Συνεντεύξεις

loogoo

Άρης Σερβετάλης

   serva1Το ραντεβού μας ήταν για τη 13:00 το μεσημέρι σε γνωστό στέκι της πόλης. Φτάνω στις 12:50 και τον βλέπω να διαβάζει ένα βιβλίο θρησκευτικού περιεχομένου πίνοντας ελληνικό καφέ σε ένα από τα τραπεζάκια που βλέπουν στο δρόμο. Με υποδέχεται με ένα ευγενικό χαμόγελο και αντιλαμβάνομαι αμέσως ότι αυτή δεν θα είναι μια τυπική συνέντευξη. Κάπως έτσι θα μ’ αντιμετώπιζε ένας φίλος από τα παλιά. Ο Άρης Σερβετάλης έχει αυτή την ιδιότητα. Να σε κάνει να νιώθεις οικεία μαζί του έστω κι αν έχετε προλάβει να ανταλλάξετε μόνο μερικές λέξεις. Η ηρεμία που εκπέμπει ηρεμεί απόλυτα κι εμένα και αποφασίζω να αφήσω την κουβέντα να κυλίσει ελεύθερα κι όπου βγει…

   Πόσο σημαντικό είναι για σένα να ερμηνεύεις το ρόλο του Ιβάν;
    Η ιστορία του Ιβάν είναι έτσι κι αλλιώς ένα αληθινό γεγονός που συνέβη στα μέσα της δεκαετίας του ’90. Το αντιμετώπισα ως μια μαρτυρία βασισμένη στις εμπειρίες ενός παιδιού που μεγάλωσε σε μια αγέλη σκύλων. Με τον σκηνοθέτη της παράστασης, τον Γιώργο Οικονόμου, προσπαθήσαμε να δείξουμε με ποιον τρόπο μπορεί να αφηγηθεί ένας άνθρωπος επί σκηνής τις εμπειρίες του. Με εργαλεία όπως η κίνηση και ο λόγος προσπαθείς να διεγείρεις την φαντασία του κοινού και να παραθέσεις αυτές τις εικόνες.

   Μιας και αναφέρθηκες στη κίνηση, θέλω να μου πεις δυο λόγια για τη συνεργασία σου με το Δ. Παπαϊωάννου και τις  δύο παραστάσεις που ανεβάσατε (“2” και “Μήδεια”)  οι οποίες στηρίζονταν στην κίνηση σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα.
   Γενικότερα η δουλειά του Δ. Παπαϊωάννου βασίζεται στην κίνηση του ανθρώπινου σώματος. Προσωπικά εγώ όταν τελείωσα τη δραματική σχολή ασχολήθηκα με ομάδες χορού όπως ήταν ο “Κινητήρας” της Αντιγόνης Γύρα. Η εμπειρία μου  με την ομάδα του Δ. Παπαϊωάννου ήταν ιδιαίτερη γιατί γίνανε πολλά σεμινάρια πάνω στην κίνηση. Ο ίδιος εμβαθύνει πολύ σ’ αυτήν.

   Επιστρέφοντας στην παράσταση που σε βλέπουμε σήμερα, θέλω να μου πεις πως έγινε η επιλογή του συγκεκριμένου έργου.
   Ο Γιώργος Οικονόμου μου πρότεινε το έργο. Στα δικά του χέρια βρέθηκε αρχικά. Η πρόκληση για μένα ήταν ότι πρόκειται όπως είπαμε για ένα αληθινό γεγονός και το αντιμετώπισα ως μαρτυρία.  Είναι μια ακραία κατάσταση αυτή στην οποία έζησε ο Ιβάν και μάλλον με δένει μαζί του η αγάπη για τα ζώα και κυρίως για τα σκυλιά καθώς και η απώλεια, σε μια διαφορετική όμως κλίμακα.

   serva3Εγκαινιάζεις ουσιαστικά το νέο πλέον θέατρο “Αυλαία” μετά την καταστροφική πυρκαγιά του 2005. Τι συναισθήματα σου δημιουργεί αυτό;
   Είναι πολύ ωραίο να κάνεις την αρχή σε ένα καινούριο χώρο και μάλιστα τόσο όμορφο. Δυστυχώς δεν ξέρω ακριβώς τη σημασία του για τη Θεσσαλονίκη, από ότι έχω καταλάβει μέχρι τώρα πάντως πρόκειται για μια σημαντική σκηνή με ιστορική αξία. Οπότε είναι σαφώς πολύ τιμητικό για μένα αυτό που συμβαίνει. Επιπλέον στο κοινό της πόλης δεν έχω παρουσιάσει πολλά πράγματα. Ανέβηκα ξανά το Σεπτέμβριο για μια performance το “Άτιτλο” με την εικαστικό Ευσταθία Μπίρμπα στα πλαίσια του φεστιβάλ performance της Μπιενάλε για μία όμως παράσταση. Ουσιαστικά και σε διάρκεια είναι η πρώτη μου δουλειά εδώ.

