Συνεντεύξεις

Συνέντευξη με τον Τάκη Χρυσικάκο

 
Ο Τάκης Χρυσικάκος, ένας από τους πιο πετυχημένους Έλληνες ηθοποιούς, είναι ένας καλλιτέχνης που κάνει πολλά πράγματα, πέρα από τη συνεχή ενασχόλησή του με το θέατρο. Διδάσκει, μελετά, ασκείται, διοχετεύει ενέργεια σε κάθε λογής πράγμα. Με τον Παπαδιαμάντη ασχολείται πολλά χρόνια τώρα και φέτος θα έχουμε την χαρά να τον δούμε στην παράσταση «Άνθος του γιαλού», βασισμένη σε κείμενα του Α. Παπαδιαμάντη, μαζί με έναν εξίσου σπουδαίο καλλιτέχνη, το Λουδοβίκο των Ανωγείων. Ο τελευταίος είχε γράψει ένα τραγούδι για την παράσταση, πάνω στις μαγικές λέξεις του Σκιαθίτη λεξιπλάστη, είναι φίλος με το Χρυσικάκο εδώ και πολλά χρόνια και το θέμα συνεργασίας μεταξύ τους ήταν μάλλον θέμα χρόνου και τίποτα άλλο…
 
Πήγαμε μια βόλτα στο θέατρο, ένα πολύ ζεστό χώρο που ακούει στο όνομα Λύχνος (τέχνης και πολιτισμού). Η Μαρκέλλα Καζαμία είχε ήδη ρυθμίσει όλες τις λεπτομέρειες και λίγα λεπτά μετά την είσοδό μου στο χώρο καθόμουν παρέα με τον εξαιρετικό ηθοποιό και άκουγα τα της παράστασης και όχι μόνο. Μιλήσαμε για το έργο, μιλήσαμε όμως και για την κοινωνίας μας, το μέλλον μας, τους νέους ανθρώπους, τις κακοτοπιές και τους τρόπους να τις αποφύγεις. Λίγη ώρα μετά αναλύαμε τα ίδια πράγματα και με το Λουδοβίκο. Άνετος και αυτός, με πολύ καλά ελληνικά και αυτός, μου μίλησε για την παράσταση, για τη χώρα μας, για τα σπουδαία και τα φαύλα…
 
takisloudovikosslidefront
 
Απομαγνητοφωνώντας τις συνεντεύξεις, το σκέφτηκα και το ξανασκέφτηκα. Θα ήταν κρίμα να βάλω τις ατάκες του ενός δίπλα σε αυτές του άλλου και να κοψοράψω και να σας δώσω ένα κακό κείμενο. Γι αυτό λοιπόν θα διαβάσετε τις συνεντεύξεις όπως ακριβώς έγιναν. Σε δύο μέρη. Στο πρώτο μέρος φιλοξενούμε τον Τάκη, στο δεύτερο, σύντομα, θα διαβάσετε αυτά που μας είπε ο Λουδοβίκος. Αν και, όπως είπαν και οι δύο καλλιτέχνες για την παράσταση, στην ουσία δεν υπάρχει πρώτο και δεύτερο μέρος, το «έργο» είναι ενιαίο!
 
