The Wo(Man) In Me

loogoo

All I Hear Is Blah Blah Blah...

 
Λέξεις...
 
   Είναι όμορφες οι λέξεις. Προσωπικά τις λατρεύω. Το άκουσμά τους, τη δύναμή τους, τη γοητεία τους. Έχουν τεράστια επιρροή πάνω μου. Συνήθως τις παίρνω τοις μετρητοίς, ανεξάρτητα από το αν έχουν ειπωθεί αφελώς ή από λάθος ή από κεκτημένη ταχύτητα. Είναι ασύλληπτο το πόσα πολλά μπορούν να καταφέρουν οι λέξεις. Μια τόση δα λεξούλα είναι ικανή να μας φτιάξει τη μέρα ή να μας τη χαλάσει, να μας βάλει σε σκέψεις, να μας προβληματίσει, να μας προκαλέσει, να μας παρηγορήσει. Είναι όμορφες οι λέξεις και εντυπωσιακές, ιδιαίτερα όταν λέγονται από συγκεκριμένα άτομα. Τι γίνεται ωστόσο όταν οι λέξεις γίνονται υποκατάστατα των πράξεων και των αισθημάτων;
 
Η Συνταγή
 
500γρ. ανούσιες κουβέντες
200γρ. λογύδρια αγάπης και μίσους
700γρ. βαρύγδουπα "για πάντα"
160γρ. θεατράλε υποσχέσεις
5γρ. υγιής σκέψη (θα ήταν υπερβολή η χρήση περισσότερης)
ονειροπόληση (όση θέλετε)
και γενικότερα πολλά λόγια

   Ανακατεύουμε καλά όλα μας τα υλικά σε ένα ευρύχωρο και ανθεκτικό σκεύος. Επιλέγουμε τον άνθρωπο που θα το σερβίρουμε και Voila! Μια επιτυχημένη φιλική, ερωτική κλπ. σχέση είναι έτοιμη για να τη ζήσουμε.

ΤΡΑΓΙΚΟ ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΕΤΕ..;
 
   Σίγουρα όλοι σας θα γνωρίζετε έστω και έναν άνθρωπο που τα λόγια του είναι πάντα πολύ περισσότερα από τις πράξεις του ή έναν άνθρωπο που του αρέσει να "χαιδεύει αυτιά" ή κάποιον που - με το ανάλογο πομπώδες ύφος ανά περίσταση - λέει "τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα". Ωστόσο, (κακά τα ψέματα) δεν φταίνε μόνο αυτοί που προβαίνουν σε μεγάλα λόγια, κύριοι. Φταίνε και αυτοί που επιδιώκουν να τα ακούν. Οι περισσότεροι το κάνουμε και δεν βγάζω τον εαυτό μου εξω από αυτό.
 
blahblah2   Κυριολεκτικά υπάρχουν φορές που κρεμόμαστε από τα χείλη του άλλου αδημονώντας να ακούσουμε μεγάλα λόγια και βαρυσήμαντες δηλώσεις. "Θα είμαι πάντα εδώ για σένα". "Δεν θα χαθούμε". "Είσαι ο/η καλύτερος/η". "Έχεις απόλυτο δίκιο" κ.ο.κ. Υπάρχουν για παράδειγμα κάτι "σ' αγαπώ", (που όταν τα συνειδητοποιείς αργότερα μοιάζουν αστεία) που λέγονται μόνο και μόνο για να δείχνει πλήρες το σκηνικό μιας όμορφης στιγμής. Φανταστείτε το δεν είναι δύσκολο: μια όμορφη νύχτα, αστέρια, φεγγάρι και κόκκινο κρασίένα "σ' αγαπάω" και η σκηνή ολοκληρώθηκε. CUT! Το πρόβλημα δεν ανήκει μόνο σε αυτόν που με επιπολαιότητα το ξεστομίζει, αλλά και σε αυτόν που με επιπολαιότητα το αποδέχεται. Θεωρητικά - και παίρνοντας ως παράδειγμα τις ερωτικές σχέσεις - δεν πιστεύω πως οι άνθρωποι λένε μεγάλα λόγια με δόλο απαραιτήτως ούτε επειδή αρέσκονται στα ψέματα. Ίσως τους βγαίνουν αυθόρμητα, ίσως το κάνουν από φόβο. Το αποτέλεσμα όμως είναι που μετράει. Επίσης - και στο σημείο αυτό απευθύνομαι στις κυρίες - όταν χωρίς να σου το έχει πει ποτέ, ρωτάς τον άνθρωπο ξαφνικά αν σ' αγαπάει, τι περιμένεις; Θα σου το πει ακόμη και αν δεν το είχε σκεφτεί ποτέ. Κατάλαβέ το! Τον αναγκάζεις να σου πει ψέματα, διότι αν σου πει την αλήθεια ποιος τον σώζει το δύσμοιρο μετά από τη γκρίνια σου.
 
What About Some Feelings, Action And… Silence?
 
   Μου είναι αδύνατο να πιστέψω πως οι περισσότεροι είμαστε επιφανειακοί άνθρωποι και γι' αυτό βολευόμαστε με τα λόγια. Αυτό ακριβώς κάνουμε… Βολευόμαστε! Σίγουρα ασκούν μεγάλη γοητεία επάνω μας και εδώ που τα λέμε χρειάζονται και αυτά. Μήπως όμως έχει έρθει η στιγμή να αρχίσουμε να νιώθουμε αντί να πολυλογούμε;
 
blahblah   Όταν τα συναισθήματα ξεχειλίζουν, κάθε λέξη, όσο ωραία και αν ακούγεται, ωχριά μπροστά τους. Ακόμη και αν το στόμα μας σιωπά, αν υπάρχουν συναισθήματα, θα υπάρχουν και πράξεις που θα τα αποδεικνύουν, όχι με σκοπό την απόδειξη, αλλά επειδή οι πράξεις μας θα έιναι αβίαστο και αυθόρμητο επακόλουθο των όσων νιώθουμε. Δεν χρειάζεται να λέμε στο φίλο μας ότι θα είμαστε δίπλα του αν μας χρειαστεί. Αντί γι' αυτό, μπορούμε απλά να έιμαστε δίπλα του, πραγματικά και με όλο μας το είναι...
 
Πετάξτε Τη Συνταγή…
 
...και φτιάξτε μια ολοκαίνουρια δική σας. Δεν χρειάζεται να σκεφτείτε τις δοσολογίες, απλά φροντίστε να βάλετε άπλετη σκέψη (απαραιτήτως). Φροντίστε επίσης αυτή να προηγείται πάντοτε των λόγων σας (έχει μεγάλη σημασία) και μην ξεχάσετε το βασικότερο συστατικό όλων, τις πράξεις και το συναίσθημα. Διότι είναι όμορφα τα λόγια και οι λέξεις, αλλά όταν αυτά δεν συνοδεύονται ποτέ από μια πράξη ούτε από συναισθήματα τότε χάνουν και το νόημα και την αξία τους.
 
Έλλη Λινάρδου
 
*σε αυτόν, που μέσα στις άπειρες σελίδες του κυβερνοχώρου, σημείωσε κάποτε "Δυστυχώς έτσι είναι οι περισσότεροι άνθρωποι... δεξιοτέχνες με τις λέξεις... ερασιτέχνες με τα αισθήματα και τις πράξεις…!", στον Ν., που το διάβασε, προβληματίστηκε και το μετέφερε στην Κ., που με τη σειρά της το μετέφερε σε μένα.

The Wo(Man) In Me