The Wo(Man) In Me

loogoo

Και τώρα τι;

 
   Επιτυχημένη μητέρα και σύζυγος ετών σαράντα τεσσάρων (και κάτι ρέστα), μνημειωδώς ξεπέρασε με ευστοχία ένα (και κάτι ρέστα) έτος καραντίνας, ζυμώνοντας ΤΑ άπειρα ψωμιά, έστειλε μηνύματα για να κάνει τα αυτονόητα, φόρεσε εννιά ώρες μάσκα στη δουλειά, έσκασαν τα χέρια της από τα αντισηπτικά, επέτρεψε να της πάρουν δείγμα με μπατονέτα από τη μύτη για τη δουλειά... υπόμεινε συμπεριφορές, εξαντλήθηκε από την αγωνία του αποτελέσματος για τη δουλειά, άκουσε κάτι σχολιανά (επιεικής όρος) σε σχέση με τη δουλειά, καθυβρίστηκε (λόγω φύσης εργασίας), σχολιάστηκε, την ειρωνεύτηκαν... δεν αναγνώρισαν την αξία της... Συνεπώς παραιτήθηκε από αυτή τη δουλειά.

   Ουπς! Ετών 44... Έλα καλά. 45 παρά δέκα. Κατάθλιψη. Τι στο καλό πάει λάθος με το λογισμικό της και ενώ αντιμετώπισε πολλά περισσότερα στη ζωή της από μία πανδημία, και δύο εφήβους συν τον αγαπημένο της σύντροφο (ούτως ειπείν τρείς εφήβους!), επαγγελματικά δε λέει να στεριώσει πουθενά, ενώ το «φυσιολογικό» θα ήταν να βρίσκεται στο απόγειο μίας καριέρας που δεν ήρθε ποτέ; Και από την άλλη, γιατί είναι φυσιολογικό να «βολεύεται» σε έναν χώρο εργασίας αυστηρώς ακατάλληλο για νοήμονα όντα;
 
kaitorati2145

   Γιατί πρέπει να ζήσει. Την οικογένειά της. Αξιοπρεπώς. Να σταθεί, να προσφέρει. Αν όμως τη ρωτήσεις, στο βάθος... κάτι άλλο είναι εκείνο που την παρασέρνει, την συνεπαίρνει. Και ενώ βρίσκεται σε ένα «α» εργασιακό περιβάλλον, εκείνη φαντάζεται πως θα μπορούσε να αναπτυχθεί περισσότερο, κάνοντας το «β». Και κάπου εκεί η πραγματικότητα τη χτυπάει με εκατό χιλιόμετρα την ώρα... σκέφτεται πως οτιδήποτε άλλο και να κάνει, δεν θα πληρώνει τους λογαριασμούς – τουλάχιστον αρχικά – αλλά και δεν υπόσχεται κι όλας πως θα τους πληρώσει και ποτέ! Είναι καταδικασμένη να κάνει οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό που τη γεμίζει, γιατί ακόμη και αν υπήρχε ένα ποσοστό να πετύχει σε αυτό που αγαπά, έπρεπε να ξεκινήσει πολύ νωρίτερα στη ζωή της και τώρα να απολαμβάνει τους καρπούς αυτού που αγαπά. Όχι να ξεκινάει τώρα. Γιατί κάποιος αόρατος κανόνας βάζει τα ηλικιακά όρια ξερωγώ...

   Και έτσι την επόμενη μέρα το πρωί ξεκινάει να σκέφτεται τρόπους να κάνει κάτι άλλο, αμεσότερα προσοδοφόρο και να ξεκινήσει μία μικρή ατομική επιχείρηση. Και μετά πάλι μένει μετέωρη και κενή. Και έτσι περνάνε οι μέρες της, μη κάνοντας τίποτα τελικά. Και απλά, όπως σε κάθε άνθρωπο γεμάτο όνειρα και προσδοκίες για τη ζωή, χτυπάει το πρωί στις επτά το ξυπνητήρι, γιατί πρέπει να πάει στη δουλειά, από την οποία πληρώνει υποχρεώσεις και λογαριασμούς και το όνειρο απλά εξαϋλώνεται και αποσυντίθεται εις τα μόρια εξ ων συνετέθη.
 
kaitorati2146

   Και το εμπόδιο... ετών 45 παρά δέκα. Και όλα όσα έπρεπε να έχουν γίνει και δεν έγιναν... και όσα άφησε να προσπεράσουν ή τα προσπέρασε η ίδια, γιατί κάτι άλλο είχε προτεραιότητα. Και σίγουρα κάποιες προτεραιότητες σε κάνουν – εκ φύσεως – να ξεχνάς τις επιθυμίες και τον εαυτό σου. Και όταν κάποια στιγμή της μέρας βρίσκεις χρόνο να ονειροπολήσεις, είσαι τόσο εξαντλημένος, που θέλεις απλά να γύρεις και να μη σκέφτεσαι τίποτα. Και κάπως έτσι στερεύεις. Από ιδέες, από όρεξη, από έμπνευση.

   Θα έλεγε κανείς πως αυτό είναι ένα κείμενο μίας απογοητευμένης, μιας δυστυχισμένης. Λάθος. Είναι το κείμενο κάποιας με βαθειά επίγνωση της πραγματικότητας. Είναι το κείμενο κάποιας που δεν πιστεύει πως έρχεται ποτέ το «είναι αργά» και περιμένει υπομονετικά να έρθει η στιγμή που θα μπορεί να επιλέξει αυτό που αγαπά, χωρίς να δημιουργεί πρόβλημα βιοποριστικό στα παιδιά της και επιπλέον άγχη στον σύντροφό της. Που κάνει υπομονή, για να μπορεί μια μέρα να πει «τώρα είναι η στιγμή μου», έστω και σε λίγο μεγαλύτερη ηλικία. Η ευτυχία και η πληρότητα άλλωστε δεν έχουν ηλικία! Είναι το κείμενο μίας γυναίκας που μεγαλώνει δύο καταπληκτικά παιδιά, τα οποία καθημερινά τη γεμίζουν χαρές και αγάπη. Είναι το κείμενο μίας γυναίκας, που όταν είπε στον σύντροφό της πως θα γράψει απόψε, τον είδε να φωτίζεται από χαρά λέγοντάς της «Ελπίζω το πρωί που θα ξυπνήσω, να σε βρω στο κρεβάτι μας»... και δεν ξέρω καμία αγάπη μεγαλύτερη και ουσιαστικότερη από αυτή.
 

   Αυτή η αγάπη και το «μάνα», που είναι η αμοιβή μου και τα παράσημά μου, μπορούν να αναβάλλουν με χαρά τα προσωπικά μου όνειρα. Είναι η δύναμή μας οι άνθρωποί μας και ας χρειάζεται να κάνουμε για λίγο πέρα κάθε προσωπικό «θέλω». Είναι η ευκαιρία μας, να μοιράσουμε ανιδιοτελώς λίγο από τον εαυτό μας σε εκείνους που αγκαλιάζουν τα όνειρά μας.

Σοφία Κοντού
 

The Wo(Man) In Me