   Παίρνεις πάνω σου μία ολόκληρη παράσταση. Πόσο άνετα νιώθεις;servetalis10
  Το μονόλογο τον έχω αντιμετωπίσει σαν μια προσπάθεια να δημιουργηθεί ένας δίαυλος επικοινωνίας με το κοινό. Ένας διάλογος. Είναι και η φύση του έργου τέτοια. Απευθύνομαι  στο κοινό και πολλές φορές έχω αισθανθεί να δημιουργείται αυτή η σχέση οπότε δεν αισθάνομαι μόνος μου όταν παίζω.

   serva2Δεδομένης τη ευρύτερης κοινωνικο-οικονομικής κατάστασης, έχεις άγχος για το αύριο;
   Εγώ έτσι κι αλλιώς αισθάνομαι πως ότι κάνουμε στη ζωή μας, είτε είναι το επάγγελμά μας είτε οτιδήποτε άλλο με το οποίο ασχολούμαστε, είναι ένα μέσο για να καλλιεργηθούμε ως άνθρωποι. Επομένως το άγχος και ο φόβος μου δεν έχει να κάνει ούτε με τους πολιτικούς ούτε με τα οικονομικά. Όλα αυτά είναι αφορμές για να κάνουμε μια ενδοσκόπηση. Γι’ αυτό και πιστεύω ότι τα πράγματα αν και δύσκολα είναι καλύτερα από πριν, γιατί έχουν έρθει τα πάντα στην επιφάνεια. Ο μόνος φόβος και το μόνο άγχος μου οπότε είναι το πώς μπορώ να διαχειριστώ τις αδυναμίες μου και τον εαυτό μου γενικότερα. Επαγγελματικά, αν δεν έχω κάποια πρόταση του χρόνου θα μπορούσα να ασχοληθώ με οτιδήποτε άλλο. Σαφώς αυτό που κάνω, το αγαπώ, και θα προσπαθήσω να βρω τρόπο να το υποστηρίξω και να καταπιαστώ μαζί του αλλά αν δεν προκύψει μπορώ να βρω μια οποιαδήποτε δουλειά.

   Μου δίνεις την εντύπωση ότι έχεις βρει την εσωτερική γαλήνη, μια ηρεμία την οποία μου τη μεταδίδεις. Από πού πηγάζει όλο αυτό;
   Η καθημερινότητα είναι μια εσωτερική πάλη. Μια διαμάχη με τον ίδιο μας τον εαυτό. Καθημερινά τη βιώνω μέσα μου οπότε αν εσύ αυτό το εκλαμβάνεις ως γαλήνη, είναι κάτι οξύμωρο που έχει ενδιαφέρον.

   Τη δύναμη ώστε να δώσεις αυτή την εσωτερική πάλη από πού την αντλείς;
   Προσπαθώ να βγάζω στην επιφάνεια τα δύο στρατόπεδα που έχω μέσα μου και να είμαι αυτόπτης μάρτυρας τρέφοντας άλλοτε το ένα στρατόπεδο και άλλοτε το άλλο.

   Στρατόπεδο λέγοντας…;
   Είμαστε εν δυνάμει πολύ καλοί άνθρωποι και αντίστοιχα οι χειρότεροι. Είναι ανάλογα τι θέλεις να τραφεί για να ανθίσει. Έχω ξεχωρίσει αυτά τα δυο στρατόπεδα λοιπόν και κάπου εκεί γίνεται ο πόλεμος.

