Συνεντεύξεις

loogoo

Συνέντευξη με την Ελένη Φίλιππα

 
«Γάμοι, κηδείες και δεν έχω τίποτα να φορέσω»! Παράσταση με θέμα μία πρόβα, πέντε κυρίες στη σκηνή, καθόλου άνδρες (στη σκηνή), (σχεδόν) παντού άνδρες (μέσω εφέ και ιστοριών) και μια κωμωδία δράματος ή δράμα κωμωδίας αν θέλετε. Τι είναι αυτό το θέμα που έχουν οι γυναίκες με το ντύσιμο; Τι είναι αυτό που εμείς δεν καταλαβαίνουμε; Η Άννα Χατζησοφιά υπογράφει το σενάριο και σκηνοθετεί και πέντε πολύ ξεχωριστές ηθοποιοί αναλαμβάνουν το ταξίδι… Το Noizy πήγε βόλτα μέχρι το Booze, χάζεψε την πρόβα, είδε ένα κινητό να γίνεται κομμάτια, πήρε μάτι τα video και τσίμπησε, πάντα με τη βοήθεια της αεικίνητης Μαρκέλλας Καζαμία, την Ελένη Φίλιππα για μια κουβέντα που έχει να κάνει με ρούχα, ρόλους, θέατρο και μαθηματικά. Η γνωστή ηθοποιός έχει σπουδάσει μαθηματικός και οι αριθμοί είναι το φόρτε της, μαζί με την υποκριτική φυσικά. Η Ελένη μας μιλάει για την παράσταση, για το ντύσιμο «ανά τας εποχάς», για το χύμα στη ζωή μας και πως αυτό μπορεί να είναι εκλεπτυσμένο.
 
Πρόκειται για μία παράσταση μέσα σε μία άλλη παράσταση; Μία πρόβα στα πλαίσια μιας παράστασης; Τι απ’ όλα αυτά είναι τελικά;
Είναι μία πρόβα που γίνεται παράσταση. Είναι δηλαδή στην ουσία σαν να βλέπει ο θεατής πως μπορεί να εξελιχθεί ένα έργο, από την ανάγνωσή του, μέχρι που ανεβαίνει. Συμπυκνωμένα, έτσι; Δηλαδή αυτό που γίνεται μέσα σε ενάμιση ή δύο μήνες από την πρώτη μέρα της ανάγνωσης, μέχρι που φτάνει να γίνει παράσταση, το βλέπεις πολύ συμπυκνωμένο μέσα σε αυτή τη μιάμιση περίπου ώρα που διαρκεί. Ξεκινάει σαν ανάγνωση και σιγά-σιγά είναι σαν να πηδάς στο χρόνο και να βλέπεις μία εξέλιξη… ενώ στην αρχή τα κομμάτια είναι «Λίγο τα διαβάζω, λίγο τα λέω απ’ έξω, α, τι λέω εδώ, κάτι ξεχνάω», σιγά-σιγά, όσο περνάει η ώρα, αρχίζει το πράγμα πια και φεύγει απ’ αυτό και γίνεται σαν να βλέπεις μια κανονική παράσταση. Αλλά και η πρόβα παράσταση είναι… Θέλω να πω, δεν βλέπεις μια πρόβα. Είναι σκηνοθετημένο. Αλλά στην ουσία είναι αυτό, η εξέλιξη μίας πρόβας, μίας ανάγνωσης, μέχρι το ανέβασμα.
 
Gamoikideiesfilippasine01
 
Πιο στυλιζαρισμένο βέβαια για τις ανάγκες της παράστασης, αλλά στην ουσία είναι αυτό…
Ναι, εννοείται!
 
