The Wo(Man) In Me

loogoo

Μάνα με τους εννιά σου γιους και με καμία κόρη…

 
   Έτσι θα έπρεπε να λέγεται το νέο μου βιβλίο. Να ασχολείτο μόνο με τις αγορομάνες. Εκείνες που θέλουν παιδιά για να μεγαλώσει η οικογένεια και τελικά δημιουργούν έναν ανδρωνίτη, με αρχηγό τον σύζυγό τους.
 
   Καλά, μη με πιάσετε από τα μούτρα, σαφώς και το φύλο του παιδιού δεν το διαλέγουμε, σαφώς και ό,τι έρθει ευλογημένο είναι. Αλλά, κυρίες μου – ειδικά εσείς που βρίσκεστε στην ίδια θέση με την υποφαινόμενη – θα συμφωνήσετε μαζί μου ότι κάποιο γονίδιο είναι αυτό που συντελεί στην ανεξέλεγκτη παραγωγή αρσενικών από μια γυναίκα. Είναι όμως τόσο όμορφα τα αγοράκια, που δεν σου αφήνουν περιθώριο να κάνεις τέτοιες σκέψεις, μέχρι να πάνε σχολείο. Μετά μεταμορφώνονται. Γίνονται κάτι άλλο. Κάτι άπιαστο, που για να το καταλάβεις θα πρέπει κάθε δευτερόλεπτο να λύνεις τον κύβο του Ρούμπικ. 
 
agoromana2144
 
   Αρχικά είναι ήρεμα, τα καλύτερα παιδιά σου λέει ο δάσκαλος καθημερινά. Το παγώνι είναι λιγότερο φανταστικό από τη διάθεση της αγορομάνας, όταν ακούει αυτά τα λόγια. Νιώθει περήφανη για τη σωστή διαπαιδαγώγηση που παίρνει το παιδί από το σπίτι. Και αν το καλοσκεφτείτε, αγαπητές μου αναγνώστριες, έτσι είναι. Τα παιδιά μας, αγόρια-κορίτσια, είναι ο καθρέπτης του σπιτιού μας.
 
   Στο δημοτικό παριστάνει τον νταή, στο σπίτι παριστάνει τον άγγελο. Τίποτα από τα δύο δεν είναι, αυτή είναι μια καμουφλαρισμένη συμπεριφορά, στην προσπάθειά του να καταλάβει τι πρέπει να κάνει ώστε να επιζήσει στη μικρογραφία της κοινωνίας μας που ονομάζεται τάξη και προαύλιο. Το να είναι σκληρός τον βοηθάει να αντιμετωπίζει τις συμπεριφορές στο σχολείο, αλλά στο σπίτι όλα αλλάζουν διότι δεν είναι σωστό να φέρεται με σκληρό τρόπο στη γλυκιά μανούλα. Γιατί ναι, όπως και να το κάνουμε, η μανούλα είναι μόνο μια. Θα σκεφτείτε, μα τι γράφει, μόνο μανούλα υπάρχει; Όχι, υπάρχει κα ο μπαμπάκας, αλλά ο ρόλος του είναι εντελώς άλλος… Συμφωνείτε;
 
   Μετά… Μετά έρχεται το γυμνάσιο… ΩΙΜΕ! Πριν πατήσουν καν το πόδι τους στη νέα σχολική πραγματικότητα, έρχεται η νεράιδα με το μαγικό ραβδάκι της και τα μετατρέπει σε αντράκια…. Ναι, ναι αντράκια. Νομίζουν ότι μπορούν να τα κάνουν όλα μόνα τους. Φυσικά! Πλέον δεν έχουν κανέναν ανάγκη, η αγκαλιά και τα φιλιά, έστω και στο μέτωπο, είναι πια παρελθόν, όπως επίσης και η κοινή θέαση στην πλατεία με τη μητέρα τους. Όχι, με τον πατέρα τους  θα τα δεις και όλο καμάρι. Τουναντίον, η  μαμά εν μια νυκτί γίνεται ΜΗΤΕΡΑ! Να σε δουν στον δρόμο με τη «μάνα σου», όπως χαρακτηριστικά λέει ο δικός μου γιος… Μεγάλη καταστροφή.
 
agoromana2146
 
   Η μάχη που γίνεται για να ανοίξει το γλυκό αγόρι τα βιβλία του να διαβάσει είναι ανελέητη. Εκεί η αγορομάνα μαθαίνει πόσο ψιλές νότες μπορείς να πιάσεις με τα ουρλιαχτά. Εκείνο όμως… Δεν του καίγεται καρφί! Ξέρει εκείνο. Τα πιάνει από την παράδοση κα άλλες τέτοιες δικαιολογίες. Όταν έρθουν πια οι βαθμοί στο σπίτι, η λέξη βαθμοθηρία έρχεται να συμπληρώσει το πάζλ της τρέλας. Το μυαλό κοντεύει να σπάσει και οι ενοχές «Δεν είμαι καλή μάνα» έρχονται και κολλάνε σαν τη βελόνα στο πικάπ…  Είναι δε στιγμές που νομίζεις ότι μιλάς στο ντουβάρι.
 
