Συνεντεύξεις

Συνέντευξη με τον Περικλή Λιανό

   Η παράσταση «Βασανίζομαι» είναι στην ουσία ένας μονόλογος με κάποιους καλεσμένους. Είναι παράλληλα ένα εντυπωσιακό σόλο για τον Περικλή Λιανό, ο οποίος εδώ έχει αναλάβει, πέρα από τον πρωταγωνιστικό ρόλο, και την παραγωγή. Τον έχω παρακολουθήσει σε διάφορες δουλειές του, έχω διαβάσει διάφορες συνεντεύξεις του κατά καιρούς και πάντα τον θεωρούσα άνθρωπο με ήθος, τάλαντο, αντίληψη, σοβαρότητα. Βλέποντάς τον στο θέατρο εντυπωσιάστηκα ακόμα περισσότερο και ζήτησα να τα πούμε από κοντά. Η Μαρκέλλα Καζαμία (δημόσιες σχέσεις) έκανε για ακόμα μια φορά τα μαγικά της κι έτσι ένα Σάββατο βράδυ, λίγο μετά την παράσταση στο «Άβατον» και το meet&greet (βασικό χαρακτηριστικό των τελειωμάτων και – για μένα – ευτυχής κατάληξη), βρέθηκα απέναντι από τον εξαιρετικό ηθοποιό και τον άκουσα να μου μιλάει για το έργο, για το τι τον έκανε να ασχοληθεί με αυτό, για την αγάπη του για το θέατρο και τα ταξίδια, για τη δημοκρατία και τους θεσμούς…
 
Βλέποντας την παράσταση, εγώ τη θεώρησα σαν ένα μονόλογο με «παρεμβολές»…
Έτσι είναι ακριβώς!
 
Είναι ένα ιδιαίτερο είδος θεάτρου, έτσι; Το έχετε ξανακάνει;
Έχω ξανακάνει πέρυσι, που έκανα το «Η πιο δυνατή» του Στρίντμπεργκ και διασκευασμένο για άντρα, σε ένα μπαρ. Έλειπε το άλλο πρόσωπο, που έτσι κι αλλιώς είναι βουβό αλλά πρωταγωνιστικό, κι ήταν ένας μονόλογος. Εδώ όμως είναι άλλο είδος. Βέβαια πρέπει να πω και το άλλο… Η εποχή μας, σαν να έχει κάτι που να οδηγεί στους μονολόγους. Δεν συνέβαινε αυτό στη δεκαετία του ογδόντα. Δεν συνέβαινε ούτε το εβδομήντα ούτε το ενενήντα. Φαίνεται ότι τώρα κάτι οδηγεί τους ανθρώπους… η απομόνωση, θέλουν να εκφραστούν πιο πολύ μέσα από μονολόγους... Αυτή η παράσταση έχει την εκδοχή να μην εμφανίζονται τα πρόσωπα, να φαίνονται σε video. Αν το πάω περιοδεία θα πάρουμε αυτή την εκδοχή μάλλον, λόγω κόστους… Αλλά εγώ χαίρομαι που έχουμε αυτούς τους εξαιρετικούς ηθοποιούς, που είμαστε μαζί, που στηρίζουν τόσο πολύ την παράσταση. Ο μονόλογος είναι ένα παρά πολύ δύσκολο είδος, γιατί πιστώνεσαι και χρεώνεσαι τα πάντα. Είσαι εκεί πάνω και πρέπει αυτό το χρονικό διάστημα να κρατήσεις τον κόσμο. Δεν έχεις να πεις ότι «Φταίει αυτός ο συνάδελφος ή εκείνο»… Είναι ένα δίκοπο μαχαίρι. Όταν μου έφερε το έργο ο Αντώνης ο Τσιπιανίτης δεν κρύβω (γελάει) την αλήθεια ότι το φοβήθηκα… Και καθυστερούσα να απαντήσω. Φοβόμουν να το κάνω. Τελικά πήρα το ρίσκο και είπα «Θα το κάνω και ας φάω τα μούτρα μου»!
 
periklislianos01
 
Το διασκεδάζετε όμως, έτσι;
Το απολαμβάνω! Μέχρι τώρα, στα πενήντα που έχω φτάσει, είναι ό,τι καλύτερο έχω κάνει στη ζωή μου, έτσι νιώθω.
 
