The Wo(Man) In Me

loogoo

Του Φευγιού Μου Όνειρα…

   13581236345827234 1Yy4Ybg8 bΚι ύστερα ήρθε η κρίση. Κι ύστερα όλα άρχισαν να αλλάζουν. Τα απλά, τα μικρά, τα μεγάλα, τα βασικά, τα κυρίως. Όλα. Κι ύστερα όλοι άρχισαν να φεύγουν. Μάλλον από δύναμη… Ίσως και από αδυναμία. Και αυτή η φυγή είναι που πόνεσε περισσότερο από όλα.      
 
   Ξενιτιά. Λέξη βαριά και ασήκωτη. Πολυτραγουδισμένη. Χιλιοειπωμένη σε εποχές του άλλοτε. Μια λέξη που νόμιζα θα την ξεστομίσω μόνο σε εξιστορήσεις του παρελθόντος. Με ξεγέλασε όμως. Δυναμικά εμφανίστηκε και πάλι στο προσκήνιο. Έγινε παρόν και εν δυνάμει μέλλον. Δεν αρκέστηκε σε ένα μικρό ρόλο. Δεν της έφταναν δυο σειρές στο σενάριο της ζωής μας. Θέλησε να πρωταγωνιστήσει, να συγκεντρώσει όλα τα φώτα πάνω της και το κατάφερε. Λίγο από το δικό μου φως, λίγο από το φως του διπλανού μου… Μέστωσε.      
 
   Κι ύστερα ένα "Θα φύγω", που είπε κάποια στιγμή ένας φίλος και δεν χρειάστηκε να ρωτήσω τι εννοεί. Είχα καταλάβει. Και είναι εκείνη ακριβώς η στιγμή που συνειδητοποιείς πόσο λάθος είναι να θεωρείς ότι τα δύσκολα, τα στενάχωρα, τα θλιβερά πράγματα συμβαίνουν μόνο στους άλλους και απέχουν πάντα απίστευτα από εσένα. Μεγάλο λάθος.      
 
   Και ο φίλος αυτός έφυγε να αναζητήσει την τύχη του αλλού. Κι έπειτα άκουγα συνεχώς την ίδια φράση. Μόνο το όνομα άλλαζε κατά περίπτωση, ενίοτε και ο τόπος. "Έφυγε ο Γιώργος". "Έφυγε η Μαρία". "Θα φύγει η Στέλλα". Σωστά σκέφτεστε. Σε ορισμένες περιπτώσεις άλλαζε και ο χρόνος. Ένα "θα", μελλοντικό, που άφηνε μια μικρή ελπίδα να σιγοκαίει ότι μπορεί και να μην φύγει, ότι υπάρχει ακόμη λίγος χρόνος να αλλάξει μια απόφαση, που όμως είχε ωριμάσει καλά στην ψυχή και στο μυαλό. Μάταια. Αυτοί που μπήκαν στη διαδικασία να το σκεφτούν, το αποφάσισαν και τελικά έφυγαν. Πονάει. Πολύ. Γιατί βαθιά μέσα σου ξέρεις ότι όσο καρτερικά και να περιμένεις να γυρίσουν, αυτό μάλλον δεν θα συμβεί ποτέ. Πόσες φορές να φέρουν τα πάνω κάτω στη ζωή τους; Πόσες φορές να τη στήσουν από την αρχή;      
 
   Όνειρα… Τι να τα κάνεις τα όνειρα μόνος; Υπάρχει άνθρωπος που κάνει όνειρα μόνο για τον εαυτό του, που δεν συμπεριλαμβάνει και άλλους μέσα σε αυτά; Κουράστηκα. Κουράστηκα να βλέπω ανθρώπους να φεύγουν, γονείς να κλαίνε, οικογένειες να σκορπίζονται. Κουράστηκα να βλέπω έρωτες να τελειώνουν άδοξα, αγάπες να θλίβονται και να γκρεμίζονται, φιλίες να απομακρύνονται. Ξενιτιά. Αποφάσεις - εναγκαλισμοί - αποχαιρετισμοί. Και εκείνη η ανυπόφορη ερώτηση, που εισβάλλει και τρελαίνει το μυαλό "Μήπως να φύγω και εγώ;".        
 
   Δεν θέλω να μαραζώσουν τα όνειρά μου. Δεν θέλω να βασιστούν σε ένα ξαφνικό φευγιό. Θέλω να τα προσαρμόσω στις καινούριες συνθήκες, αλλά δεν θέλω να σταματήσω να ονειρεύομαι πάντα με ανθρώπους και πάντα για αυτούς. Θέλω τους φίλους μου εδώ, τους έρωτές μου, τις αγάπες μου εδώ. Ίσως να είναι εγωιστικό αλλά…     
 
   Θέλω αυτός που φεύγει, να φεύγει για ένα όνειρο, όχι για ένα "πρέπει".   
 
Έλλη Λινάρδου 

The Wo(Man) In Me