The Wo(Man) In Me

loogoo

Εκείνη η δεύτερη φωνή

 
   Βαρετά βαρετά κι ωραία πέρασε ένας χρόνος. Γεμάτος κλεισούρα και αποφράδες μέρες, αλλά και πεντανόστιμες στιγμές. Πολλές φορές αναλογίζεσαι τα «γιατί» και τα «πώς γίνονται» - ή δεν γίνονται - κάποια πράγματα, απλά για να βασανιστείς με κάτι. Για να νιώσεις την κυκλοφορία των σκέψεων μέσα στον στραγγισμένο από ειδήσεις εγκέφαλό σου.

   Γιατί να παχύνω στην καραντίνα, τη στιγμή που έβλεπα πως η Τούλα άρχισε το τρέξιμο και σε ένα χρόνο έφτασε να τη ζηλεύει η σούπερ μοντελάρα της γειτονιάς; Γιατί; Τι έχει αυτή πιο πολύ από μένα; Γιατί της πέτυχε να κάνει το restart αυτό που εγώ αρνούμαι πεισματικά να κάνω για το σώμα μου; Μα τι φοβάμαι; Γιατί αυτή και όχι εγώ; Άραγε, ο λόγος που στην καραντίνα αποφάσισε να ανακαλύψει την Ολυμπιονίκη μέσα της, είναι η αληθινή επιθυμία για σωματική αλλαγή; Ή μήπως ψάχνει τρόπους διαφυγής από όσα την ενοχλούν και έτσι μ' έναν σμπάρο δυο τρυγόνια;
 
varos2145

   Είναι κακό που τις αποφάσεις στη ζωή μου θα ήθελα να τις παίρνω συνειδητά; «Κακό μπορεί να μην είναι» - λέει η δεύτερη φωνή – «Αλλά θυμήσου πόσες αλλαγές έγιναν στη ζωή σου όταν δεν σκεφτόσουν καν. Πόσες αλλαγές έγιναν, όταν προχωρούσες χωρίς σχεδιασμό και πλάνα. Τις στιγμές που όλα γινόντουσαν αυθόρμητα, αβίαστα, ελεύθερα. Την αλήθεια, την ξέρεις μέσα σου. Γιατί πρέπει να ψάξεις για να τη βρεις; Ξέρεις ακριβώς τι πρέπει να κάνεις. Να επιβληθείς... Σε ποιον; Μα στον εαυτό σου φυσικά».

   Πολύ τη σιχαίνομαι αυτή τη δεύτερη φωνή. Προσπαθώ πάρα πολύ να την "πλακώνω" με άλλες σκέψεις. Μου βάζει δύσκολα κάθε φορά.

Απώλεια βάρους. Μέγιστος εχθρός, σχεδόν δυνάστης.

   Θυμάμαι από παλιά, να δίνω μάχες με νοστιμιές και μαχαιροπίρουνα. Με γλυκίσματα και ψωμιά και "παπάρες" στη χωριάτικη σαλάτα, με μπριζόλες κόντρα, που το μόνο που έτρωγα ήταν το κοκαλάκι... γιατί είχε το λίπος. Παρέα με αναψυκτικά... πατατάκια και ξηρούς καρπούς - όχι τους υγιεινούς, τους άλλους! - και τυριά! Πολλά και διαφορετικά. Και δεν με θυμάμαι ποτέ να χορταίνω. Δεν μπορούσε να χορτάσει η γεύση μου τη νοστιμιά. Και κάθε φορά ζήλευα λιγάκι όσους έλεγαν πως με μία πιρουνιά είναι ευχαριστημένοι, χορτασμένοι.
 
varos2146
   Και κάπως έτσι έγινα μητέρα. Και στο ήδη επιβαρυμένο σώμα μου προστέθηκαν κι άλλα κι άλλα κιλά. Στα 158cm η ζυγαριά έδειξε 80kg όταν ήδη ο γιος μου ήταν δύο ετών. Βλέπεις, μπορεί να έτρωγα για δύο (μύθος!) στην εγκυμοσύνη, αλλά τελικά ακόμη και όταν ξαναέμεινα μία... συνέχισα να τρώω για δύο. Ας μην γελιόμαστε, όποιος πει πως αρέσκεται με ένα κορμί παραμορφωμένο από το λίπος, λέει ψέματα. Δε λέω, μπορεί κάποιος να μην έχει πρόβλημα μ' αυτό. Αυτό το σέβομαι ολόψυχα. Όμως, ας έρθει κάποιος - από όσους λένε «Γουστάρω το σώμα μου όπως είναι» - να μου πει πως αν του έλεγαν ότι την επόμενη μέρα θα μπορούσε να έχει το κορμί που ονειρεύεται, θα έλεγε «Αχ, όχι! Λυπάμαι. Δεν θα το ήθελα. Μου αρέσουν τα 30-40-50 κιλά που έχω παραπάνω. Θα τα κρατήσω»!

