Συνεντεύξεις

loogoo

Έλενα Πέγκα

toxeriinterview3

   Γεννημένη και μεγαλωμένη στη Θεσσαλονίκη, ένιωσε ότι εκτινάχθηκε σε νεαρή ηλικία στο ολοκαίνουργιο σύμπαν της Αμερικής, όπου έζησε τη ζωηρή δεκαετία του ’80 και ανακάλυψε μια άλλη κουλτούρα σπουδάζοντας αυτά που αγαπούσε : θέατρο, συγγραφή και φιλοσοφία. Μέσα από δύο διαφορετικούς δρόμους, της πεζογραφίας και του θεάτρου και με τη ζωή της να αποτελεί πεδίο ερεθισμάτων, επιδιώκει την επικοινωνία ουσιαστικών θεμάτων, που θα ερεθίσουν και θα στείλουν στο θέατρο τους νέους ανθρώπους. Άλλωστε, την αφορά το ουσιαστικό και όχι επιφανειακό, σύγχρονο αλλά και πρωτοπόρο θέατρο, όπου πολλές φορές η τεχνολογία χρησιμοποιείται ως βοηθός για να επαναπροσδιοριστεί η εικόνα.

   Αυτές τις μέρες βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη με την παράσταση «Το χέρι» και απάντησε σε κάποιες ερωτήσεις, που αφορούν τόσο στην παράσταση όσο και στην προσωπική της σκηνοθετική ματιά.

   toxeriinterview1Τι σημαίνει η συγκεκριμένη παράσταση για εσάς και ποιά ήταν η αφορμή για να ασχοληθείτε μ' αυτήν;
   Όταν διάβασα το έργο με συγκίνησε και ένιωσα πως σαν θεατρική συγγραφέας έχω μια συγγένεια με τον Tim Crouch. Θέλησα να το μεταφράσω και να το ανεβάσω αλλάζοντας το φύλο του ήρωα από άντρα σε γυναίκα. Ο Tim δέχτηκε, όταν του το συζήτησα, κι έτσι γεννήθηκε η συγκεκριμένη παράσταση.

   Ασχολείστε με τη συγγραφή βιβλίων και θεατρικών έργων αλλά και με τη σκηνοθεσία. Στο κείμενο του Tim Crouch φερθήκατε ως δημιουργός ή καθαρά ως σκηνοθέτης; Δηλαδή προσθέσατε νέα στοιχεία στο κείμενο, μήπως αλλάξατε κάποια άλλα;      
   Από τη στιγμή που άλλαξα το φύλο του ήρωα, δεν έκανα καμιά άλλη επέμβαση στο κείμενο. Σαν σκηνοθέτη με απασχόλησε πως θα γίνει να έχει ζωντάνια, αμεσότητα και χιούμορ το ανέβασμα, ενώ συγχρόνως να θέτει ερωτήματα.  Με απασχόλησε πολύ πως θα οδηγήσω την ηθοποιό μου να φτιάξει το χαρακτήρα του κοριτσιού με αθωότητα και αλήθεια και να είναι χαρούμενη για την πράξη της, να την υπερασπίζεται με πάθος μέχρι τελικής πτώσης.

   Ένα κείμενο, το οποίο γράφτηκε από τον Tim Crouch με αφορμή την απώλεια της πίστης του απέναντί στην υποκριτική και στον εαυτό του ως ηθοποιό και ερμηνεύτηκε από τον ίδιο, αλλάζει όταν παρουσιάζεται από μια γυναίκα ηθοποιό;   
   Ναι, είναι τελείως διαφορετικό όταν ο ίδιος ο συγγραφέας λέει πως είναι το αγόρι με το χέρι ψηλά, γιατί από την αρχή ξέρουμε πως είναι ο συγγραφέας και όχι ο ήρωας. Όταν ένας ηθοποιός αναλαμβάνει το ρόλο τότε πρέπει να φτιαχτεί ο ήρωας…ποιος είναι αυτός που μας ξεναγεί στη ζωή του, πως είναι και πως το κάνει.

