The Wo(Man) In Me

loogoo

Ας μας αγαπήσουμε...

 
Κορίτσια μου!
Θα ήθελα να ρωτήσω… Τι χαμπάρια;

   Αλλά φρονώ ότι μια πιο κόσμια διάλεκτος θα πρέπει να κοσμεί τα κείμενα αυτού εδώ του υπέροχου περιοδικού. Για τούτο λοιπόν θα ξεκινήσω το θέμα μου. Το κείμενο αφορά κορίτσια κάθε ηλικίας. Κάθε γυναίκα παραμένει κορίτσι, ακόμα και σαν φτάσει πλήρης ημερών. Μια γυναίκα είναι ευτυχισμένη με την περιποιημένη εκδοχή του εαυτού της. Στις ημέρες μας η κομψή εκδοχή της γυναίκας του πάλαι ποτέ έχει πια εκλείψει. Τα στυλ ντυσίματος είναι πλέον πολλά, γιατί είναι και οι επιλογές.

   Για σκεφτείτε το. Σαν να έχει απελευθερωθεί το θηλυκό μέσα από το ντύσιμό του. Ανάλογα με το τι στιλιστικές επιλογές ακολουθεί, χαρακτηρίζεται ταυτόχρονα. Για παράδειγμα, τη δεκαετία του ‘90 και αναφέρομαι σε αυτή γιατί εκείνα τα χρόνια υπήρξα έφηβη. Τότε ήταν λοιπόν που η ‘’ροκού’’ φορούσε μαύρα, η τύπισσα που άκουγε λαϊκή μουσική φορούσε μίνι με τη μπότα έως τον μηρό, με ισιωμένο το μαλλί και ενίοτε κάτω. Συναντούσες βέβαια και τις χαλαρές κοπέλες με τα σαλβάρια χειμώνα-καλοκαίρι, με τα φλατ παπούτσια που αν δεν έφτανε το πόδι να κάνει βλαισοποδία τακούνι δεν φορούσαν, εκείνες που είτε στην εκκλησία πήγαιναν, είτε στο σχολείο ή σχολή, είτε στο κλαμπ, είτε σε γάμο, ήταν με τα ίδια ρούχα. Εμείς τις αποκαλούσαμε χύμα, μάλλον θα έλεγα με αποκαλούσαν χύμα… Τα μαλλιά πάντα μακριά, ατημέλητα και συνήθως πιασμένα μισά- μισά με στυλό, μολύβι ή ό,τι βρισκόταν μπροστά της τη στιγμή που αποφάσιζε να πιάσει. Ναι, δεν το κρύβω, είχα μια φούστα κόκκινη, ένα μαύρο μπλουζάκι και ένα μαύρο παλτό και για να τα φορέσω η μητέρα μου προσευχόταν σε όλους τους θεούς.
 
agapisoume2145

   Συμπέρασμα. Το στυλ έγινε κάτι πολύ προσωπικό. Έφυγε από το γυναίκειο φίλο ο καθωσπρεπισμός της παλιάς εποχής. Αλλά σας ερωτώ και θέλω απάντηση με το χέρι στην καρδιά. Τι θα προτιμούσατε; Το τώρα ή το τότε;

   Η απάντηση η δική μου μπορεί να μην αρέσει σε πολλά κορίτσια, κοριτσάκια, κυρίες… Θα ήθελα η γυναίκα να έχει μια μορφή, να έχει εκείνη τη διαφορετικότητα που σπανίζει πια στις ημέρες μας. Τα ρούχα δεν έχουν πια αξία και τα κομμάτια που ξεχωρίζουν είναι πια μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού. Δεν μιλάω για ακριβά ρούχα ακριβών οίκων μόδας. Μιλάω για κομψότητα, μιλάω για μοναδικότητα. Τα νέα κορίτσια είναι όλα ίδια. Και όχι, δεν είναι μόδα αυτό!

   Δεν μπορώ να το εκφράσω αυτό που έχω στο μυαλό μου. Η μόδα είναι μια τάση. Αυτή η τάση δεν αναφέρεται σε όλες τις ηλικιακές ομάδες. Φυσικά θα βάλω στη συνάρτηση και τα κιλά της κάθε γυναίκας. Εκεί έρχεται η τάση να αφανίσει δια παντός την κομψότητα. Φοράω ό,τι είναι τάση, παρότι δεν ταιριάζει στον σωματότυπό μου.

   Το κείμενο αυτό ξεκίνησε για χιουμοριστικό, έχασε όμως τον δρόμο του. Τα πράγματα σοβάρεψαν και φτάνω να αναλύω τη μόδα δίχως να έχω καμία σχέση με τη μόδα.
agapisoume2144
   Κορίτσια μου! Πού θέλω να καταλήξω, με όλα αυτά που σας αραδιάζω δίχως τέλος. Η κάθε μια από εμάς είναι μοναδική. Σαν εμάς δεν υπάρχει άλλη στον πλανήτη. Έτσι μοναδικές πρέπει να είμαστε και στην εικόνα μας. Η μόδα είναι πάντα μόδα. Δεν είμαστε υποχρεωμένες να την ακολουθούμε. Υποχρεωμένες είμαστε στον εαυτό μας, να νιώθουμε καλά.

   Αγαπήστε τον εαυτό σας. Ντυθείτε με ρούχα χρωματιστά, ζωντανά, ακόμα και αν ανήκουν σε μια άλλη εποχή. Βέβαια, μη δω καμιά να τριγυρνάει έξω με το φόρεμα της Μαρίας Αντουανέτας. Θα σκεφτώ ότι εγώ φταίω. Η κομψότητα, δεν έχει να κάνει με τη μόδα, η περιποίηση ούτε αυτή έχει να κάνει με την τάση της κάθε εποχής. Έχει να κάνει με το πόσο εμείς έχουμε ψηλά τον εαυτό μας. Να αρέσουμε σε εμάς, να φροντίζουμε για εμάς και όχι για τον κόσμο.

Κατερίνα Κονίτσα-Σωπύλη
 
 

The Wo(Man) In Me