   Μετά τη μητρότητα, το μεγάλωμα του παιδιού, την εξουθενωτική εργασία... ήρθε το διαζύγιο. Δεν θα πω πως το σώμα ευθύνεται για το διαζύγιο. Άλλοι ήταν οι παράγοντες. Ωστόσο, ενδεχομένως να έπαιξε έναν μικρό ρόλο κομπάρσου. Άλλωστε, το διαζύγιο ήταν καθαρά δική μου απόφαση. Φυσικά, για να είμαστε ειλικρινείς, τριγυρνούσε σαν ιδέα και στο μυαλό του πρώην συζύγου μου. Και ίσως γι' αυτό να ήταν απλό, συναινετικό, φιλικότατο! Πολύ αργότερα μαλλιοτραβηχτήκαμε!

   Και τότε ξεκίνησε η πρώτη μεγάλη αλλαγή στη ζωή μου. Αφού πρώτα ξεπέρασα το μούδιασμα, τις ευθύνες που συνεπάγεται ένας χωρισμός με ένα παιδί οκτώ ετών, τη μετακόμιση και την προσαρμογή... Ήρθε η αλλαγή στον τρόπο διατροφής. Ήμουν πολύ καλά και με λιγότερη ποσότητα φαγητού. Ήμουν καλά και χωρίς κοκακόλες και πατατάκια και λίπη! Και συνειδητοποίησα πως χορταίνω τρώγοντας στο παιδικό πιάτο του γιου μου! Και χόρευα, πολύ χόρευα, με μουσική στη διαπασών! Και πήρα και χούλα χουπ! Και γέλαγα, γέλαγα πολύ. Και έκανα ό,τι ήθελα, με ένα πρωτόγνωρο αίσθημα ελευθερίας. Και έτσι «χόρεψα» από πάνω μου κιλά... ώσπου μία μέρα η ζυγαριά μου έδειξε 57kg.
 
varos2144

   Είχα αλλάξει νούμερο στα ρούχα, αλλά δεν το καταλάβαινα. Είχε αλλάξει η όψη μου, αλλά δεν το έβλεπα. Είχε αλλάξει η αντοχή μου, ένιωθα ανάλαφρη, μπορούσα να φορέσω σχεδόν ό,τι ήθελα! Όταν όμως κοιταζόμουν στον καθρέφτη... συνέχιζα να βλέπω εκείνο το παχουλό κορίτσι, με τις ανοιχτές πλάτες, που κάποτε ήταν αθλήτρια. Ήταν σα να μη με άφηνε εαυτός μου να ξεχάσω, ακόμη και όταν όλοι μου έλεγαν «Τώρα είσαι μια χαρά. Μη χάσεις άλλο»!

   Μπορεί σήμερα να είμαι πάλι παχουλή, κοντά σε όσα άφησα πίσω, αλλά ξέρω πως μία απόφαση με χωρίζει από αυτό που επιθυμώ. Από το σώμα που ονειρεύομαι. Και δεν θα το έκανα ποτέ γιατί το ζητάει κάποιος άλλος. Θα το έκανα βλέποντας πως ο ίδιος μου ο εαυτός με πάει προς αυτή την κατεύθυνση. Θα το έκανα, χωρίς να πω «Από Δευτέρα δίαιτα». Θα το έκανα και Πέμπτη και Σάββατο. Γιατί, πολύ απλά, δε θα το έκανα πιεστικά. Θα το έκανα, γιατί υπάρχει ένα σινιάλο μέσα μου, βαθιά, το οποίο μόνο εγώ μπορώ να ακούσω και μόνο εγώ μπορώ να ακολουθήσω τη διαδρομή που μου υποδεικνύει. Κανένας άλλος. Είναι εκείνη η δεύτερη φωνή, που σε οδηγεί, χωρίς να πει μια λέξη.

Σοφία Κοντού
 

The Wo(Man) In Me