Για το θέμα της παράστασης… Απ’ ό,τι διάβασα, μιλάει για το άρρηκτο δέσιμο της γυναίκας με το ντύσιμο. Αυτό το δέσιμο είναι σχέση αγάπης ή μίσους; Ή μήπως μία μίξη;
Κοίταξε, είναι ανάλογα με το πώς είναι κάθε γυναίκα… Είναι και αγάπης και μίσους…
 
Για σένα τι είναι;
Και τα δύο. Σε μένα αρέσει παρά πολύ να φοράω ωραία πράγματα, να ντύνομαι ωραία, να βάφομαι και τέτοια, απ’ την άλλη μεριά όμως είμαι και παρά πολύ χύμα. Στη ζωή μου μ’ αρέσει να είμαι χύμα. Επειδή είμαι ηθοποιός, έχω καταφέρει και τα έχω κάνει και τα δύο. Δηλαδή, είμαι πολύ χυμαδιό στη ζωή μου, διότι έχω την εναλλακτική και τη δυνατότητα όταν παίζω, να βάφομαι, να ντύνομαι, να γίνομαι πολύ όμορφη, αν χρειάζεται σε ένα ρόλο… Αν δεν είχα το θέατρο, θα ήμουν πολύ πιο προσεγμένη στη ζωή μου κι αυτό θα με καταπίεζε γιατί δεν είμαι σαν άνθρωπος έτσι. Μου αρέσει πολύ να είμαι χύμα. Πώς να στο πω… Ο τρόπος που ντύνομαι… Να, δεν βάφομαι ποτέ! Ούτε καν κραγιόν. Δεν βάφομαι!
 
Μόνο στην παράσταση, ε;
Μόνο στην παράσταση. Κοίτα, αν είμαι καλεσμένη κάπου, θα βαφτώ και τα λοιπά. Αλλά αυτό το κάνω… «Πω-πω, πρέπει να βαφτώ»… Ενώ στο θέατρο έρχομαι δύο ώρες νωρίτερα και κάνω μία ώρα να βαφτώ και μου αρέσει, γιατί με βοηθά να συγκεντρωθώ. Είναι σαν να αλλάζω πρόσωπο. Το βάψιμο με βοηθάει να μπω σιγά-σιγά, να αφήσω τη ζωή μου την «κανονική» και να «μπω». Σαν τελετουργία. Ενώ στη ζωή μου δεν μου αρέσει, το βαριέμαι φρικτά. Όπως βαριέμαι να πηγαίνω σε ινστιτούτα αισθητικής. Βαριέμαι το κομμωτήριο, πολύ! Ενώ, αν χρειαστεί στην παράσταση, να κάτσω να φτιάξω τα μαλλιά μου, το κάνω με πολύ μεγάλη χαρά.
 
Gamoikideiesfilippasine02
Αν δεν είχες γίνει ηθοποιός θα ήσουν στην άλλη μεριά; Καθόλου χυμαδιό, επιτηδευμένη…
Κοίταξε να δεις, οι μαθηματικοί είναι τρελοί! Θέλω να σου πω ότι τα μαθηματικά είναι μια επιστήμη σουρεαλιστική. Απλά, βρε παιδί μου, τα μαθηματικά – και στο λέω αυτό επειδή ήμουν και καλή φοιτήτρια – με έχουν βοηθήσει. Έχω μια μεγάλη ευχέρεια με τους αριθμούς, είμαι πολύ οργανωμένη στο κεφάλι μου και μπορώ να οργανώσω πολύ εύκολα οτιδήποτε. Και νομίζω ότι αυτός είναι ο τρόπος σκέψης μου. Αυτοί που είναι πολύ καλοί μαθηματικοί και προχωρημένοι, που υποτίθεται πάνε πιο μπροστά την επιστήμη, είναι μυαλά φευγάτα τελείως. Έχει το μυαλό τους το πέταγμα και τη φαντασία που έχει κι ένας ηθοποιός.
 
