The Wo(Man) In Me

loogoo

Μην Ξεχάσεις… Να Βγάλεις Τη Μάσκα

 
   Όχι της καρναβαλίστικης φορεσιάς σου. Όχι. Λέω για την άλλη μάσκα, εκείνο το αόρατο προσωπείο, που κουβαλάς πάντα μαζί σου και φοράς ανάλογα με την περίσταση. Προσωπείο πασπαρτού. Ταιριάζει γάντι σε όλες τις περιπτώσεις. Τις δύσκολες, τις αδύναμες, τις θλιβερές, τις αναπάντεχες, τις ανυπόφορες. Πρέπει να ήσουν μικρός τότε που την πρωτοφόρεσες. Θυμάμαι που έκλαιγες - ίσως για κάτι ασήμαντο - και κάποιος σου είπε πως δεν πρέπει. "Είναι αδυναμία" σου φώναξε και ο τόνος της φωνής του είχε έντονα τα σημάδια της επίπληξης. Δεν είναι ότι δεν άντεχες τις επιπλήξεις, ήσουν ατίθασος και τις είχες συνηθίσει, αλλά στιγμιαία πάγωσες και ρώτησες αφελώς "τι το κακό έχουν οι αδυναμίες". Κοινότυπη η απάντηση που έλαβες για τα νεαρά αυτιά σου. Γαμώτο την είχες ακούσει τόσες φορές… "Θα μεγαλώσεις και θα καταλάβεις". Όσο και αν τα χρόνια περνούσαν κι εσύ συνέχιζες να μην καταλαβαίνεις, έδειχνες να έχεις ακούσια ενστερνιστεί το μότο εκείνου του εκνευριστικού μεγάλου. Κακά τα ψέματα οι περισσότεροι μεγάλοι είναι εκνευριστικοί. Θεωρούν ότι μπορούν να μας μάθουν όλο τον κόσμο… Το καλό και το κακό. Το σωστό και το λάθος. Την καρδιά και το μυαλό… Τους ανθρώπους. Και όλα αυτά επειδή "αυτοί ξέρουν". Έχουν πάθει και έχουν μάθει. Εσύ πρέπει μόνο να μάθεις (χωρίς να πάθεις). Υποσυνείδητα εσύ φύλαξες την προτροπή του στη σκέψη σου: "Είναι αδυναμία να δείχνεις τα αισθήματά σου. Είναι αδυναμία να φανερώνεις την ψυχή σου".
 
mask   Σου ήταν λίγο δύσκολο αρχικά να συγκρατείς το χείμαρρο που ήθελε να ξεπηδήσει από μέσα σου. Όλα ήταν έντονα εκεί…μέσα σου. Το καθετί το ένιωθες πολύ. Υπήρχαν στιγμές, που αν αφηνόσουν, τα μάτια σου θα γινόντουσαν λίμνες και θα έπνιγαν τα πάντα γύρω τους και όμως είχες μάθει να το ελέγχεις. Ο κόμπος στο λαιμό σου ήταν αφόρητος, αλλά τελευταία στιγμή το συγκρατούσες. Μόνο μια ανεπαίσθητη γυαλάδα στα μάτια σου προσπαθούσε να σε προδώσει, αλλά πού θα πήγαινε, θα μάθαινες με τον καιρό. Δεν έπρεπε να εκφράζεσαι με αυτόν τον τρόπο. Κάποιος θα βρισκόταν να σε αποκαλέσει αδύναμο. Κάποιος θα τολμούσε να πατήσει πάνω στην αδυναμία σου και να σε εκμεταλλευτεί. Έπρεπε να είσαι σχεδόν αψυχολόγητος.
 