   Το γυμνάσιο είναι το μονοπάτι που περνά τη μάνα στην επόμενη δοκιμασία. Στη δοκιμασία που πρέπει να ισορροπήσει επάνω σε κινούμενες πέτρες που στέκονται επάνω από καυτή λάβα. Το Λύκειο… Εκεί είναι που όλα μοιάζουν να έχουν ισορροπήσει… Αμ δε! Σαν μανούλα θεωρεί ότι το παιδί έχει μεγαλώσει πια, μπορεί επιτέλους εκείνη να κάνει κάτι για τον εαυτό της. Αυτό βέβαια ισχύει σε μια άλλη διάσταση, γιατί, κυρίες μου, εδώ που ζούμε εμείς δεν ισχύει. Φεύγει, με ανοιχτό το κινητό και όταν η έρμη αγορομάνα τον αναζητήσει, η κλήση της προωθείται. Του ζητάει να είναι σπίτι στις έντεκα και αυτός γυρίζει στη μια, με τη δικαιολογία ότι η παρέα δεν είχε σπάσει και δεν ήθελε να είναι ο πρώτος που θα έφευγε. Πείτε μου, πόσες και πόσες δεν το έχετε ακούσει αυτό σαν δικαιολογία από τον κανακάρη σας;
 
   Η μάνα όμως είναι σαν τον χαμαιλέοντα. Πάντα βρίσκει τρόπο να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες. Πάντα στέκεται δίπλα στον γιο της, έστω και διακριτικά, γιατί άλλο προστασία και άλλο να πιέζω το παιδί μου θεωρώντας το κτήμα μου.
 
agoromana2147
 
   Έτσι… Φέρνει πάντα στα μέτρα της όλα εκείνα που θεωρεί σημαντικά για το παιδί της, σκέφτεται ότι ο μόνος τρόπος να το προσεγγίσει είναι να έρθει στα δικά του μέτρα και σταθμά. Θαυμάζω τις μητέρες που το καταφέρνουν αυτό. Είναι πολύ καλό για την ψυχολογία του αγοριού, που αργεί να ωριμάσει σε σχέση με το κορίτσι. Και αφού νιώθει νικητής για ό,τι έχει πετύχει, έρχονται οι πανελλήνιες! Τότε είναι που το άγχος σε κυκλώνει, σε κάνει να μένεις σύξυλη, να κοιτάς το παιδί να παλεύει και να θέλεις να πάρεις τη θέση του. Υπερπροστασία… Δυστυχώς, το περνάμε όλες. Ζούμε σε παράλληλο σύμπαν την εποχή που το αγόρι μας δίνει για να περάσει σε κάποια σχολή. Ξέρουμε ότι η ζωή του δεν εξαρτάται από αυτές τις εξετάσεις, αλλά και πάλι κάνουμε το αδύνατον δυνατό να τον κάνουμε να  μη νιώσει άσχημα αν δεν πετύχει. Σωστά - και αν δεν πετύχει δεν αλλάζει κάτι.
 
   Θα ήθελα στο σημείο αυτό, κυρίες μου, να ξεμολογηθώ ότι το κείμενο αυτό ξεκίνησε για χιουμοριστικό. Μπα… Δεν το έχω. Τελειώνοντας, θα ήθελα στις κυρίες που περιμένουν γιο ή σε εκείνες που έχουν ένα μικρούλι ακόμα να τριγυρνά στα πόδια τους φωνάζοντας ακατάπαυστα «Μαμά», πως τα αγόρια  έχουν μια ξεχωριστή γοητεία. Πρέπει να είμαστε υπερήφανες για αυτά, το τι άνθρωπος θα γίνει το καθένα τους εξαρτάται από εμάς και μόνο. Το μόνο σίγουρο. Στην προεφηβική ηλικία  θα κάνουν τον Σπάιντερμαν στον δρόμο και θα θέλεις να κρυφτείς, γλυκιά μου αγορομάνα. Στην εφηβεία θα κάνουν πως δεν σε ξέρουν. Μην απελπιστείς, φάση είναι θα περάσει. Α, μη ξεχάσω, κάπου μεταξύ δώδεκα και δεκατέσσερα θα μαλώσουν με το μπάνιο. Φάση απλυσιάς το ονόμασα εγώ. Θα περάσει κι αυτό. Και να είσαι σίγουρη ότι αν έχεις υπομονή και επιμονή, μετά τα δεκαοκτώ θα σου μοιράζει αγκαλιές που θα γεμίζουν την ψυχή σου. Υπάρχει κάτι καλύτερο;
 
Αποσπάσματα από το ημερολόγιο μιας αγορομάνας.
Κατερίνα Κονίτσα Σωπύλη
 
agoromana2145
 

The Wo(Man) In Me