Αυτό που μου έκανε μεγάλη εντύπωση είναι ότι η κάθαρση που έρχεται στο τέλος… δεν είναι τελείως καθαρή.
Όχι, δεν είναι! Συμφωνώ απολύτως, δεν είναι κάθαρση.
 
Ο ήρωάς μας συνεχίζει να βασανίζεται, απλά χωρίς τα πρόσωπα-βάρη…
Νομίζω ότι κάνει ό,τι κάνει και αυτή την εποχή ο ελληνικός λαός. Ο ελληνικός λαός διαδηλώνει. Το χρειάζεται κι αυτό. Αυτός πηγαίνει και γράφει το «Βασανίζομαι». Δεν κάνει τίποτα. Απλώς εκτονώνει την απελπισία του. Δεν προχωράει. Γι αυτό κι όταν μιλάω γι αυτό το ρόλο, που είναι εξαιρετικός, ευγνωμονώ τον Τσιπιανίτη που επέμενε να το κάνω, λέω ότι δεν έρχεται η λύτρωση και η κάθαρση, γιατί παραμένει ένας απελπισμένος άνθρωπος. Θα είχε κάνει την υπέρβαση, θα είχε κάνει βήματα μπροστά, αν είχε κάνει άλλα πράγματα.
 
Το έργο βγάζει γέλιο…
Είναι ένας κλαυσίγελος. Μου λέγαν τώρα αυτοί που παρακολουθούσαν την παράσταση «Κλαίγαμε και γελάγαμε»… Αυτό για μένα είναι μεγάλη δικαίωση.
 
Αυτό ήθελα να θίξω. Το έργο βγάζει γέλιο ενώ είναι κατάμαυρο.
Είναι μαύρη κωμωδία.
 
periklislianos02
Ακριβώς! Πόσο λοιπόν σας ιντριγκάρει μια «ανάποδη» κατάσταση;
Μα αυτό με ιντρίγκαρε. Γιατί αν ήταν να έβγαινε ένας καρκινοπαθής ή ένας με AIDS και να έλεγε τη δυστυχία του, τι να το κάνουμε τώρα αυτό; Αυτό που με έφτιαξε, όταν το διάβασα… Μου το στείλανε με mail και είπα «Θεέ μου!»… Μου άρεσε αυτό γιατί σαν ηθοποιός είδα τις υποκριτικές δυνατότητες, γιατί συνήθως αυτό κοιτάμε πρώτα… Μετά πιάνεις τα δεύτερα νοήματα. Στην αρχή τουλάχιστον – εγώ είμαι ειλικρινής – λες «Τι έχει αυτό για να παίξω»; Έχει αυτή την εξυπνάδα του Αντώνη, που ενώ σχολιάζει τα πάντα, συγχρόνως είναι ένας κλαυσίγελος. Τα βλέπει από την κωμική τους πλευρά, για να τα αντέξεις. Δεν γίνεται να τα αντέξεις αλλιώς.
 
Είχα διαβάσει μια συνέντευξή σας… Το έναυσμα για το σενάριο ήταν το γνωστό graffiti στο δρόμο…
Ναι.
 