Πέντε γυναίκες λοιπόν και οι ιστορίες τους επί σκηνής…
Πρόσεξε, αυτό το έργο έχει το εξής καλό και είναι πιθανά διαφορετικό. Δεν είναι πέντε γυναίκες, όπου η καθεμία έχει συγκεκριμένο χαρακτήρα και η καθεμία αφηγείται διάφορες ιστορίες από τη ζωή της. Είναι πέντε γυναίκες, οι οποίες παίζουν διαφορετικές γυναίκες. Κάθε φορά που μιλάει μία από μας και λέει ένα μονόλογο, μια ιστορία, «Θυμάμαι, τότε…» και τα λοιπά και τα λοιπά... Την επόμενη φορά που θα πει έναν άλλο μονόλογο, θα είναι μια άλλη. Είμαστε πέντε γυναίκες και υποδυόμαστε περίπου σαράντα διαφορετικούς χαρακτήρες! Κάθε φορά που μιλάς είσαι κάτι άλλο! Κι αυτό είναι το ενδιαφέρον. Είναι το ζουμί της παράστασης.
 
Μόνο γυναίκες πάνω στη σκηνή.
Ναι.
 
Γιατί λοιπόν έχω την εντύπωση ότι η απουσία των ανδρών έχει να κάνει μόνο με την απουσία στη σκηνή και όχι με τις ιστορίες; Αυτές οι ιστορίες που αφηγούνται οι γυναίκες, έχουν να κάνουν σε συντριπτικό ποσοστό με το άλλο φύλο;
Σε συντριπτικό όχι, σε ένα μεγάλο, ναι! Όσον αφορά τη μόδα και τι θα φορέσουμε κι όλα αυτά, άλλο τόσο μας απασχολεί και η σχέση μας με το άλλο φύλο. Οι άντρες είναι κομμάτι της ζωής μας, έτσι; Δεν ζούμε σε ένα μικρόκοσμο, που είναι μόνο γυναίκες. Έτσι όπως γίνεται και στη ζωή δηλαδή.
 
Gamoikideiesfilippasine03 Όταν σου έφεραν το σενάριο… Όταν το πρωτοδιάβασες, πώς αισθάνθηκες;
Ήμουν η πρώτη που το διάβασα, όταν το έκανε η Άννα (σ.σ. Χατζησοφιά). Της είπα «Αννούλα, αυτό είναι εξαιρετικό, θα πρέπει να το κάνουμε παράσταση»!
 
Αυτό που σε τράβηξε απ’ το σενάριο πιο πολύ τι ήταν;
Είναι ακριβώς αυτό το πράγμα που είχε, το παιχνίδι. Η υποκριτική στην αρχική της μορφή, στην εντελώς αρχική της μορφή, είναι όπως το παιχνίδι στα παιδιά. Τα παιδιά όταν παίζουν τι κάνουν; Λένε το ένα στο άλλο «Τώρα εγώ θα είμαι ο αστυνόμος κι εσύ θα κάνεις τον Ινδιάνο. Εγώ θα κάνω τη μαμά που έρχεται και αυτή είναι η κούκλα μου, το παιδάκι μου» κι αρχίζουν να παίζουν ρόλους τα παιδιά. Αυτό είναι η αρχική μορφή της υποκριτικής, ότι μπαίνουν σε κάτι άλλο… Ένα παιχνίδι! Αυτό λοιπόν στην ουσία το κάνουμε παράσταση. Κι αυτό είναι το πολύ ωραίο. Είναι σαν ένα παιχνίδι… Όλες αυτές οι αλλαγές που κάνουμε γίνονται επί σκηνής. Εκεί που μιλάς και λες κάτι και είσαι κάτι, ξαφνικά κάνεις μία έτσι το μαλλί σου και λες «Τώρα είμαι κάτι άλλο! Και σας λέω τώρα αυτό»! Αυτό είναι το πολύ όμορφο και το πολύ ενδιαφέρον και υποκριτικά. Στην ουσία πρέπει να κάνεις πέντε-δέκα διαφορετικά πράγματα, χωρίς όμως να αλλάξεις τα ρούχα σου.
 
Πόσο καιρό κράτησαν οι πρόβες;
Ξεκινήσαμε γύρω στις δέκα Νοεμβρίου. Όχι καθημερινά… Από τις 15 Δεκεμβρίου και μετά καθημερινές.
 