takisloudovikossine102
Διάβασα για σας και ξέρω ότι παίζετε Παπαδιαμάντη τα τελευταία τρία χρόνια… Ήθελα να σας ρωτήσω… τι σας έκανε να ασχοληθείτε με τον Παπαδιαμάντη και γιατί, στην παρούσα φάση, διαλέξατε ειδικά αυτά τα τρία κείμενα;
Είναι αρκετά χρόνια που κάνω μια δουλειά πάνω σε λογοτεχνικά κείμενα… Αυτό το κείμενο είναι πάνω από πέντε χρόνια που το δουλεύω ξανά και ξανά. Ξεκίνησα με Βιζυηνό, με «Το αμάρτημα της μητρός μου», πάλι σε αυτή τη μορφή, της δραματοποιημένης αφήγησης, επίσης το «Ο καιρός των χρυσανθέμων» του Μάνου Ελευθερίου και σκοπεύω να κάνω κι άλλα. Καζαντζάκη του χρόνου και τα λοιπά… Πέρα από τις αμιγώς θεατρικές δουλειές μου, θέλω να έχω πάντα και μια τέτοια δουλειά, με λογοτεχνικό κείμενο. Γιατί θεωρώ ότι οι τεράστιες αυτές αξίες του τόπου μας είναι πολύ πιο ενδιαφέρον να ακούγονται. Ζούμε σε μια εποχή που ο κόσμος δεν πολυδιαβάζει και δυστυχώς αυτή είναι μια πραγματικότητα. Έτσι λοιπόν αυτά τα κείμενα έχει την ευκαιρία ο κόσμος να τα ακούσει μέσα από μία παράσταση. Γιατί είναι καθαρά θεατρικά! Είναι μία δουλειά την οποία κάνω παρά πολλά χρόνια, μια συγκεκριμένη φόρμα… Υποδύομαι τον συγγραφέα, ο οποίος αφηγείται στον κόσμο το έργο του, τα διηγήματά του, ερμηνεύοντας τους ήρωες μέσα στα έργα του. Σαν να μου λέγατε εσείς μια ιστορία δική σας. Είναι ακριβώς αυτό το πράγμα. Επειδή λοιπόν δεν έχει συγκεκριμένο σκηνικό, είναι πάντα αφηρημένο το σκηνικό, επειδή δεν έχει συγκεκριμένα πρόσωπα, δίνει την ευκαιρία στο θεατή να φτιάξει εικόνες ανάλογα με τα βιώματά του. Και συνήθως, αυτό που βλέπουμε και αυτό που λέει ο κόσμος, είναι ότι κάνει ένα υπέροχο ταξίδι μέσα από τα έργα και τα κείμενα αυτά. Στο δε Παπαδιαμάντη συγκεκριμένα, να γιατί επανέρχομαι και ξαναεπανέρχομαι ιδιαίτερα, είναι γιατί θεωρώ ότι μέσα σ’ αυτή την κρίση που ζούμε πρέπει να ξανασκύψουμε και να ξανακοιτάξουμε τις μεγάλες αξίες αυτού του τόπου. Το πρόβλημα είναι πρόβλημα παιδείας στην Ελλάδα, είναι βέβαιο αυτό πια, είναι ολοφάνερο. Αυτή την εποχή λοιπόν νομίζω ότι είναι ό,τι καλύτερο να κοιτάμε αυτές τις μεγάλες αξίες. Σε όλα τα επίπεδα! Μουσική, ποίηση, λογοτεχνία, ζωγραφική… Αυτούς τους μεγάλους που έχουμε. Και να βαφτιστούμε πάλι μέσα απ’ αυτούς. Αυτή είναι η προσπάθειά μας.
 
