The Wo(Man) In Me

loogoo

Το παιδί μου, αυτός ο άγνωστος

 
   Ο λαός μας διδάσκει πως για να ολοκληρωθείς σαν άνθρωπος θα πρέπει να δημιουργήσεις οικογένεια και κατά συνέπεια να γίνεις γονιός. Από αρχαιοτάτων χρόνων αυτή ήταν η μύηση στην ολοκλήρωση της προσωπικότητας ενός ατόμου και φυσικά η εκπλήρωση του θεμιτού για τον κόσμο.

   Τα παλαιά χρόνια οι οικογένειες, παρά την φτώχεια τους, ήταν πολυμελείς, με πάνω από τέσσερα παιδιά. Για την εποχή ήταν αναγκαίο να γίνονται πολλές γέννες διότι θέριζαν οι ασθένειες και το ποσοστό θνησιμότητας ήταν μεγάλο. Έτσι, στις αρχές του εικοστού αιώνα συναντούσες οικογένειες πολυμελείς, που παρά την ανέχεια των εποχών και τους πολέμους που ακολούθησαν, κατάφερναν να επιβιώσουν. Τότε ήταν που τα αγόρια δεν συνέχιζαν το σχολείο πέρα από το δημοτικό, για τον λόγο ότι η οικογένεια χρειάζονταν εργατικά χέρια και χρήματα, έτσι μετά τα 13-14 συναντούσες παιδιά να εργάζονται στα χωράφια μαζί με τους γονείς, κάτι που σήμερα είναι αδιανόητο και τιμωρείται από τον νόμο. Θα μου πείτε, τις εποχές εκείνες δεν υπήρχαν νόμοι; Σαφώς και υπήρχαν, μα υπήρχε ανάγκη για την επιβίωση των ανθρώπων. Λίγα παιδιά ήταν εκείνα που συνέχιζαν το σχολείο και ίσως κατάφερναν να μπουν σε μια σχολή ανώτατης εκπαίδευσης και συνήθως ήταν γόνοι πλούσιων οικογενειών.
 
ogoniosmou2147

   Τέτοιες περιπτώσεις συναντούσε κανείς στις μεγαλουπόλεις, αφού στην επαρχεία φάνταζε αδιανόητο κάτι τέτοιο και ειδικά σε οικογένειες που τα παιδιά ήταν πολλά. Εκεί, ο γονιός έπρεπε να διαλέξει ανάμεσα στα παιδιά του ποιο θα σπουδάσει, κάτι που ήταν άδικο, διότι τα παιδιά της επαρχίας ειδικά είχαν μεγάλη έφεση στα γράμματα. Το παράδοξο δε είναι ότι οι δάσκαλοι γνώριζαν την κατάληξη των μαθητών τους, ιδίως των αγοριών και όταν συναντούσαν μαθητές με μεγάλο ενδιαφέρον για τα γράμματα, σφιγγόταν η καρδιά τους όταν αυτά κατέληγαν εργάτες στα χωράφια.

   Στις ημέρες μας τα πράγματα έχουν αλλάξει πολύ. Τα παιδιά πια δεν εργάζονται στα χωράφια (τουλάχιστον σε χώρες μη υποανάπτυκτες), η μάθηση και οι σπουδές είναι πρωτεύον για ένα παιδί του σήμερα. Το ερώτημα όμως είναι, εν τέλει ολοκληρώνεται ο άνθρωπος όταν γίνεται γονιός; Θα ήθελα πραγματικά να είμαστε όλοι μια παρέα δια ζώσης, να αναλύσουμε αυτό το θέμα. Το θεωρώ επίκαιρο και πολύ σοβαρό, ώστε να τεθεί προς συζήτηση.