Το κλίμα στις πρόβες με δεδομένο…
Εξαιρετικό!
 
…το ότι ήταν μόνο γυναίκες;
(γελάει) ήταν εξαιρετικό! Όλοι αυτό ρωτάνε… Αλλά ήταν εξαιρετικό.
 
Η κάθε ιστορία διασταυρώνεται με τις άλλες;
Ναι, βέβαια. Πολλές φορές!
 
Όλες οι κυρίες της παράστασης έχετε κάποιο κοινό σημείο στην παράσταση; Υπάρχει ένας κοινός παρανομαστής;
Τα ρούχα… Κοίτα, υπάρχουν διάφορα ομαδικά κομμάτια… Πέρα απ΄ τους μονολόγους που αφηγείσαι, ένα συγκεκριμένο γεγονός, το οποίο έχει να κάνει με ένα ρούχο… Συνήθως οι αναμνήσεις έχουν να κάνουν με ένα ρούχο που βλέπεις ή θυμάσαι. Πέρα απ’ αυτά υπάρχουν κάποια ομαδικά κομμάτια, στα οποία συμμετέχουμε όλες και πρόκειται για κοινά θέματα. Δηλαδή, το θέμα της ντουλάπας και του ότι συνήθως οι γυναίκες έχουμε πεντακόσια ρούχα και, όταν έχουμε να πάμε κάπου, την ανοίγουμε και δεν έχουμε τίποτα να φορέσουμε, δεν μας αρέσει τίποτα απ’ αυτά. Το θέμα με τα σουτιέν. Τα σουτιέν είναι ένα πολύ βασικό θέμα για τη γυναίκα. Δηλαδή το πώς είναι… Τώρα σου λέω διάφορα «τεχνικά» που είναι πολύ… Ο άνδρας αυτό δεν μπορεί να το συλλάβει… Το ότι για μία γυναίκα το χειρότερό της είναι όταν θα πρέπει να ψάξει να βρει σουτιέν, γιατί θα πρέπει να δοκιμάσει πεντακόσια για να βρει ποιο είναι το σωστό. Σε κάθε γυναίκα είναι διαφορετικά.
 
Gamoikideiesfilippasine04
 
Στο δελτίο τύπου διαβάζω για κωμωδία, διαβάζω όμως και για δράμα. Τελικά αυτό που μένει τι είναι; Μια κωμωδία με δραματική εξέλιξη ή ένα δράμα με happy end;
Δεν είναι τίποτα από τα δύο. Επειδή αυτό δεν είναι ένα έργο με αρχή, μέση και τέλος, και με μία ιστορία συγκεκριμένη, να πεις ότι ξεκινάει δραματικά… Είναι διαφορετικές ιστορίες, οι οποίες εναλλάσσονται. Απλά, κάποιες από αυτές τις ιστορίες είναι πολύ κωμικές και κάποιες είναι πολύ συγκινησιακές. Ας πούμε το θέμα του καρκίνου του μαστού. Υπάρχει αυτό το θέμα σε μία από τις ιστορίες μας. Γι αυτό λέμε ότι έχει διάφορες τέτοιες πινελιές.
 