takisloudovikossine103
Μένω σε αυτό το τελευταίο που είπατε. Για τους μεγάλους. Πάμε στο συγκεκριμένο μεγάλο, τον Παπαδιαμάντη. Το είχα δει αυτό για πρώτη φορά στην παράσταση «Κόσμος είναι και γυρίζει»… Πόσο δύσκολος είναι ο Παπαδιαμαντικός λόγος; Πόσο δύσκολο – ή και εύκολο, εσείς θα μου το πείτε – είναι να αποδίδεις τη γλώσσα και να παίζεις ταυτόχρονα;
Νομίζω είναι θέμα δουλειάς. Δεν υπάρχει κάτι άλλο… Άμα δουλέψεις πολύ, οι δυσκολίες ξεπερνιούνται και γίνεται και απόλυτα κατανοητός… Από τη στιγμή που είναι για μένα τόσο κατανοητός ο λόγος, γίνεται αμέσως απόλυτα κατανοητός και για τον κόσμο. Ο κόσμος δηλαδή «κάτω» κατανοεί αμέσως το τι συμβαίνει. Δεν υπάρχει δυσκολία. Έχουμε μια τάση να φέρνουμε τα «δύσκολα» πράγματα στα μέτρα μας. Αντί εμείς να πάμε και να προσπαθήσουμε να καταλάβουμε αυτή τη δυσκολία, την προσαρμόζουμε στα μέτρα μας. Αυτό είναι τραγικό λάθος… Έγινε μια «προσπάθεια» ισοπέδωσης, ένας λαϊκισμός αφόρητος, μέσα σε όλον αυτό το λαϊκισμό τον ελληνικό, να μεταφραστούν αυτά τα κείμενα. Το θεωρώ απαράδεκτο! Ο Παπαδιαμάντης μάζεψε όλο τον πλούτο της γλώσσας μας. Έχει πάνω από δεκατρείς χιλιάδες λέξεις! Μιλάμε δηλαδή για ό,τι πιο πολύτιμο υπάρχει παγκόσμια! Η ελληνική γλώσσα είναι η ρίζα των περισσότερων ξένων λέξεων. Και εμείς αυτό το πράγμα το καταργούμε! Απλοποιούμε, θέλουμε να έχουμε μία συνεννόηση μεταξύ μας με είκοσι λέξεις! Αυτό είναι φτώχεια, για μία γλώσσα και ένα λαό που έχει τέτοιο πλούτο. Για μένα λοιπόν, ο Παπαδιαμάντης, που έχει μέσα καθαρεύουσα, δημοτική, ντοπιολαλιές, δικές του λέξεις… Είναι τα πολύτιμα πετράδια της Ελλάδας! Το λιγότερο που έχουμε να κάνουμε είναι να το τιμήσουμε όλο αυτό το πράγμα! Το λέω αυτό, επειδή έχω κάνει αρκετές παραστάσεις και σε σχολεία… Ε, πώς είναι δυνατό να κατανοούν απόλυτα τα παιδιά; Σε κάποια παράσταση μάλιστα ήταν και παιδιά δημοτικού, στα οποία η δασκάλα τους είχε κάνει μάθημα πριν και είχε πει τι περίπου θα δούνε, και αυτά καταλάβαιναν. Και εμείς να θέλουμε, για να μην κουραστούμε, είναι όλα στα μέτρα μας. Σε αυτή την παράσταση δεν υπάρχει περίπτωση να μην καταλάβεις τι λέει το κείμενο! Δεν υπάρχει περίπτωση! Είναι τόσο βιωμένο μέσα μου όλα αυτά τα χρόνια που ανάγλυφα βγαίνουν οι λέξεις και τα νοήματα…
 
Τα κάνουμε όλα δύσκολα μόνοι μας…
Νομίζω ναι…
 
takisloudovikossine101
Η ιδέα με το τραγούδια παράλληλα με τη δική σας ερμηνεία, πώς σας ήλθε;
Αυτό ξεκίνησε όταν ανέβηκε η παράσταση… Ο Λουδοβίκος, με τον οποίο με συνδέει φιλία χρόνων… Του ζήτησα να γράψει ένα τραγούδι σε στίχους του Παπαδιαμάντη, για «Το μοιρολόγι της φώκιας». Το έγραψε λοιπόν και εντάχθηκε στην έναρξη της παράστασης. Μαγνητοφωνημένα. Είπαμε λοιπόν το καλοκαίρι ότι καλό είναι να συνεργαστούμε… Υπάρχει μια συγγένεια… Πιστεύω ότι ο ποιητικός λόγος, μέσα από τα τραγούδια του Λουδοβίκου – ο Λουδοβίκος, για μένα, πέρα από τη μουσική του, είναι και ποιητής και επίσης δεν φωνασκεί, ψιθυρίζει – είναι συγγενικός. Έτσι λοιπόν ξεκινάει η παράσταση, με το τραγούδι που έχει γράψει ο Λουδοβίκος, ζωντανά, γίνεται το πρώτο μέρος με μένα και το δεύτερο μέρος συνεχίζει… Εγώ, που το βλέπω από κάτω, και κάποια στιγμή συμμετέχω κιόλας, θεωρώ ότι αποπνέει την ίδια συγκίνηση που σου αποπνέει το πρώτο μέρος. Αυτά λοιπόν τα δύο είναι συγγενικά και ταιριάζουν απόλυτα αισθητικά. Ξέρετε, το μεγάλο πρόβλημα είναι πρόβλημα αισθητικής. Μην βάλεις δύο πράγματα παράταιρα. Ας είναι σημαντικά… Αν είναι παράταιρα θα φανεί. Εδώ λοιπόν υπάρχει αυτή η αισθητική συγγένεια και έτσι δένουν υπέροχα. Αν το δείτε θα πιστείτε γι αυτό. Πολύς κόσμος που το είδε το καλοκαίρι… τους ρωτήσαμε… «Πώς σας φάνηκε το πρώτο και το δεύτερο μέρος»; Είπανε «Μα εμείς δεν είδαμε πρώτο και δεύτερο μέρος. Είναι μία ενιαία παράσταση»!
 
