Άρθρα

loogoo

Ελληνικές Ταινίες (Κυρίως Πρόγραμμα)-53ο ΦΚΘ:'The Capsule', 'Χιγκίτα'


"The Capsule"
 
   the capsule2 film festivalΕπτά νεαρές γυναίκες. Ένα εξοχικό χτισμένο πάνω σ’ έναν κυκλαδίτικο βράχο. Μια σειρά μαθημάτων πάνω στην πειθαρχία, την επιθυμία, την ανακάλυψη και την εξαφάνιση. Ένας κλειστός κύκλος μελαγχολίας στο κατώφλι που χωρίζει ένα κορίτσι από μια γυναίκα – στο διηνεκές.
 
   Μετά την ταινία «Attenberg» της Αθηνάς- Ραχήλ Τσαγκάρη, δε θα περιμέναμε τίποτα λιγότερο καλλιτεχνικό από μια σκηνοθέτιδα που μαζί με άλλους νέους έλληνες κινηματογραφιστές το έχουν βάλει σκοπό να στείλουν τις ελληνικές παραγωγές στο πιο ψηλό σκαλοπάτι.
 
   Η συγκεκριμένη ταινία, είναι ένα κινηματογραφικό διαμάντι που λάμπει δια της σκηνοθεσίας, της φωτογραφίας, και της απόλυτης συμμετρίας- αρμονίας σε όλα τα καρέ της. Κάθε εικόνα, αποτελεί κι έναν πίνακα ζωγραφικής θαρρείς και πρωταγωνιστείς σε μουσείο μοντέρνας τέχνης. Ακόμη και στην επιλογή των ηθοποιών, σου δίνεται η εντύπωση πως η Τσαγκάρη γύρισε όλο τον κόσμο για να βρει τα πιο κατάλληλα πρόσωπα (από άποψη αισθητικής ομορφιάς).
 
   Μαθαίνουμε ότι η Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη σκαρφίστηκε ένα ημίωρο κινηματογραφικό παιχνίδι με τις τέχνες, μπλέκοντας το σινεμά, την υψηλή μόδα, την φωτογραφία, την ζωγραφική, εμπνευσμένη από το γεγονός ότι το Ίδρυμα Μοντέρνας Τέχνης ΔΕΣΤΕ ζητάει κάθε χρόνο από αναγνωρισμένους καλλιτέχνες να επιλέξουν πέντε αντικείμενα ένδυσης ή αξεσουάρ από κολεξιόν μόδας της χρονιάς και ξεκινώντας από αυτά ως έμπνευση να δημιουργήσουν ένα πρωτότυπο έργο.

   the capsule film festivalΜα το εντυπωσιακό δεν είναι μόνο ότι η σκηνοθέτης χώρεσε μόλις σε 35 λεπτά όλες τις μορφές σύγχρονης τέχνης, αλλά αξιοποίησε πολύ επιτυχημένα ακόμη και το animation για να ξετυλίξει το δικό της παραμύθι στο οποίο πρωταγωνιστεί η γυναικεία φύση και ύπαρξη στην τυραννία της ομορφιάς. Επτά πρωταγωνίστριες, επτά πανέμορφα κορίτσια, τύπου μοντέλων, τα οποία υποβάλλονται σε μια σειρά από τελετουργικές δοκιμασίες πειθαρχίας, μύησης και τιμωρίας, κάτω από τις αυστηρές εντολές μιας απολυταρχικής θηλυκής φιγούρας.
 
   Δεν ξέρω, αν η Αθηνά Ραχήλ Τσαγκάρη ήθελε να θίξει την καταπιεσμένη φύση των γυναικών, στο όνομα του τεχνικού κάλλους, ή νιώθει μία από αυτές (που μάλλον το αποκλείω), αλλά η συγκεκριμένη ταινία αποτελεί ένα μικρό έργο τέχνης, αλλά με μεγάλη αξία, για να το βάλεις στο σπίτι σου.
 