Βλέποντάς το στο δρόμο παρατήρησα ότι το «ζω» στη λέξη «βασανίζομαι» είναι με ωμέγα. Αυτή είναι η ουσία;
Το έχουν με ωμέγα; Εγώ με όμικρον το έχω δει… Αυτό είναι καινούργιο. Να λυθεί και μια παρεξήγηση εδώ. Πολλοί θεατές νομίζουν ότι το graffiti είναι μέρος της διαφήμισης. Δεν είναι έτσι. Προηγήθηκε το graffiti, το είδε ο συγγραφές και εμπνεύστηκε. Κανείς δεν ξέρει τι είναι αυτοί που το γράφουν, πόσοι είναι, αν είναι άνδρες ή γυναίκες. Την πρώτη φορά που το είδα, θεώρησα ότι είναι ερωτικό το μήνυμα. Δεν το είδα σαν κοινωνικό… Δεν ξέρω ποια είναι η πραγματικότητα. Δεν έχει πάντως εμφανιστεί εδώ ο «συγγραφέας»… (γέλια)
 
Στην αρχή της κουβέντας μου είπατε ότι σκέφτεστε να βγείτε περιοδεία με το «Βασανίζομαι»…
Είναι μια σκέψη αλλά αν βγει, επειδή ακούγεται, αρέσει, μας το έχει πει κόσμος… Μακάρι να ήταν έτσι, να ήμαστε όλοι. Είναι πολλοί δύσκολο για μια παραγωγή όμως, γιατί εδώ κάνω εγώ την παραγωγή. Αν κάνω εγώ την παραγωγή και στην περιοδεία… Είναι πολύ δύσκολο να πληρώσεις τόσους ανθρώπους, είναι άλλα τα ποσά. Εκεί υπάρχουν ξενοδοχεία, έξοδα… Αν έχω ακόμα την επιθυμία να το κάνω, θα το κάνω στην εκδοχή του video.
 
Μέχρι πότε λοιπόν θα συνεχίσετε να βασανίζεστε στο θέατρο Άβατον;
Μέχρι 28 Απρίλη, αν συνεχίσει να πηγαίνει καλά… Αν δεν πηγαίνει καλά δεν θα έχω λόγο ούτε να βασανίζομαι ούτε να βασανίζω κανέναν! (γέλια)
 
periklislianos03
Για μετά έχετε προγραμματίσει κάτι; Κάνετε κάτι παράλληλα;
Όχι, όχι… Πέρυσι έπαιζα στο θέατρο “Eliart” την «Υψηλή μαγειρική των σχέσεων». Έπαιζα, άλλες μέρες, το μονόλογο του Στρίντμπεργκ. Κι από πρώτη Μάρτη είχα ξεκινήσει πρόβες για το «Βασανίζομαι». Γιατί το «Βασανίζομαι» το παρουσιάσαμε οκτώ ή εννιά παραστάσεις στο θέατρο «Βολτ» τον Ιούνιο, για να το δοκιμάσαμε. Μετά αλλάξαμε κάποια πρόσωπα, αλλάξαμε τα σκηνικά, τη σκηνοθεσία. Από το Μάρτη δεν έχω ξεκουραστεί καθόλου. Δεν έχω σκεφτεί και δεν θέλω να σκεφτώ τίποτα… Όλη τη βδομάδα σκέφτομαι πως θα το προωθήσω, πώς θα το κάνω γνωστό… Παρασκευή-Σάββατο-Κυριακή αφιερώνω στο πως θα πάω να παίξω… Τόσα χρόνια έκανα τηλεόραση, μεταγλωττίσεις, θέατρο. Και είπα «Γι αυτό το πράγμα βάζω τα λεφτά μου για να το ζήσω έτσι, να δω τι θα γίνει»!
 