   Ο μονόλογος θεωρείται δύσκολο είδος και η γενικότερη κρίση που επικρατεί ωθεί τον κόσμο σε πιο ανάλαφρες παραγωγές με κωμικό κυρίως περιεχόμενο. Εσείς, με μια πιο ιδιαίτερη παράσταση, τι αντιλαμβάνεστε από τις αντιδράσεις και την προσέλευση του κοινού;
   Ναι, ο μονόλογος είναι δύσκολο είδος και πολύ απαιτητικός για την ηθοποιό. Παρόλο που ο κόσμος πηγαίνει μαζικά σε πιο ανάλαφρα έργα, η δική μας παράσταση βρήκε μεγάλη ανταπόκριση. Ο κόσμος που ήρθε συγκινήθηκε και ένιωσε πως αυτό το σκληρό παραμύθι τον αφορά. Γι’ αυτό και θα συνεχίσουμε να το παίζουμε αυτό το φθινόπωρο στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, στην Αθήνα.
Η ακρότητα της πράξης της για την ίδια, ήταν η δύναμη της και η χαρά της. Για τους άλλους είναι μια πρόκληση, θέτει ερωτήματα, μας κάνει να νιώθουμε άβολα ή να ταυτιζόμαστε μαζί της.
   To να υψώνεις το χέρι είναι μια μορφή έκφρασης, μια μορφή διαμαρτυρίας ή τελικά ο κόσμος έχει την ανάγκη να ψάχνει για συμβολισμούς και ερμηνείες που μπορεί να κρύβονται πίσω από μια ουσιαστικά απλή και ίσως αυθόρμητη κίνηση;
   Το να υψώνεις το χέρι ψηλά ξεκινά αυθόρμητα, είναι αντίδραση… λέει: «Εδώ είμαι, πρόσεξε με». Το να το υψώνεις με κόστος μια ολόκληρη ζωή δεν είναι σίγουρα κάτι απλό. Αλλά το έργο δεν είναι μια αληθινή ιστορία, είναι μια παραβολή. Στο χέρι της η ηρωίδα είναι σαν να κρατά την καρδιά της και να τη δείχνει.

   toxeriinterview2Υπάρχει μια παρατεταμένη σιωπή στην αρχή της παράστασης η οποία εξυπηρετεί ένα συγκεκριμένο σκοπό. Ο χρόνος που διαρκεί η σιωπή αυτή είναι προκαθορισμένος ή εξαρτάται από τις αντιδράσεις των θεατών;
   Ναι, υπάρχει μια σιωπή για να νιώσουν άβολα οι γύρω της.  Η ηθοποιός τη σπάει όταν νιώσει πως αυτό γίνεται. Ανάλογα δηλαδή με τις αντιδράσεις του κοινού.

   Δεδομένων της ζωής και του τέλους της ηρωίδας του έργου, πιστεύετε ότι τελικά άξιζε τον κόπο η εμμονή για διαφοροποίηση;
   Η ακρότητα της πράξης της για την ίδια, ήταν η δύναμη της και η χαρά της. Για τους άλλους είναι μια πρόκληση, θέτει ερωτήματα, μας κάνει να νιώθουμε άβολα ή να ταυτιζόμαστε μαζί της.

   Μετά τις παραστάσεις στη Θεσσαλονίκη, επιστρέφετε στην Αθήνα ή θα πάτε και σε κάποια άλλη πόλη;
   Μετά τη Θεσσαλονίκη η παράσταση θα πάει στα Γιάννενα, στο Θέατρο «Πολυθέαμα» από τις 26/9 ως τις 7/10. Και στις 18/10 ξανά στην Αθήνα.

   Προετοιμάζετε και κάτι άλλο αυτήν την περίοδο; Γράφετε ή έχετε κάποιο κείμενο στο μυαλό σας με το οποίο θα θέλατε να ασχοληθείτε σκηνοθετικά;
   Ναι, ετοιμάζω ένα θεατρικό πάνω σε μια ιστορία του Roberto Bolano, με τίτλο «Πορνοστάρ», και ελπίζω να ανέβει το χειμώνα.

Σοφία Μαρτιγοπούλου

Συνεντεύξεις

Facebook Comments