   Έτσι, γνώρισες τη δική σου μάσκα. Αρχικά την επεξεργάστηκες. Σου φάνηκε λίγο παράξενη. Άρχισες όμως να τη δοκιμάζεις. Πότε μόνος σου. Πότε μπροστά στον καθρέφτη. Μερικές φορές μπροστά σε κόσμο. Δεν σε ενθουσίασε, αλλά λίγη σημασία έδωσες σε αυτό. Ήταν απλή, χωρίς πολλούς μπελάδες και αυτό αρκούσε. "Μόνο όταν πρέπει. Μόνο μπροστά σε εκείνους που πρέπει και σε εξαιρετικά ειδικές περιπτώσεις", έτσι σκέφτηκες και ήσουν σίγουρος ότι θα το τηρήσεις κατά γράμμα. Το ντεμπούτο σου με τη μάσκα το έκανες τελικά, όταν για πολλοστή φορά η ενοχλητική γειτόνισσα ήθελε να σου πιάσει ψιλή κουβέντα για το τι κάνεις, από πού έρχεσαι, πού πας, με ποιον κ.ο.κ. Ήθελες να τη βάλεις στη θέση της, να είσαι αγενής. Ναι, να βγάλεις το θυμό σου, αλλά η μάσκα λειτούργησε. Ένα ελαφρύ μειδίαμα στα χείλη, ένα άνοστο "χαίρετε, πώς είστε" και προχώρησες. "Λες το ελαφρύ χαμόγελο να αποδεικνύεται σωτήριο σε τέτοιες περιπτώσεις" αναρωτήθηκες. θα το διαπίστωνες στη συνέχεια.
 
mask2   Να μη στα πολυλογώ. Ξέρεις ότι δεν άργησε να σε πάρει η κατηφόρα. Βολεύτηκες. Συνήθισες. Δραπέτευσες από πολλές δύσκολες θέσεις. Η μάσκα ήταν η άμεση προστασία σου. Η ασπίδα, που με ευκολία σε βοηθούσε να αμυνθείς στις ξαφνικές "επιθέσεις". Επιθέσεις. ¨Ολα για σένα ήταν επιθέσεις… Αγάπης, μίσους, ζήλειας, θυμού, άγχους, πόνου, ερωτήσεων, απαντήσεων. Τη φορούσες για να μοιάζεις πάντα δυνατός, πάντα ήρεμος, πάντα ξέγνοιαστος. Κουλ. Θυμάμαι όταν γνώρισες εκείνη. Είχες βρει για λίγο τον εαυτό σου. Ήσουν έτοιμος να ανοιχτείς, να νιώσεις, να εκφράσεις, αλλά φοβήθηκες. Δεν μπορούσες να ξεμπροστιάσεις το εγώ σου. Ούτε αυτά που ένιωθες. Κάπου είχες ακούσει ότι "θα σε θεωρούσε δεδομένο". Δείλιασες. Άλλες πάλι φορές τη χρησιμοποίησες για καλό σκοπό. Είχες ένα σωρό προβλήματα και το έπαιζες στους φίλους σου χαρούμενος για να μην τους φορτωθείς. Ξεχνούσες ότι ήταν οι φίλοι σου και πως ακριβώς γι΄αυτό θα άντεχαν το δικό σου φορτίο. Όταν πάλι τραβούσατε ζόρια ομαδικώς, έκανες τον "καραγκιόζη" για να τους ανεβάσεις, να τους εμψυχώσεις.
 
   Μετά… Εκείνο το μετά ήταν το δύσκολο. Όταν γυρνούσες το βράδυ στο σπίτι. Έριχνες μια κλεφτή ματιά στον καθρέφτη. Ησουν τόσο κουρασμένος, τόσο γεμάτος από πράγματα που δεν εκτόνωσες, από καταστάσεις, που δεν έπρεπε να αποφύγεις και όμως απέφυγες, από λόγια, που έπρεπε να πεις και όμως αρνήθηκες, από τα χαμόγελα, που δεν ένιωσες και όμως έδωσες. Ήσουν μπερδεμένος μέσα σου. Ένιωθες να έχει ξεριζωθεί ένα κομμάτι σου. Και ό,τι είχε απομείνει δεν μπορούσες να καταλάβεις αν είναι αληθινό ή ψεύτικο. Ένας βραχνάς η μάσκα. Αυτό είχε γίνει. Και εσύ, ποιος ήσουν εσύ; Μπορούσες να αναγνωρίσεις κάτι από τον χαμένο σου εαυτό; Θα το ανακάλυπτες. Έπρεπε να το ανακαλύψεις.
 
Έλλη Λινάρδου

The Wo(Man) In Me