Πέρυσι λοιπόν παρουσιάσατε αυτή την παράσταση στην Πάτρα… Η ανταπόκριση λοιπόν ήταν, όπως αρχίσατε να μου λέτε…
Ε, τεράστια, ήταν συγκινητική! Δεν είναι ένα λαϊκό θέαμα, να παίζουμε σε τίποτα τεράστια θέατρα… Είναι ένα θέαμα που θέλει ατμόσφαιρα. Στην Πάτρα είχαμε την τύχη να παίξουμε σε ένα σπουδαίο χώρο, στα τείχη, σε έναν αρχαιολογικό χώρο στην ουσία. Ο κόσμος μας αγκάλιασε και δημιουργήθηκε μια ατμόσφαιρα τρομερή. Και οι χώροι που επιλέγουμε… πρέπει να ταιριάζει. Εξ ου και ο χώρος αυτός που βλέπετε, είναι ένας χώρος καινούργιος, ένας χώρος πραγματικά ατμοσφαιρικός, που μπορείς να ψιθυρίσεις στον κόσμο, που μπορεί να δει την κάθε λεπτομέρεια της έκφρασης, του ήχου, του τραγουδιού… το κάθε τι! Και έτσι να συγκινηθεί από την αυθεντικότητα, γιατί αυτό μας έχει λείψει. Μας έχει λείψει η αλήθεια, μας έχει λείψει το αυθεντικό. Ζήσαμε πολλά χρόνια μέσα σε μια πλαστή εικόνα. Ζήσαμε ένα εγκληματικό life style, το «φαίνεσθαι» και όχι το «είναι». Ε, εδώ λοιπόν τα πράγματα είναι, δεν φαίνονται!  
 
Η παράσταση αυτή θα παίζει μέχρι τις 31 Μαρτίου…
Ναι.
 
takisloudovikossine104
 
Μετά;
Μετά τελειώνει… Μετά έχω κι άλλα πράγματα. Ετοιμάζω και μια άλλη παράσταση. Θα ανέβει στο θέατρο της οδού Κεφαλληνίας, στο «Τόπος αλλού». Λέγεται «Βρώμικα μυαλά», είναι μια αμερικάνικη μαύρη κωμωδία… Ο Νίκος Καμτσής, ένας από τους πρώτους μαθητές μου, είναι ο άνθρωπος που έχει και το χώρο και συνεργαζόμαστε για πρώτη φορά και είναι μεγάλη συγκίνηση για μένα. Ένας μαθητής μου να με σκηνοθετεί! Μαζί μας θα είναι και η Χριστίνα Θεοδωροπούλου, θα είμαστε οι τρεις μας. Είναι μια έξυπνη μαύρη κωμωδία… Είναι καλό να μπορούμε, ποιοτικά, να πηδάμε από το ένα είδος στο άλλο, αυτές οι αλλαγές είναι λυτρωτικές για μας τους ηθοποιούς…
 
Τροφή για την ψυχή, έτσι;
Ναι!
 