Αυτή η σχιζοφρένεια του «Κάνω σήμερα αυτό, αύριο άλλο, σήμερα είμαι αυτός, αύριο εκείνος»… που βγάζει αυτό το πράγμα;
Έχει ένα ενδιαφέρον γιατί ασκείσαι. Το όργανο του ηθοποιού είναι το σώμα του. Αυτό βοηθάει πολλές φορές και παρά πολύ. Συγχρόνως όμως είναι σχιζοφρενικό! Θυμάμαι ότι έπαιζα τρία χρόνια στο «Καφέ της Χαράς», είχα θέατρο το βράδυ και είχα, κάθε μέρα, μεταγλώττιση! Υπήρχαν δε περιπτώσεις που έφευγα από το θέατρο, πήγαινα στις δύο-τρεις το πρωί στο στούντιο για μεταγλώττιση και έξι το πρωί, με ύπνο ούτε μιας ώρας από την υπερένταση, ξυπνούσα για να πάω στο Λαύριο, να κάνω μέχρι τις επτά γυρίσματα, για να πάω μετά να παίξω στο θέατρο! Πολλές φορές σου έρχονται πράγματα μαζί και δεν έχεις την πολυτέλεια, και δεν πρέπει, να μην τα κάνεις. Απ’ την άλλη, στην Ελλάδα, δεν πληρωνόμαστε καλά. Εγώ έχω κάνει τόσο πολλή μεταγλώττιση, που αν πληρωνόμουν όπως οι Γάλλοι ηθοποιοί θα έπρεπε να έχω τουλάχιστον οκτώ πολυκατοικίες! Στην τηλεόραση άντε να πληρώθηκαν πέντε-δέκα, τα μεγάλα κασέ, για ένα διάστημα. Οι υπόλοιποι, οι μεσαίου βεληνεκούς με τους δεύτερους ρόλους ή αυτοί με πρώτους ρόλους αλλά όχι με αυτή την αναγνωρισιμότητα – δεν ξέρω ποιος τα αποφασίζει όλα αυτά – δεν πήραμε τόσα λεφτά. Δούλεψα, έβγαλα λεφτά, αλλά αν δεν δούλευα πολύ δεν θα τα έβγαζα.
 
Η τηλεόραση συνεχίζει να σας ενδιαφέρει, έτσι δεν είναι;
Έχω κάνει είκοσι πέντε σήριαλ. Βεβαίως με ενδιαφέρει, αλλά τώρα πια πρέπει να έλθει κάτι πολύ καλό. Ή, αν θα έκανα, θα έκανα για να έχω λεφτά να κάνω θέατρο.
 
Το γεγονός λοιπόν ότι σήμερα δεν γίνεται ούτε το ένα εικοστό των σήριαλ που κάνανε παλιά…
Τίποτα δεν γίνεται, τίποτα…
 
periklislianos04
Μήπως αυτό είναι η τέλεια κατραπακιά για τους ηθοποιούς μας;
Τεράστια. Γι αυτό έχουμε και το πιο μεγάλο ποσοστό ανεργίας, περίπου 92%. Απ’ την άλλη πάλι, δεν γίνεται να έχουμε τόσες δραματικές σχολές, δεν γίνεται να έχουμε δέκα χιλιάδες ηθοποιούς. Αναλογικά με τον πληθυσμό είμαστε παρά πολλοί. Τα χωράφια ποιος θα τα καλλιεργήσει; Ας κάνουν και κάτι άλλο… Αυτό το πράγμα «Όλοι παίζουμε, όλοι τραγουδάμε, όλοι χορεύουμε»… Θα μου πεις «Εσύ τότε γιατί και όχι οι άλλοι»; Ε, γιατί εγώ όταν ξεκίνησα δοκιμάστηκα, έφτασα στα πενήντα… Τώρα βλέπω κάτι παιδιά που μου λένε ότι τελείωσαν τη σχολή πριν οκτώ χρόνια. «Πού παίζεις; Πουθενά»! Ναι, αλλά αν πέρασαν οκτώ χρόνια και δεν παίζεις πουθενά… Δεν είναι μόνο αν είσαι καλός, είναι και θέμα τύχης βέβαια… Αν όμως πέρασαν οκτώ χρόνια, τότε κάνε κάτι άλλο! Τώρα βέβαια, έτσι όπως έχουν φτάσει τα πράγματα, όλοι κάνουν κάτι άλλο για να ζήσουν και κάνουν θέατρο για να εκφραστούν. Δεν ζει αυτή η δουλειά, όπως ζούσε…
 