Αυτό που κυριαρχεί στο έργο είναι η μεταμόρφωση, που ξεκινάει εξωτερικά και στη συνέχεια γίνεται εσωτερική… Εμείς το κοινό, θα νιώσουμε μέρος αυτής της μεταμόρφωσης;
Ναι… Νομίζω ότι ο καθένας, ακόμα και οι άντρες. Γιατί έχει αποδειχθεί παρά πολλές φορές ότι υπάρχουν έργα τα οποία είναι αμιγώς γυναικεία, τα οποία όμως παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τους άνδρες. Όπως και για μας τις γυναίκες θα παρουσίαζε ιδιαίτερο ενδιαφέρον να βλέπαμε ένα έργο που να αφορά ανδρικά προβλήματα. Όπως, σου αναφέρω ένα παράδειγμα, η «Λίστα γάμου» του Χαριτόπουλου, που είχε μόνο άνδρες. Αυτό ήταν πολύ ενδιαφέρον για τις γυναίκες. Το «Με δύναμη από την Κηφισιά» του Κεχαϊδη και της Χαβιαρά… Επίσης ένα έργο με τέσσερις γυναίκες και τα θέματά τους, το οποίο παρουσίαζε εξαιρετικό ενδιαφέρον για τους άνδρες και το ξέρω επειδή το έχω παίξει αυτό το έργο και το ξέρω απ’ τους άνδρες που έρχονταν. Τις περισσότερες φορές τους τραβάγανε οι γυναίκες τους και έλεγαν «Πω-πω, τώρα πάω να δω μια μαλακία (γέλια), με γυναίκες που θα λένε… πάλι τα ίδια»… Και τελικά μπαίνανε και τους ενδιέφερε πολύ. Έτσι λοιπόν και σε αυτό το έργο, νομίζω ότι ο καθένας, είτε άνδρας είτε γυναίκα, είναι σίγουρο ότι θα βρει κάτι, μέσα σε όλα αυτά τα κομμάτια, που θα τον αφορά. Γιατί έχουμε ένα εύρος…
 
Προηγουμένως μου είπες ότι σου αρέσει πολύ να είσαι χύμα κι ότι στην παράσταση σου αρέσει να είσαι πολύ προσεγμένη… Η εποχή που η σχέση σου με το ντύσιμο ήταν πιο άρρηκτη από ποτέ, ποια ήταν, ποια είναι ή ποια θα είναι;
Αυτή, η σημερινή. Όσο μεγαλώνω, επειδή ακριβώς μεγαλώνω… Όταν είσαι είκοσι χρονών και τριάντα χρονών… και τριάντα πέντε και σαράντα… Και δεν έχεις κάποιο πρόβλημα ιδιαίτερο, να είσαι πολύ άσχημη ή να έχεις ένα πολύ άσχημο σώμα… Δηλαδή μια νέα κοπέλα, από συμπαθητική μέχρι όμορφή…
 
Καλοστεκούμενη…
Ναι, καλοστεκούμενη. Όταν είσαι νέα, ό,τι και να φορέσεις είσαι μια χαρά… όσο μεγαλώνω, αρχίζει το δέσιμο με το ντύσιμο… Γιατί καταλαβαίνω ότι αυτό που μου αφαιρεί ο χρόνος, από το πρόσωπο και το σώμα μου, πρέπει να το αναπληρώσω με ένα ντύσιμο πιο κομψό και πιο ωραίο. Βλέπω ότι έχω ανάγκη πια να ντύνομαι πιο προσεκτικά. Το χύμα δεν σημαίνει ότι δεν είσαι κομψός… Απλά, όσο μεγαλώνεις, το χύμα θα πρέπει να είναι πιο προσεγμένο.
 
Πιο εκλεπτυσμένο;
Πιο ακριβό. Δυστυχώς… Όταν είσαι νέος και το σωματάκι σου είναι μια χαρά, δεν φαίνεται όταν το ρούχο είναι κακοραμμένο. Κοίτα, υπάρχουν και γυναίκες που νομίζουν ότι είναι θεές και είναι το κακό τους το χάλι. Και φοράνε ό,τι να ‘ναι και νομίζουν ότι είναι πολύ καλές. Αν δεν είσαι έτσι κι έχεις επίγνωση, προσέχεις. Άρα λοιπόν, όσο μεγαλώνεις χρειάζεται, δυστυχώς, να ξοδεύεις πιο πολλά λεφτά για τα ρούχα. Αν θέλεις να είσαι όπως θέλεις να είσαι.
 
