Συνεντεύξεις

Συνέντευξη με το Βασίλη Ισσόπουλο

 
   Ο Βασίλης Ισσόπουλος γεννημένος στη Θεσσαλονίκη, σπούδασε στην Ανωτέρα Σχολή Δραματικής Τέχνης Βασίλη Διαμαντόπουλου, συμμετείχε σε παραστάσεις όπως «Ο Ματωμένος Γάμος» του Κ.Θ.Β.Ε. και ήταν ο Άλεξ στο βραβευμένο «100» των Diene Petterle, Neil Monaghan και Christopher Heimann. Ερμήνευσε τον «Ονειρευτή» σε ένα κείμενο του Μενέλαου Πριμεράκη, που διασκεύασε και σκηνοθέτησε ο ίδιος, ενώ συμμετείχε και σε παραστάσεις παιδικού θεάτρου, όπως «Οι Άθλοι Του Ηρακλή» της Κάρμεν Ρουγγέρη, «Ο Ιππότης Της Αγάπης» της Μάγιας Δεληβοριά, και «Ο Τριγωνοψαρούλης» του Βαγγέλη Ηλιόπουλου. Η ανάγκη του για επικοινωνία μέσω της συγγραφής, έγινε γνωστή με την «Αντιφάνεια», που συνέγραψε με τον Τριαντάφυλλο Σιδερίδη, και αναφέρεται στις συγκρούσεις που μπορεί να προκαλέσει η εκμηδένιση της ιδιωτικής ζωής των ανθρώπων.

   Με αφορμή το ανέβασμα της νέας του συγγραφικής δουλειάς, της μαύρης κωμωδίας «Ο Ύπνος Του Δικαίου» στο Θέατρο Όρα της Θεσσαλονίκης, απάντησε σε κάποιες ερωτήσεις για το θέμα της παράστασης και άλλα.
 
vissop5   Αρχικά, θα ήθελα να μου πείτε κάποια πράγματα για την ταυτότητα της θεατρικής ομάδας «arΤις ει», με την οποία συνεργάζεστε.
   Επιτρέψτε μου ν’ αλλάξω μια λέξη στην ερώτηση σας, πριν απαντήσω. Δεν “συνεργάζομαι” αλλά ανήκω στην ομάδα «arTις ει»! Η διαφορά των δύο είναι μεγάλη, καταλαβαίνετε. Η «arΤις ει» ήταν αποτέλεσμα της ανάγκης νέων ανθρώπων να εκφραστούν. Αυτή η ανάγκη είναι το βασικό συστατικό όλων των ομάδων σαν κι εμάς, που βρήκαν το θάρρος να κυνηγήσουν τους στόχους και τα όνειρα τους. Εμείς βρεθήκαμε δύο χρόνια πριν με αφορμή το έργο «Ονειρευτής», συνεχίσαμε με την «Αντιφάνεια» και τώρα με τον «Ύπνο Του Δικαίου» στο θέατρο Όρα αποδεικνύουμε, σ’ εμάς τους ίδιους καταρχήν, το εξής: «Φανταστείτε μας σαν ελατήριο. Όσο περισσότερο, οι συνθήκες, το κράτος, ακόμα και οι συνάνθρωποι μας, μας πατούν, τόσο ψηλότερα θα εκτιναχθούμε αν αντέξουμε»
 
   Η «Αντιφάνεια» ήταν η πρώτη σας απόπειρα συγγραφής;
   Ο «Ύπνος» προηγείται της «Αντιφάνειας» με ένα χρόνο διαφορά. Μου αρέσει να καταγράφω σκέψεις. Αυτό. Τώρα αν κάποιες διαβαστούν από τους συνεργάτες μου κι εκτιμηθούν από ανθρώπους που εμπιστεύομαι, τότε ναι, μπορεί να υπάρξει έργο.
 
   Ποια ήταν η πηγή έμπνευσης για τον «Ύπνο του Δικαίου»;
   Με θυμάμαι να γράφω… τίποτε άλλο.
 
vissop2   Υπάρχει στην παράσταση μια συνεχής σύνδεση με τη θρησκεία. Σε τι αποσκοπεί κάτι τέτοιο;
   Δεν υπάρχει καμιά απολύτως σύνδεση με τη θρησκεία. Υπάρχει μ’ εκείνη την ομάδα θρήσκων ανθρώπων, την πιο επικίνδυνη, που την προσωπική οργή την μεταφέρουν σε ρόλο «στρατιώτης του θεού», «δικαστής των άλλων», «κριτής του καλού και του κακού» κι όλα αυτά στο όνομα Του. Κυρίως, πρόκειται για ανθρώπους που δεν μπήκαν καν στον κόπο να διαβάσουν το παραμικρό σχετικά. Αυτοί οι άνθρωποι είναι επικίνδυνοι. Και μην ξεχνάτε: «Δεν υπάρχει, ούτε θα υπάρξει ποτέ θρησκεία, ανώτερη από την αλήθεια». (Ιησούς Χριστός)
 
   Το λεξιλόγιο που χρησιμοποιείται στην παράσταση είναι για να υπάρχει ρεαλισμός ή για να προκαλέσει γέλιο;
   Τίποτε από τα δύο. Ένας και μόνο ένας ήρωας του έργου βωμολοχεί. Αν ήταν γενικό φαινόμενο, δεν θα ήταν έργο, αλλά στιγμιότυπο του ΠΑΟΚ – ΑΡΗΣ.
 