Σε μια συνέντευξή σας είχατε «Λείπει η λογική στη χώρα αυτή εδώ, εδώ και αρκετά χρόνια»… Αναρωτιέμαι, πρώτα απ’ όλα, αν ήμαστε ποτέ λογικοί… Μήπως το ότι εδώ βασιλεύει η ασυδοσία και η ατιμωρησία… Μήπως τελικά αυτές οι δύο λέξεις είναι το κλειδί που περνάμε όλα αυτά τα χάλια…
Εγώ πιστεύω ότι όντως η λογική δεν ήλθε ποτέ γιατί ως λαός, για παρά πολλούς λόγους, όχι στο DNA, για ιστορικούς λόγους, είμαστε περισσότερο συναισθηματικοί, άρα και ανώριμοι. Καταρχάς, εμείς δεν είμαστε πολίτες! Όταν έγινε η αναγέννηση εμείς δεν είχαμε αναγέννηση. Κατά την περίοδο της εξατομίκευσης, που οι δυτικοί έγιναν πολίτες, με την επίγνωση των δικαιωμάτων αλλά και των υποχρεώσεων… εμείς δεν το περάσαμε αυτό. Πήγαμε σε κάτι άλλο, λόγω θρησκείας, έπαιξε ρόλο και η ορθοδοξία όπως και η οθωμανική αυτοκρατορία στην οποία ήμαστε υποτελείς… Αργότερα, όταν φτιάξαμε κράτος, πάλι κανείς… Τα κόμματα και δη αυτά της αριστεράς, έχουν τεράστια ιστορική ευθύνη που δεν θέλησαν τον πολίτη να τον βάλουν απέναντι στις ευθύνες του και συνεχίζουν να επενδύουν στο θυμικό του, που είναι πολύ επικίνδυνο. Δεν ξέρεις πως θα σου βγει… Λογική στο να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους, νοικοκυρεμένα, δεν υπάρχει. Είναι σαν το Φωκίωνα, που βγαίνει και γράφει το «Βασανίζομαι»… Θεωρώ ότι ο ελληνικός λαός δεν πρέπει να διαδηλώνει πια. Φυσικά και πρέπει να διαμαρτύρεται, θα πρέπει όμως και να απαιτήσει. Αλλά για να απαιτήσει θα πρέπει να κάνει και την αυτοκριτική του. Τη θέλει;
 
periklislianos05
 
Διάβασα επίσης ότι σας αρέσουν πολύ τα ταξίδια…
Ναι, αλλά τώρα δεν κάνω… (γέλια)
 
Το διάβασα κι αυτό! (γέλια) Ποιο από όλα τα ταξίδια που κάνατε ήταν όνειρο ζωής;
Α, δεν τα έχω καταφέρει. Έχω ταξιδέψει αρκετά αλλά όχι τόσο πολύ. Εγώ έχω μια εμμονή με τις σκανδιναβικές χώρες… Έχω πάει μόνο στη Νορβηγία, στο Όσλο, για το φεστιβάλ Ίψεν, το 1991. Πάντα πήγαινα ταξίδι για επαγγελματικούς λόγους. Βλέποντας λοιπόν την ποιότητα ζωής τους, ήθελα να κάνω μια περιοδεία, Νορβηγία, Σουηδία, Δανία, Φιλανδία, μετά να πάω στις χώρες της Βαλτικής, αλλά να κάτσω εκεί από είκοσι μέρες στην κάθε μία, για να μελετήσω τον τρόπο ζωής, όχι σαν τουρίστας. Θέλω επίσης να πάω πολύ Λατινική Αμερική. Σε όλες αυτές τις χώρες… Τις χώρες αυτές τις έχω ζήσει πολύ μεταγλωττίζοντας χιλιάδες ώρες μεξικάνικες σειρές, που δεν ήταν μόνο μεξικάνικες, ήταν από την Κολομβία, την Αργεντινή… Μεταγλώττιζα μία σειρά που είχα και τη σκηνοθετική επιμέλεια, για την ΕΤ1, «Οι ατρόμητοι» λεγόταν εδώ, “Cebollitas” στα ισπανικά, που είναι τα κρεμμυδάκια… που ήταν 457 επεισόδια, και είχα και ένα μεγάλο ρόλο… και λέω «Θέλω να πάω σε αυτές τις χώρες εκεί κάτω να τις ζήσω». Βέβαια τώρα πια δεν υπάρχει ο χρόνος αλλά, κυρίως, δεν υπάρχει το χρήμα… Ξέρεις, δεν θέλω να πάω σε νομάδας εκεί κάτω, θέλω να περάσω και καλά…
 