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία: Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη
Σενάριο: Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη, Aleksandra Waliszewska
Διεύθυνση Φωτογραφίας: Θύμιος Μπακατάκης
Μοντάζ: Matt Johnson
Ήχος: Λέανδρος Ντούνης
Καλλιτεχνική Διεύθυνση: Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη
Κοστούμια: Sandra Backlund, Bordelle, Ying Gao, Cat Potter, Isabelle Vigier, Marc Jacobs for Louis Vuitton, Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη, Vassilia Rozana
Μακιγιάζ: Εύη Ζαφειροπούλου
Με τους: Αριάν Λαμπέντ, Clémence Poésy, Isolda Dychauk, Ευαγγελία Ράντου, Aurora Marion, Deniz Gamze Ergüven, Σοφία Ντώνα
Παγκόσμια εκμετάλλευση: The Match Factory GmbH, Germany Michael Weber
T. +49 221 539 709-0 F. +49 221 539 709-10
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. www.the-match-factory.com
Παραγωγός: Μαρία Χατζάκου, Κυριάκος Καρσέρας, Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη
Executive Producer: Δάκης Ιωάννου
HDCAM Έγχρωμο
Ελλάδα 2012
the capsule1 tsagkarh film festival
"Χιγκίτα"
 
   Higuita1 film festivalΜια ομάδα ανθρώπων αυτοεξορίζεται στο Μακρύ Νησί (Μακρόνησο) για να προστατευτεί από τους Μολυσμένους. 37 χρόνια μετά, παρακολουθούμε το αποτέλεσμα αυτής της απόφασης. Έξι άνθρωποι δίπλα σε απολιθώματα πολιτισμού, κουβαλάνε άσκοπα τους ρόλους που τους έχουν επιβληθεί αφήνοντας την τρέλα να τους συντροφεύει στον αφανισμό τους.  Ο Εφιάλτης είναι ο Πατέρας μας. Η Ομιλία και η Ακοή είναι το δώρο του Εφιάλτη σε εμάς. Η Ησυχία είναι το δικό μας δώρο σε αυτόν. Η Οικογένεια μάς προστατεύει από τη Μόλυνση και τους Ταριχευτές. Το χώμα θα είναι το σημείο επιστροφής. Το αύριο είναι σήμερα. Σήμερα είναι η 13η ημέρα του Γαλάζιου Έτους 37.
 
   Ο Αλέξανδρος Βούλγαρης (aka The Boy) εμπνέεται από τον τερματοφύλακα της Εθνικής Κολομβίας, Ρενέ Χιγκίτα για να φτιάξει μια ταινία επιστημονικής φαντασίας (θα έλεγα), όχι απλώς μυθοπλασίας, στην οποία θα περικλείσει προσωπικές ιστορίες και θέματα που αφορούν τον έρωτα, τις σχέσεις των δύο φύλων, την οικογένεια, αλλά και αιώνια αναπάντητα ερωτήματα για το τέλος των κοινωνιών στο πλαίσιο της ανθρώπινης τρέλας ή λογικής. Πιάνεται από τον μύθο του Ορφέα και της Ευρυδίκης, για να προβάλει ένα σύμπαν ψυχανάλυσης, και εμπλέκει στο παραμύθι του την “Paradise City” των Guns ‘n’ Roses, μελωδικούς τόνους από πιάνο, αλλά και υπερβολικούς/ ωμούς διαλόγους (κατά την λεκτική vulgarite γύρω από το σεξ, αδυναμία του The Boy).

   Μπερδεμένα πράγματα, θα μου πείτε, και θα έχετε δίκιο, καθώς η ταινία σου αφήνει πολλά ερωτηματικά, τα οποία όμως προσπάθησε να εξηγήσει κατά την παρουσία του στην προβολή της ταινίας στο Ελληνικό Τμήμα, στο 53ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.
 