Η τηλεόραση σου έχει λείψει;
Καθόλου! Να σου πω κάτι όμως; Την ευγνωμονώ γιατί χάρη στην τηλεόραση πήρα αυτοκίνητο (πολλά γέλια) και μερικά χρόνια έζησα με μεγάλη άνεση. Έτυχε να έλθουν κάποια σήριαλ καπάκι. Το «Κωνσταντίνου και Ελένης» ήταν δύο χρόνια. Αμέσως μετά ήταν το «Λίφτινγκ» άλλα δύο χρόνια. Μετά ήλθε νομίζω η «Λίστα γάμου». Ήταν πέντε-έξι χρόνια που έκανα συνεχώς τηλεόραση και αυτό ήταν μεγάλη ανακούφιση. Από κει και πέρα… δεν μου έχει λείψει… το θέατρο μου έχει λείψει… Απλά, στην τηλεόραση θα ήθελα να κάνω ένα σήριαλ που να είναι πιο δύσκολο. Οι κωμωδίες… όχι ότι τις υποτιμώ, ίσα-ίσα, το «Κωνσταντίνου και Ελένης» και το «Λίστα γάμου» ήταν εξαιρετικά στο είδος τους. Απλά, είναι λίγο σαν fast food, πώς να στο πω… Είναι δεδομένο. Είναι ένα τρικάμερο, σημασία έχει το σενάριο και οι έξυπνες ατάκες. Ενώ είναι κάποια άλλα σήριαλ, σαν αυτά που έκανε ο Κουτσομύτης ή σαν τα σήριαλ της Μιρέλας Παπαοικονόμου, που είναι σαν σινεμά. Ή σαν το «Νησί». Είναι πιο δύσκολα, απαιτούν άλλα πράγματα. Οι χαρακτήρες έχουν μια δομή και κάποια εξέλιξη. Είναι λίγο σαν το θέατρο. Είναι ένας χαρακτήρας που έχει μια εξέλιξη.
 
Κώστας Κούλης
 
 
Ταυτότητα  της παράστασης
Κείμενo - Σκηνοθεσία: Άννα Χατζησοφιά  
Βοηθός Σκηνοθέτη: Διονύσης Τσιλιμιδός
Κοστούμια: Χρήστος Πετρίδης (Οίκος Faliakos by Petridis)
Σκηνικά – Video Animation: Λίνα Μαντίκου
Χορογραφία: Βαλεντίνη Βεργοπούλου   
Φωτισμοί: Σεραφίνα Σιδέρη & Διονύσης Γαγάτσος
Μουσική & Sound Design: Ισμήνη Πεπέ
Φωτογραφίες: Μελίνα Δοσίου
Παίζουν με αλφαβητική σειρά: Νικολέττα Βλαβιανού, Σύλβια Δελικούρα, Άννα Κουρή, Καίτη Παπανίκα και Ελένη Φίλιππα  
    
Δημόσιες σχέσεις: Μαρκέλλα Καζαμία
Πληροφορίες:
Πρεμιέρα: 5/2/2013
κάθε Δευτέρα και Τρίτη  
Χώρος: Booze Upstairs Cooperativa, 2ος όροφος, Κολοκοτρώνη 57, Αθήνα
Ώρα έναρξης: 9:00 μμ
Διάρκεια: 90  λεπτά
Γενική είσοδος: 12 ευρώ, Φοιτητικό: 10 ευρώ
Τηλ. επικοινωνίας και κρατήσεων: 6980 443 026 (καθημερινά 13.00 – 21.00)
 
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΒΟΟΖΕ COOPERATIVA:
Άρτεμις Λειβαδάρου  /  Artemis Livadarou
Επικοινωνία - Γραφείο τύπου  /  Communication and press department
Κοπερατίβα Τέχνης  /  Booze Cooperativa
Κολοκοτρώνη 57 Αθήνα  /  57 Kolokotroni Str. Athens
Τηλ./Tel.: 2103240944  - 210 3240945
web: www.boozecooperativa.com
Ωράριο Λειτουργίας Γραφείου / Office Timetable
Δευτέρα με Παρασκευή 11πμ - 5μμ  /  Monday to Friday from 11am to 5pm

Συνεντεύξεις

Facebook Comments