γέλιο)
Σοφία: Στην αρχή ήταν λίγο περίεργο… Εεε, να μην μιλάω μόνο εγώ!
Βασιλική: Από την πρώτη ανάγνωση! Νομίζω ότι ξεκίνησε πολύ λάθος… (γέλια) Πήγε άσχημα από την πρώτη στιγμή. Ήταν πολύ περίεργο τότε. Συνεχίστηκε, γελούσαμε παρά πολύ…
Αλέξανδρος Δαβιλάς: Πρόβα κάναμε την τρίτη φορά, από τα γέλια. Γιατί όταν έχεις τη Λίτσα (σ.σ. Βουκάντση)… αυτή φταίει για όλα!
Ευαγγελία: Ευαγγελία! (γέλια)
Αλέξανδρος: Όταν έχεις την Ευαγγελία… δεν μπορείς να κάνεις σοβαρή πρόβα. Είναι γελοία, αστεία… (γέλια)
 
dimitra
Η αντιστοίχιση στη διανομή έγινε απευθείας ή «Διαβάστε και θα δούμε ποιος θα υποδυθεί ποιον»…
Σοφία: Κατευθείαν…

Για να δούμε τους ήρωες και τις ηρωίδες εδώ… Πώς αντιληφθήκατε όλο αυτό; Θέλω να πω, σου έρχεται το κείμενο στην αρχή. Το διαβάζεις, γελάς… Μετά;
Ευαγγελία: Μετά χαίρεσαι! Χαίρεσαι που σου δίνεται μία τέτοια ευκαιρία, χαίρεσαι που η Σοφία επέλεξε συγκεκριμένα εσένα. Ήταν πολύ όμορφο, γιατί θα μπορούσε να διαλέξει παρά πολλά άτομα. Το πρώτο πράγμα λοιπόν ήταν η χαρά. Το δεύτερο ήταν το γέλιο, όταν το διαβάζεις και το τρίτο, για μένα πάντα, ήταν «Ωραίο το διάβασμα… Πώς θα το κάνω αυτό το πράγμα»; Μου φάνηκε παρά πολύ δύσκολο από την αρχή. Και το όμορφο είναι πως αυτά τα έξι άτομα, αυτή η ομάδα, είναι πολύ δεμένη και ο ένας καταλαβαίνει τον άλλο.

Αυτοσχεδιάζετε καθόλου, κατά τη διάρκεια της παράστασης;
Σοφία: Παρά πολύ!
 
litsa
Σε σημείο εκνευρισμού δικού σου; (γέλια)
Αλέξανδρος: Όχι, όχι… Από προτροπή της! (γέλια)
Πάνος Κούλης: Βάλε μια βλακεία εδώ… το θέλω πιο… Αχ, κάνε κάτι! Δοκίμασε κάτι…
Σοφία: Χωρίς να προσβάλλουμε το κείμενο, εννοείται, έτσι; Το ξέραμε ότι μας παίρνει να κάνουμε κάτι. Να βάλει ο καθένας από μία δική του ατάκα, αλλά μέχρι εκεί. Σε σημείο που να μένει αυτό που έχει γράψει ο Άκης Δήμου…

Δηλαδή κάθε εβδομάδα είναι κάτι διαφορετικό;
Αλέξανδρος: Όχι μόνο κάθε εβδομάδα… Και τώρα να το ξανακάνουμε, θα είναι κάτι διαφορετικό. Τα λόγια είναι ίδια, οι κινήσεις είναι ίδιες… Μάλλον… όχι, τα λόγια δεν είναι ίδια. Καταλαβαίνεις τι θέλω να πω…
Πάνος: Είναι ένα κείμενο που το έχουμε πάρει τόσο πολύ προσωπικά, που πια μπορούμε να κρατήσουμε τον πυρήνα του και να προσθέσουμε δυο λέξεις ή να αφαιρέσουμε και να μην αλλάξει τίποτα ουσιαστικό.
 
panos

Μέχρι πότε θα είστε εδώ με το καλό;
Αλέξανδρος: Για πάντα! (γέλια)
Σοφία: Μέχρι 15 Δεκεμβρίου…

Και μετά;
Σοφία: Βλέπουμε…
Αλέξανδρος: (ψυθιριστά) Μπορεί να πάρουμε παράταση! (γέλια)
Σοφία: Μακάρι να πάνε καλά τα πράγματα…

Τι δείχνει μέχρι στιγμής; Ότι θα πάνε;
Πάνος: Είναι πολύ ωραίο το κλίμα που έχουμε… Είναι πολύ ωραία τα λόγια που ακούμε από τον κόσμο. Δόξα τω Θεώ, γεμάτοι είμαστε, έχουμε το θεατράκι μας, είναι ωραία…
Αλέξανδρος: Αν συνεχίσει έτσι… Μακάρι!

