Starlight

Το River Party Πέθανε, Ζήτω Το River Party!

 

   annariver1Υπολογίζω ότι πηγαίνω στο River Party τα τελευταία δέκα χρόνια, έχοντας χάσει το πολύ δύο στο ενδιάμεσο. Δεν είναι πολλά και δεν έχω το δικαίωμα να πω ότι είμαι ειδήμων, καθώς υπάρχουν και αυτοί που κάθε πρώτη εβδομάδα του Αυγούστου, τα παρατούσαν όλα και αποσύρονταν πάνω στο βουνό μέρες πριν από κάθε river, και παρέμεναν κυρίως εκεί μέχρι αυτό να τελειώσει. Ζηλεύω μάλιστα και λίγο που δεν ήμουν από αυτούς: το καλό με τη ρουτίνα είναι ότι αρκεί να τη μεταβάλλεις όσο χρειάζεται για να ανανεωθείς. Πώς θα ήταν μια μέρα να φύγεις από τη δουλειά στην πόλη και να πας για φαγητό, καφέ και ίσως ύπνο στη φύση, σαν να είναι εκεί το σπίτι σου; Αλλά εφόσον οι πιο σκληροπυρηνικοί θαμώνες συνήθως δεν θυμούνται και πολλά πολλά από κάθε River, παρά μόνο ότι πέρασαν τέλεια (κακεντρεχείς φήμες υποστηρίζουν ότι αυτό οφείλεται στην μεγάλη κατανάλωση αλκοόλ, αλλά εγώ δεν τις πιστεύω), αναλαμβάνω να μεταφέρω περίπου το κλίμα. Αυτό που υπήρχε τότε και αυτό που υπάρχει τώρα.

   Πρώτα λοιπόν ο επικήδειος. Το River Party δεν θα είναι ποτέ ξανά το ίδιο. Ίσως να υπερβάλλω, γιατί η οικονομική κρίση λειτουργεί σαν χρονομηχανή μεν και μας γυρνάει πίσω, οπότε ποτέ δεν ξέρεις αν αύριο θα υπάρχουν εταιρείες διοργάνωσης συναυλιών, που θα θέλουν να αναλάβουν γιορτές και πανηγύρια. Από την άλλη, στην οικονομική κρίση κανείς και για κανένα λόγο δεν χάνει την ευκαιρία για «αρπαχτή»: εδώ με την έννοια του προσωρινού, μικρής χρονικής διάρκειας, επιχειρηματικού εγχειρήματος με κύριο στόχο την οικονομική ανάκαμψη. Ωραία που τα λέω…

   Πώς ήταν όμως παλιότερα; Τότε που αναλάμβανε κάποιος τοπικός φορέας την διοργάνωση; Υπάρχει μία έκφραση, που λέει μια φίλη μου και ταιριάζει εδώ άψογα: «Ό,τι του φανεί του λωλο-Στεφανή». Το θυμάμαι τότε που ήταν κάτι ανάμεσα σε κατασκήνωση και πανηγύρι του χωριού, απλά αντί για κλαρίνα στη σκηνή έπαιζαν καλλιτέχνες από τις μεγάλες μουσικές σκηνές της χώρας. Με λιγότερη προτίμηση σε «λαϊκά» και περισσότερη στα ροκ, αν και όλα είναι σχετικά, τελικά.
 