   Higuita2 film festivalΌπως ανέφερε, θαυμάζει τον Χιγκίτα, όχι για την προσωπικότητά του (καθώς αποτελούσε οπαδός της ακροδεξιός αλλά και είχε εμπλακεί με εμπόριο ναρκωτικών), αλλά επειδή αποτελούσε έναν αντισυμβατικό παίκτη που δεν ακολουθούσε τους αυστηρούς κανόνες του ποδοσφαίρου. Να θυμίσουμε ότι ο Χιγκίτα έγινε πασίγνωστος για την κίνηση του «η κλωτσιά του σκορπιού», ίσως η πιο εντυπωσιακή στιγμή στην ιστορία του παγκόσμιου ποδοσφαίρου. Στο γήπεδο ήταν ένας σόουμαν, με περιττά κιλά για τα δεδομένα ενός αθλητή, σχεδόν αγενής. Κι αυτό είναι το γοητευτικό, για τον Α.Βούλγαρη, η επανάσταση ή (αν θέλετε) το δικαίωμα να είσαι ο διαφορετικός μέσα σε ένα σύνολο «στρατευμένων» ανθρώπων.
 
   Όταν βέβαια οι σκηνοθέτες τολμούν δημιουργούνται τέτοιες ταινίες, όπως αυτή του The Boy, ο οποίος για την συγκεκριμένη ταινία μεγάλου μήκους κάνει αντισυμβατικό κινηματογράφο, όχι μόνο σεναριακά, αλλά και σκηνοθετικά. Όλη η επεξεργασία της ταινίας ήταν σχεδιασμένη από την πρώτη στιγμή και μάλιστα ο ίδιος επέλεξε να έχει την πλήρη καλλιτεχνική επιμέλεια και τον έλεγχο (σενάριο, σκηνοθεσία, παραγωγή, μοντάζ, μουσική, φωτογραφία), για να βγει το επιθυμητό αποτέλεσμα. Έτσι ο θεατής θα δει στην οθόνη, μια ταινία γυρισμένη σε μια φαντασιακή Μακρόνησο, με ακαθόριστης προέλευσης πλάνα που δε προδίδουν τον τόπο των γυρισμάτων. Κοντινά πλάνα στα πρόσωπα, και μάλιστα πειραγμένα- αλλοιωμένα αλλά με τρόπο καλλιτεχνικό. Ο σκηνοθέτης επιλέγει την τεχνική του ντουμπλάζ στις φωνές θεωρώντας την μια αδικημένη τεχνική που οι απανταχού κινηματογραφιστές είχαν ξεχάσει, αλλά και την αφηγηματική εξιστόρηση, που είθισται να θεωρείτε ένας πολύ σύγχρονος τρόπος κινηματογράφησης.
 
   Η τρίτη αυτή ταινία του Αλέξανδρου Βούλγαρη (μετά το «Κλαίς;» και «Ροζ») είναι προφανώς μια ακόμη κραυγή αγωνίας για όλα όσα έχει στο κεφάλι του. Το έχει αποδείξει άλλωστε και με την άλλη μορφή τέχνης, με την οποία ασχολείται, την μουσική, ότι σημασία δεν έχει πως θα πεις αυτό που θέλεις, αλλά να το πεις με τον δικό τρόπο σου! Δεν ξέρω αν μια τέτοια ταινία έλειπε από το ελληνικό σινεμά, αλλά οι φανατικοί οπαδοί του The Boy, κι όσοι άλλοι εντυπωσιάζονται από έναν «ποιητή» που δεν καταλαβαίνουν, θα λατρέψουν κι αυτή την ταινία.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ
Σκηνοθεσία- σενάριο- δ/νση φωτογραφίας- μοντάζ- ήχος- μουσική: The Boy
Καλλιτεχνική δ/νση- κοστούμια- μακιγιάζ: Βανέσσα Φερλέ
Ηθοποιοί:  Δάφνη Μανούσου (κορίτσι του ονείρου), Αργύρης Θανάσουλας (Aδαής), Αγγελική Καρυστινού (Ευριδίκη), Γιάννης Λασπιάς (σοφός- αντίληψη), Ιωάννα Σταυροπούλου (Ευριδίκη), Λεονάρντο Σφοντούρης (άνθρωπος οθόνη), The Boy (φωνή του πατέρα)
Παραγωγός- παγκόσμια εκμετάλλευση: The Boy Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Τύπος: HDCAM Έγχρωμη
Ελλάδα 2012
 
Κατερίνα Νικολακούλη
*Οι ταινίες προβλήθηκαν μαζί στο Ελληνικό Τμήμα του 53ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Άρθρα

Facebook Comments