   Εκτός των κωμικοτραγικών καταστάσεων της παράστασης, υπάρχει κάποιο βαθύτερο νόημα το οποίο θα θέλατε να περάσει στους θεατές;
   Αν οι θεατές δεν φύγουν από το θέατρο με το μήνυμα, τότε όσες σελίδες και να σας γράψω για το “μήνυμα” είναι όλες άχρηστες.
 
   Δεν θέλω να χαλάσω την ανατροπή της παράστασης, αλλά θέλω να ρωτήσω, τελικά γιατί ο Λάζαρος το κάνει αυτό; Είναι σαν να εξυπηρετεί στο να δημιουργηθούν οι συνθήκες που θα προκαλέσουν όλα τα υπόλοιπα γεγονότα.
   Όταν δε θέλουμε να χαλάσουμε την ανατροπή, δεν ρωτάμε γι’ αυτήν και δεν την  αποκαλύπτουμε…
 
vissop3   Έχετε ασχοληθεί και με το παιδικό θέατρο ως ηθοποιός. Τα παιδιά γελούν και ενθουσιάζονται με πιο απλά πράγματα. Αυτό τα καθιστά και πιο «εύκολο» κοινό;
   Τα παιδιά γελούν με διαφορετικά πράγματα. Πράγματα που τα αφορούν. Που τα αναγνωρίζουν. Είναι επίσης το πιο δύσκολο κοινό γιατί, εν αντιθέσει με τους μεγάλους, δεν προσποιούνται.
 
   Έχετε σκεφτεί να γράψετε μια θεατρική παράσταση που θα απευθύνεται σε παιδιά;
   Γράφω ένα έργο για παιδιά.
 
   Η παράσταση «Ο Ονειρευτής», στην οποία εκτός του βασικού ρόλου είχατε αναλάβει τη διασκευή και τη σκηνοθεσία του κειμένου, απευθυνόταν και σε κωφούς. Δεν είναι καθόλου συχνό αυτό. Υπήρξε ανταπόκριση;
   Η πρόταση μου στον «Ονειρευτή», δεν ήταν το θέατρο κωφών, το οποίο υφίσταται κι ελπίζω να συνεχίσει δυναμικά, αλλά η παράλληλη διερμηνεία στη νοηματική γλώσσα. Μια θεατρική πράξη που να μην ξεχωρίζει κωφούς και μη.
Η παράσταση είχε πολύ μεγάλη απήχηση και ο κύκλος της δεν έχει κλείσει.
 
   Όταν κάποιος ηθοποιός, όπως εσείς, περάσει από την υποκριτική στη σκηνοθεσία, πόσο εύκολο είναι να υπακούσει μετά στις σκηνοθετικές εντολές κάποιου άλλου;
   Πανεύκολο. Δεν κουβαλάς το άγχος όλης της παράστασης παρά μόνο του ρόλου σου, μπορείς να διευκολύνεις το σκηνοθέτη όταν χρειάζεται σε σημεία που κάτι μπλοκάρει, τον καταλαβαίνεις και τον εμπιστεύεσαι. Αυτά που ζητάς, αυτά πρέπει και να προσφέρεις.
 
vissop   Αν και έχετε πει ότι «το θέατρο δεν μπορεί να θρέψει τους ανθρώπους», ασχολείστε μ’ αυτό από το 2004. Εσάς, τι είναι αυτό που σας θρέφει;
   Δεν είπα ποτέ ότι το θέατρο δεν μπορεί να θρέψει τους ανθρώπους. Τους ηθοποιούς δεν μπορεί. Με την ανεργία στον κλάδο μας στο 92%, τι το περίεργο υπάρχει σ’ αυτό που λέω; Όλοι μας, ψάχνουμε δουλειά δύο φορές το χρόνο. Μέχρι στιγμής, με θρέφει το θέατρο αλλά είναι τόσο εφήμερο που δεν μπορώ να επαναπαυτώ.
 
   Υπάρχει κάποιο άλλο κείμενο σας το οποίο σχεδιάζετε να ανέβει θεατρικά;
   Όπως είπα και νωρίτερα, μ’ αρέσει να καταγράφω σκέψεις. Τίποτε άλλο.
 
Σοφία Μαρτιγοπούλου

Facebook Comments

Συνεντεύξεις