Μέσα σε όλα αυτά που κάνετε, διδάσκετε και υποκριτική. Τι είναι αυτό που παροτρύνετε τους μαθητές σας να κάνουν, όσον αφορά το λειτούργημά σας και τι είναι αυτό για το οποίο τους λέτε «Σκεφθείτε το δυο φορές πριν το κάνετε, πριν πείτε ναι»;
Νομίζω ότι η καριέρα φτιάχνεται από τα όχι που λέμε και όχι από τα ναι. Εννοώ δηλαδή μέσα από τις αυστηρές επιλογές που κάνουμε. Βεβαίως η ανάγκη είναι πολλές φορές μια θηλιά που μας σφίγγει το λαιμό. Αλλά πιστεύω απόλυτα ότι τα παιδιά πρέπει να μην βρίσκονται, να μην οδηγούνται σε εύκολους δρόμους και εύκολες λύσεις. Για παράδειγμα, εγώ με τον Παπαδιαμάντη γιατί τα κάνω αυτά; Γιατί θέλω να σπάσω τα μούτρα μου! Άμα βάλεις τον πήχη ψηλά, άμα βάλεις πολύ δύσκολα πράγματα, και χάλια να είσαι, κέρδος έχεις! Ενώ, το να αναπαράγεις τις ευκολίες σου είναι καλλιτεχνικός θάνατος. Επαναλαμβάνεσαι, επαναλαμβάνεσαι, βαριέσαι εσύ τον εαυτό σου και ο κόσμος εσένα. Ανεξάρτητα από το αν τη μανιέρα τη γνωρίζει ο κόσμος… Δεν σε εκτιμάει. Έτσι λοιπόν και για τα παιδιά, πιστεύω ότι πρέπει να ακολουθούν δρόμους πειραματικούς, αυτό τους λέω. Δρόμου να ασκούνται, να μην πηγαίνουν στα καφέ, στα μπαρ και να παραπονιούνται και να κλαψουρίζουν ότι όλα γίνονται με κάποια σκοπιμότητα, ότι αυτός πέτυχε γι αυτό το λόγο, αυτή πέτυχε γιατί έκανε το ένα ή το άλλο, αλλά να ασκούνται. Δεν μπορείς να λέγεσαι ηθοποιός εάν δεν «προπονείσαι» κάθε μέρα. Δεν μπορείς να λέγεσαι πιανίστας, εάν δεν κάθεσαι κάθε μέρα στο πιάνο για να παίξεις. Γιατί ο ηθοποιός έξω, όταν δεν έχει να κάνει ταινία ή τηλεόραση, πάει σε ένα στούντιο να ασκηθεί, να κάνει μάθημα; Εδώ θεωρούμε – και είναι τεράστιο λάθος – ότι τελειώνοντας μια σχολή, έχουμε τελειώσει! «Δεν χρειάζεται, έχω τελειώσει». Δεν είναι έτσι. Ο μηχανικός, όταν τελειώσει, πάει σε ένα γραφείο και δουλεύει. Ο ηθοποιός κάθεται σπίτι του τις περισσότερες φορές. Για μένα αρχή είναι αυτό που έλεγε ο δάσκαλος Κουν… Τα συστατικά μιας πετυχημένης παράστασης είναι τρία. Δουλειά, δουλειά, δουλειά. Ε, αυτό είναι!
 
Κώστας Κούλης

 

 

Ταυτότητα  της παράστασης
Θεατρική Προσαρμογή: Ερρίκος Μπελιές
Σκηνοθεσία: Μάνια Παπαδημητρίου     
Εικαστική Παρέμβαση: Νίκος Πετρόπουλος
Φωτισμοί: Δήμος Αβδελιώτης
Φωτογραφίες: Δημοσθένης Γαλλής   
Παραγωγή: Playroom
 
Παίζει ο Τάκης Χρυσικάκος και ερμηνεύει ζωντανά τραγούδια ο Λουδοβίκος των Ανωγείων
Τραγούδι: Ανδριάνα Λυκούρεση
Φυσαρμόνικα: Μανώλης Μπαρδάνης
 
Δημόσιες σχέσεις: Μαρκέλλα Καζαμία
 
 
 
Πληροφορίες:
Πρεμιέρα: 8 Φεβρουαρίου
κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή     
Χώρος: Λύχνος τέχνης & πολιτισμού
Ώρα έναρξης: 9.15 μμ (Παρασκευή και Σάββατο) – 6.30μμ (Κυριακή)
Διάρκεια: 120’
Τιμές εισιτηρίων: 15€ (κανονικό), 12€ (φοιτητικό), 10€ (με επίδειξη κάρτας ανεργίας)
Τηλ. Επικοινωνίας – κρατήσεις: 6981 982591
 

Συνεντεύξεις