Σε αυτό εδώ το θέατρο έχει ανέβει και μια άλλη παράσταση, το «Κόντρα στη δημοκρατία».
Ναι, την έχω δει την παράσταση…
 
Συγκράτησα λοιπόν μια ατάκα. «Να στείλουμε τους πολιτικούς μας στο διάολο». Μήπως είναι μια καλή αρχή, σαν το ανέκδοτο με τους δικηγόρους στον πάτο της θάλασσας;
Να στείλουμε τα συγκεκριμένα πρόσωπα… όχι τους θεσμούς…
 
Οι θεσμοί δεν μας φταίνε. Οι άνθρωποι μας φταίνε.
Γι αυτό κάνουμε το λάθος. Εδώ στην Ελλάδα έχει γίνει ένα μπέρδεμα. Όταν μιλάμε εναντίον των πολιτικών, όταν μιλάμε εναντίον της δημοκρατίας, είναι πολύ επικίνδυνο αυτό. Τι θα έλθει να το αντικαταστήσει; Όταν φωνάζουμε και μουντζώνουμε… θα πρέπει να μάθουμε να ξεχωρίζουμε, γιατί δεν το ξεχωρίζουμε. Φταίνε συγκεκριμένα πρόσωπα, τα οποία δεν ήλθαν και κατσικώθηκαν, εμείς τους βγάλαμε. Κι εμείς δεν σταθήκαμε στο ύψος μας όλα αυτά τα χρόνια. Ναι μεν αυτοί διόριζαν αλλά κάποιοι άλλοι διοριζόντουσαν. Η διαπλοκή δεν θέλει έναν, δεν θέλει δύο, θέλει πέντε. Κάποιος τα παίρνει, κάποιος τα διευκολύνει, κάποιος παρακολουθεί… το λιγότερο πέντε! Αυτός λοιπόν ο λαός, που ενώ διαμαρτύρεται περιμένει και πως θα βολευτεί… Κάποιες υπηρεσίες θα πρέπει να είναι στο δημόσιο, το δημόσιο όμως θα πρέπει να είναι δίπλα στους πολίτες και όχι απέναντι. Γι αυτό η δημοκρατία δεν ήταν ποτέ σωστή στην Ελλάδα, γιατί δεν ήμαστε ποτέ σωστοί πολίτες. Είναι σαν να θέλουμε να παίξουμε βόλεϊ με τα πόδια…
 
Κώστας Κούλης
 
 
Ταυτότητα της παράστασης
Κείμενo: Αντώνης Τσιπιανίτης
Σκηνοθεσία: Κατερίνα Πολυχρονοπούλου
Σκηνικά- Κοστούμια: Δέσποινα Χαραλάμπους
Φωτισμοί: Ελένη Αναγνωστοπούλου
Μουσική : Ιωάννης Παπλωματάς
 
Παίζουν: Περικλής Λιανός, Βαγγέλης Λιοδάκης Ελένη Φίλιππα, Ιωάννα Χαλιαμπάλια, Γιάννης Μωραίτης
 
Δημόσιες σχέσεις: Μαρκέλλα Καζαμία
 
Πληροφορίες:
Πρεμιέρα: 2 Νοεμβρίου 2012
κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή
Χώρος: Θέατρο Άβατον, Ευπατριδών 3, Γκάζι.
Ώρα έναρξης: 21.15
Διάρκεια: 80΄
Γενική είσοδος: 12 ευρώ
Τηλ. Επικοινωνίας – κρατήσεις: 210 3412689, 698 1982591

Συνεντεύξεις