Επειδή είστε πολύ νέα και πολύ φρέσκα παιδιά στο χώρο, αυτό που σας ενθουσιάζει περισσότερο από αυτό που κάνετε, τι είναι; Και αυτό που σας ξενερώνει περισσότερο, τι είναι;
Πάνος: Κατά τη γνώμη μου, αν έλειπε αυτό το «Παίζουν όλη την ώρα οι ίδιοι και οι ίδιοι» και κανείς δεν ασχολείται να σκεφτεί οι νέοι ηθοποιοί τι έχουν να δώσουν… Το θέατρο θα ήταν πολύ καλύτερο! Είναι μία μάστιγα… Όλη την ώρα ασχολούμαστε με το να έχουμε «ονόματα» στις παραστάσεις, για να πουληθούν εισιτήρια. Και λέμε ότι «Αυτά βλέπει το κοινό». Όχι, δεν βλέπει αυτά το κοινό. Αυτά έχουν φροντίσει οι παραγωγοί και οι σκηνοθέτες να «διδάξουν» στο κοινό. Είμαστε πέντε νέοι άνθρωποι και η σκηνοθέτιδά μας έξι, που έχουμε βασανιστεί παρά πολύ για να φτάσουμε εδώ που φτάσαμε και να γίνει ένα κείμενο παράσταση. Δεν γνωρίζω αν θα μας εμπιστευόταν κάποιος τόσο εύκολα, όπως έκανε η Σοφία, η οποία είναι επίσης ένα νέο πρόσωπο στο χώρο. Έχουμε πέσει σε ένα φαύλο κύκλο…
 
vassiliki
Κι αυτό που ενθουσιάζει περισσότερο; Θα μιλήσεις καθόλου εσύ;
Δήμητρα Μπαντή: Τώρα τώρα! (γέλια) Αυτό που με ενθουσιάζει είναι ότι έχω τη δυνατότητα να κάνω κάτι που μου αρέσει πραγματικά. Δεν υπάρχει κανένα σημείο σε αυτό το έργο, που να μην μου αρέσει. Δουλεύω με ανθρώπους που θαυμάζω τη δουλειά τους, θαυμάζω το ταλέντο τους, που όλοι είναι καλοί. Η Σοφία είναι απίστευτη στη σκηνοθεσία! Με εντυπωσιάζουν μέρα με τη μέρα και οι πέντε. Δουλεύω σε ένα φιλικό περιβάλλον, σε ένα περιβάλλον που ξέρω πως ό,τι και να συμβεί, μπορώ να κοιτάξω κάποιον στα μάτια και να καταλάβω τι πήγε λάθος, τι μου άρεσε, πότε το ένα, πότε το άλλο… Θα χαρούμε όλοι μαζί και θα στενοχωρηθούμε όλοι μαζί. Και είναι δύσκολο να είσαι σε μια δουλειά, που όλα είναι τόσο όμορφα.
Βασιλική: Είναι και μάθημα όμως. Κάθε παράσταση είναι ένα μάθημα…
Πάνος: Και κάτι που έχουμε εμείς, οι νέοι ηθοποιοί, θεωρώ… Παίζουμε με όρεξη και ενέργεια. Βλέπουμε συνεχώς παραστάσεις, τηλεοπτικές δουλειές και δεν ξέρω τι άλλο, που φαίνεται λες και χτυπάνε κάρτα. Έχει γίνει το επάγγελμά μας – όσο δικό μας μπορεί να είναι – που είναι λες και είμαστε στο δημόσιο και βαράμε κάρτα… Βλέπεις καταξιωμένους ηθοποιούς που τα τελευταία πέντε χρόνια βαριούνται και παίζουν το ίδιο πράγμα, γιατί «Θα τα πάρω τα λεφτά μου, θα με καλέσει κάποιος και θα επανέλθω». Φταίνε οι σκηνοθέτες και οι παραγωγοί… Γιατί ξέρουν ότι θα κόψουν εισιτήρια…

Κώστας Κούλης
 
sofia
 

Συνεντεύξεις