The Wo(Man) In Me

loogoo

Εμπνεύσεως... αναζητήσεις

   Ψάχνοντας για την πολυπόθητη έμπνευση - αυτή την μυστηριώδη κυρία που μοιάζει να με έχει εγκαταλείψει τον τελευταίο καιρό - άρχισα να αναζητώ τις διάφορες ερμηνείες, που της δίνονται στα ερμηνευτικά λεξικά. Έπεσα επάνω σε αυτό τον ορισμό:
 
   "έμπνευση (η) ουσ. [μτγν. έμπνευσις < εμπνέω ] η ξαφνική γένεση μιας ιδέας στη συνείδηση χωρίς την παρεμβολή της θέλησης // καλλιτεχνική σύλληψη // παρακίνηση"
 
ebneusewssearch   Όταν σπάει κανείς το κεφάλι του για να βρει κάτι, παραπάνω από καλό (υποκειμενικά πάντα!), για να γράψει και όταν επίσης βλέπει το χρόνο να κατρακυλάει και το χαρτί να παραμένει εκνευριστικά λευκό, τότε η θέληση παίζει καταλυτικό ρόλο. Απορρίπτω, λοιπόν, τον πρώτο ορισμό. Όχι γιατί τον βρίσκω λάθος, μάλλον επειδή δεν μου αρέσει ή καλύτερα επειδή εγώ και η συγκεκριμένη έμπνευση δεν είμαστε ικανές να συναντηθούμε "out of the blue", αναπάντεχα. Σπάνια. Επόμενος ορισμός: καλλιτεχνική σύλληψη. Σαφέστατα. Ο καλλιτέχνης θα δει κάτι μικρό, θα συλλάβει κάτι μεγάλο και θα δημιουργήσει κάτι ακόμη μεγαλύτερο. Δυστυχώς, δεν είμαι καλλιτέχνης. Αναγκαστικά θα πρέπει να απορρίψω και αυτό τον ορισμό. Θα επιλέξω τον τρίτο ορισμό, λοιπόν, που δεν είναι άλλος από την παρακίνηση.
 
   Είναι απλό. Περισσότερο χρειάζομαι την έμπνευση ως άνθρωπος και πολύ λιγότερο ως συντάκτρια. Χρειάζομαι κάτι να με παρακινεί, να με σπρώχνει, να με στέλνει ψηλά…να ζω και να το απολαμβάνω. Αφού πλεόν έχω ενστερνιστεί την παρακίνηση ως ερμηνεία της έμπνευσης, πρέπει να σκεφτώ τι είναι ικανό να με παρακινήσει και άρα να με εμπνεύσει. Δεν χρειάζεται σκέψη. Η απάντηση είναι μία. Οι άνθρωποι. Εντάξει μπορεί να με εμπνεύσει και ένα τραγούδι ή ένα βιβλίο, αλλά και αυτά δημιουργήθηκαν από ανθρώπους και για τους ανθρώπους.
 
   Οι άνθρωποι γύρω μας είναι το σημαντικότερο κεφάλαιο του βιβλίου της ζωής μας: οι πολύ κοντινοί, οι μακρινοί, οι τυχαίοι, οι περαστικοί. Όλοι έχουν κάτι σημαντικό να δώσουν και να πάρουν. Ό,τιδήποτε και αν κάνουν, μπορεί να αποτελεί μια μικρή έμπνευση για τον καθένα μας και αντίστροφα. Είναι δυνατό να μη σε εμπνέει το χαμόγελο ενός φίλου, το "Μπορείς!!" ενός άλλου, η δύναμη ενός τρίτου; Πιστεύω ότι τα πιο σπουδαία πράγματα που κάνουμε στη ζωή μας οφείλονται - πέρα από την προσωπική ευθύνη και προσπάθεια - στα πρότυπά μας, σε όλους αυτούς που αποτελούν για μας υπόδειγμα.
 
ebneusewssearch2   Δεν μπορεί να μην αποτελεί για μένα έμπνευση, εκείνος ο άνθρωπος, που παρά τα όσα του έχουν συμβεί, δεν το βάζει κάτω και ξεκινάει από το μηδέν ή αυτός που δεν μεμψιμοιρεί για ό,τι πήγε στραβά και συνεχίζει απτόητος να προσπαθεί. Επίσης, θα ήταν παράλογο να μη με εμπνέει ο φίλος που πονάει και δεν το λέει και κρύβει μέσα του αμέτρητες ποσότητες δύναμης και αξιοπρέπειας αποδεικνύοντας ότι η ψυχή του μετράει για δέκα. Δεν γίνεται να μην εμπνέομαι από εκείνο το φίλο που βλέπει τη ζωή διαρκώς χρωματιστή και "το ποτήρι πάντα μισογεμάτο" ή από εκείνον που είναι έτοιμος πάντα να θυσιαστεί για όποιον το χρειάζεται. Έπειτα, δεν θα μπορούσα να μένω ανεπηρέαστη από εκείνον που δεν σταματά ποτέ να ονειρεύεται.
 
   Ρίξτε μια ματιά γύρω σας. Υπάρχουν τόσοι πολλοί άνθρωποι να σας εμπνεύσουν, να σας παρακινήσουν ή να σας κάνουν να αναθεωρήσετε ή να σας βοηθήσουν να εξελιχθείτε… πρώτα ως άνθρωποι και έπειτα ως ό,τιδήποτε άλλο. Μη δειλιάζετε! Πάρτε από αυτούς τον καλύτερό τους εαυτό.
 
Έλλη Λινάρδου
 
   *Και αν σας φάνηκα γραφική… ΄Εχετε δίκιο ήμουν. Παρόμοια πράγματα έχετε χιλιοδιαβάσει και χιλιοσκεφτεί και μόνοι σας και εγώ η ίδια, αλλά μια επανάληψη ίσως μας βοηθήσει την έμπνευση να κάνουμε πράξη…

   ** Αφιερωμένο εξαιρετικά στις αστείρευτες πηγές έμπνευσης της ζωής μου: στις Α., Ε., Μ., Ε., Κ., Π., Ν., και στους Γ., Π., Δ., (θα καταλάβουν)

The Wo(Man) In Me