   Αγαπημένοι μου αναγνώστες, πολλοί από εσάς θα έχετε παιδιά, όπως και εγώ. Άρχισα να γράφω το κείμενο με το παραπάνω ερώτημα να ταλανίζει το μυαλό μου. Αρχική μου απορία ήταν το ότι στις ημέρες μας οι περισσότερες οικογένειες έχουν ένα παιδί και οι δυσκολίες είναι πολλές. Τα παιδιά των ημερών μας μπορεί να μην εργάζονται όπως τα παιδιά των πάλαι ποτέ εποχών, αλλά είναι άραγε ευτυχισμένα; Συναντάμε πρόσωπα θολά, πρόσωπα γεμάτα θλίψη, δίχως ενδιαφέροντα, δίχως να έχουν αυτή τη σπίθα, τη δίψα για ζωή, το πάθος να γνωρίσουν την ζωή. Η τεχνολογία, ενώ έλυσε τα χέρια μας, ταυτόχρονα μας καταδίκασε. Πραγματικά, προτιμώ τα παιδιά που ζούσαν σε ένα μικρό σπίτι, που κοιμόντουσαν στρωματσάδα, αλλά ήταν ευτυχισμένα. Η λέξη κατάθλιψη δεν υπήρχε.
 
ogiosmou2150

   Έχετε άραγε αναρωτηθεί τι έχει αλλάξει σήμερα και έχουμε φτάσει έως εδώ; Μήπως είναι τελικά δικό μας λάθος; Λανθασμένη αντίληψη; Δημιουργούμε νέες ζωές… για ποιον λόγο; Μήπως γιατί «ο γάμος είναι παιδιά»; Μήπως γιατί η κοινωνία μας ένα ζευγάρι δίχως παιδιά το θεωρεί προβληματικό; Δεν θα μπορούσαν μια γυναίκα και ένας άντρας να τελέσουν γάμο ή ακόμα και συμβίωση δίχως να κάνουν παιδιά συνειδητά; Και όταν έρχεται το παιδί, θέλουμε να το φέρουμε στα πρότυπα της κοινωνίας μας, είναι άλλωστε κτήμα μας!

   Με θυμώνει όταν βλέπω γονείς να θέτουν όρια αυστηρά στα παιδιά τους, ακόμα και σε ηλικία εφηβική, όπου εκεί το παιδί το χειρίζονται οι ορμόνες του και μόνο. Περνά τη χειρότερη φάση της ζωής του και εμείς οι γονείς το δεχόμαστε και με υπομονή το παρατηρούμε προσεχτικά σαν την εποχή που έκανε τα πρώτα του βήματα, μήπως και παραστρατήσει. Τα παιδιά επιλέγουμε ΕΜΕΙΣ να τα φέρουμε στον κόσμο δεν μας χτυπάνε την πόρτα να μπουν στη ζωή μας. Η τεκνοποίηση δεν είναι πράξη κοινωνικής αποδοχής, είναι μια απόφαση σοβαρή και γεμάτη ευθύνες. Χτίζουμε εμείς ένα δομημένο χαρακτήρα μέχρι να γίνει οκτώ χρονών (περίπου) το παιδί μας. Από εκεί και πέρα είμαστε συνοδοιπόροι στη ζωή του, διδάσκοντάς το να ακολουθήσει το δικό του μονοπάτι και στη συνέχεια το αφήνουμε να πετάξει μακριά από εμάς.
 
ogiosmou2149

   Δεν μας ανήκει, είναι ένας άνθρωπος που απλά τον δημιουργήσαμε για να ζήσει, όχι μέσα από εμάς, ούτε με εμάς αγκιστρωμένους επάνω του. Η ευτυχία του κρύβεται σε μικρές και «ανούσιες» για εμάς κινήσεις και πράξεις, που το ρεύμα της εποχής τις έχει καταργήσει. Κάποτε είχα ακούσει μια συζήτηση… η μητέρα παραπονιόταν ότι δεν αναγνωρίζει το παιδί της. Το θεωρείτε παράλογο; Μήπως τελικά είναι αυτό το ζητούμενο;

Τροφή για σκέψη λοιπόν.

Κατερίνα Κονίτσα - Σωπύλη
 

The Wo(Man) In Me