   Τη συζήτησή μας διακόπτει ένας νεαρός θαμώνας του cafe ο οποίος αφού του εκφράζει το θαυμασμό του, τον ρωτά πού τον βρίσκουμε αυτήν την περίοδο. Εκείνος του χαμογελά και του απαντά στον πληθυντικό. Αμέσως σκέφτομαι πόσο μάταιη είναι και η δόξα και η επιτυχία όταν έχεις βρει τον πραγματικό σου εαυτό…

   Πηγαίνουμε λοιπόν δέκα χρόνια πίσω στις πρώτες στιγμές δόξας, όταν ο εκκεντρικός Λάζαρος από το “Είσαι το ταίρι μου” συστήθηκε στο κοινό. Πόσο έχει αλλάξει η ζωή σου από τότε που γνωστός στο ευρύ κοινό μέσω της σειράς;
   Το “Είσαι το ταίρι μου” μου έδωσε μια αναγνωρισιμότητα η οποία κάποτε μπορεί να είναι και επικίνδυνη. Όπως το θέτεις, επαγγελματικά βοήθησε σίγουρα στο να μου προτείνουν κάποιες δουλειές από τις οποίες κάποιες τις αποδέχτηκα και κάποιες όχι.

   Πού έγκειται για σένα η επικινδυνότητα της αναγνωρισιμότητας;
  Στον άνθρωπο. Ουσιαστικά επειδή εκθέτεις τον εαυτό σου υπάρχει ο κίνδυνος της ματαιοδοξίας οπότε χρειάζεται ένα μεγαλύτερο κοντρολάρισμα για να μη σε πάρει…

serva4   Τα σήριαλ πάντως σβήνουν σταδιακά από την ελληνική τηλεόραση, ο κινηματογράφος πλην ελαχίστων εξαιρέσεων περνάει κι αυτός μια δύσκολη περίοδο και απομένουν οι θεατρικές σκηνές για να εργαστούν οι ηθοποιοί. Αξίζει κάποιος πλέον να ασχοληθεί επαγγελματικά με την υποκριτική;
   Η γνώμη μου είναι κατ’ αρχήν ότι ο κινηματογράφος βρίσκεται στην καλύτερή του φάση άσχετα αν δεν υπάρχει υποστήριξη από κρατικούς μηχανισμούς. Υπάρχουν καλλιτέχνες που έχουν αποδείξει ότι μπορούν να κάνουν πολύ ωραίες ταινίες και έχουν βραβευθεί στο εξωτερικό προωθώντας τον ελληνικό πολιτισμό. Έτσι κι αλλιώς κάποιος που θέλει να ασχοληθεί με το χώρο της τέχνης δεν πρέπει να το κάνει για τα χρήματα και την καριέρα αλλά από ανάγκη να δημιουργήσει. Αν το κάνει υπό αυτές τις προϋποθέσεις δεν νομίζω ότι μπορεί να τον σταματήσει κάτι.

   Φτάνουμε στις “Άλπεις”, την ταινία του Γ. Λάνθιμου όπου υποδύεσαι έναν τραυματιοφορέα, η οποία βραβεύτηκε στην Βενετία για το σενάριό της. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία;
   Ήταν πραγματικά πολύ ωραία εμπειρία. Η κινηματογράφηση του Λάνθιμου είναι έτσι κι αλλιώς ιδιαίτερη και σε επίπεδο γυρισμάτων και ως προς το “πως” σε βάζει μέσα σε ένα χαρακτήρα. Οπότε προσπάθησα να τον προσεγγίσω κι εγώ με διαφορετικό τρόπο απ’ ότι συνήθως. Δεν νομίζω οτι απαιτείται τόσο η υποκριτική δεινότητα του καθενός αλλά η προσωπική του κατάσταση.

   Κλείνοντας τη συζήτηση τον ρώτησα αν ετοιμάζει κάτι την επόμενη σαιζόν ωστόσο αν και έχει έρθει σε επαφές με διάφορα πρόσωπα δεν υπάρχει ακόμη κάτι ανακοινώσιμο. Βγήκαμε μαζί από το café και περπατήσαμε για λίγο στο κέντρο της πόλης μέχρι οι δρόμοι μας να χωριστούν. Νομίζω ότι μετά το τέλος της συνάντησής μας οι ερωτήσεις που είχα ήταν περισσότερες απ’ ότι πριν. Πρόκειται όμως για ερωτήσεις που δεν μπορούν να απαντηθούν μέσα σε μια συνέντευξη. Οι απαντήσεις βρίσκονται στην ψυχή του καθενός…

Θάνος Βάγιος

serva5

Συνεντεύξεις

Facebook Comments