   annariver2Όσοι το ζήσαμε δεν μπορούμε να θυμηθούμε καλοκαίρι, που να μην περιστρέφεται γύρω από αυτό. Σαν έφηβοι ανεβήκαμε στα βράχια να ακούμε τις μουσικές μας, και μέναμε μακριά από τα σπίτια μας, διεκδικώντας μια κάποια ανεξαρτησία, λίγο ψεύτικη σε ένα ελεγχόμενο περιβάλλον γεμάτο γνωστούς όλων των ηλικιών. Μάλιστα, θυμάμαι έντονα ότι υπήρχε γενικά ένα πιο «οικογενειακό» κλίμα, με φουλ εξοπλισμό, από παιδάκια μέχρι καρέκλες για να κάθονται οι ηλικιωμένοι, οι κατέβαιναν από το χωριό Νεστόριο. Τα ίδια πρόσωπα που έβλεπες στην πόλη, ξαφνικά δεν ήταν βαρετά στο φρέσκο περιβάλλον. Συνήθως. Σαν φοιτητές είχαμε απλά έναν φθηνό τρόπο διακοπών, ήταν για εμάς ένα διάλειμμα που φρέσκαρε τις σχέσεις μεταξύ μας, ειδικά για όσους γύριζαν από μακριά και έδιναν το καθιερωμένο ραντεβού στις όχθες του Αλιάκμονα με τις χαμένες, λόγω απόστασης, παρέες. Στηνόταν ένα μικρό χωριό, με γειτονιές και μέρη που αντιστοιχούσαν στην παρέα που έστηνε εκεί, γωνίτσες με ταυτότητα. Κάθε σκηνο-γειτονιά την χαρακτήριζε η μουσική που είχε στα ηχεία, η ηλικία, οι συνήθειες. Δημιουργούνταν ξαφνικά ένας άυλος χάρτης, από άτομα, παρέες, σχέσεις που μετά από δύο τρεις φορές στο River ήξερες πλέον ποιος είναι που, οι μεταλλάδες από τη μία μεριά, τα «ντέρτια» από την άλλη, από εκεί οι συγχωριανοί, οι οικογένειες με μικρά παιδιά αλλού, οι ψήστες πιο πέρα, οι «παλιοί» που πλέον φέρνουν και τα πιτσιρίκια τους μαζί, οι αθλητικοί που κρέμονταν στα βράχια σαν τις σαλαμάνδρες, το τάδε και το δείνα λύκειο κοκ. Μην ξεχάσω να αναφέρω και τους μηχανόβιους, ή μάλλον τους εκκολαπτόμενους μηχανόβιους, που κάθε μέρα όλη μέρα έφταναν το hangover σου σε οριακά επίπεδα φόνου, χρησιμοποιώντας τη σκηνή σου για βατήρα αλμάτων, και σε περίπτωση που την έστηνες κοντά στα δρομάκια, σου χάριζαν δωρεάν μαύρισμα. Δυστυχώς όχι από αυτό που μένει, αλλά αυτό που φεύγει με το ντους και δημιουργεί βάλτο στην μπανιέρα. (Ναι, τα δρομάκια είναι χωμάτινα!) Ευτυχώς αν ξέρεις που πας, δεν θα σε ενοχλούσαν και τόσο, τελικά! Μάλλον. Τέλος πάντων, υπάρχει και το αεροζόλ. Για να μην πολυξεφεύγω από το θέμα, το River Party ήταν κυρίως ένα προσωρινό πλέγμα πολύ ζωντανών κοινωνικών σχέσεων, με έντονη ταυτότητα, σε πανέμορφο περιβάλλον που έβαζε σε προτεραιότητα πρώτα την ίδια την εμπειρία και μετά το εκάστοτε συναυλιακό πρόγραμμα. Πολλές φορές βρέθηκα να μη με ενδιαφέρει ιδιαίτερα ποιος θα είναι στη σκηνή, αλλά να ξέρω ότι είναι ένα γεγονός που απλά δεν χάνεις. Αυτό αρκούσε για να πάω.

   annariver3Μετά ήρθαν οι μέλισσες. Ή μάλλον κάτι δεκάδες χιλιάδες κόσμου! Και μαζί τους η απαραίτητη οργάνωση στα πρότυπα άλλων φεστιβάλ στην Ευρώπη. (Εδώ βάζω στοίχημα ότι ο Δημήτρης και ο Κυριάκος του Νoizy.gr έχουν ήδη σηκώσει τα φρύδια τους, αν φυσικά διαβάζουν…) Το διάβασμα ήταν και η πρώτη μου εντύπωση: τόση ανάγνωση στο river party όση έριξα φέτος, δεν μου είχε ξανασυμβεί! Και φανταστείτε ότι μερικές φορές έπαιρνα και περιοδικά μαζί! Υπήρχαν παντού, σε κάθε κάθετη επιφάνεια πινακίδες και εκτυπωμένες κόλλες Α4 που σε ενημέρωναν για τα πάντα, αλλά κυρίως για τις απαγορεύσεις: δεν επιτρέπεται να βάζεις ποτά και φαγητά μέσα στο χώρο, να ανάβεις φωτιά, να ψήνεις σε κάρβουνα, να σπαταλάς το νερό, να μαγνητοσκοπείς/φωτογραφίζεις τις συναυλίες, και να έχεις με ηχεία τη δική σου μουσική (αφού αφήναν τις κιθάρες, να λες και ευχαριστώ). «Ζεστό νερό στα ντουζ έχει μόνο συγκεκριμένες ώρες», «οι συναλλαγές γίνονται αυστηρά με μάρκες, που αν σου μείνουν δεν επιστρέφονται», και φυσικά οι «χορηγοί» παντού. Όπως οι «ανακοινώσεις» κάλυπταν κάθε κάθετη επιφάνεια στο ύψος των ματιών, έτσι και σε κάθε τετραγωνικό εκατοστό εδάφους υπήρχε στημένη σκηνή. Πραγματικά, μόνο πάνω στα δέντρα δεν είχε σκηνές, κι αυτό γιατί είχαν ήδη παρκάρει εκεί μερικά αυτοκίνητα! Χρήσιμα τα 4x4 στο βουνό, λέω εγώ τώρα…

   annariver4Σκηνές, σκηνές παντού, λοιπόν! Ακόμα και πάνω από το δρόμο, που όσοι έχουν λίγο ιδέα από το μέρος, γνωρίζουν πόσο μακριά μπορεί να είναι αυτό. Για να μεταφέρω ατάκα φίλου, όταν τον ρώτησαν που είναι οι (χημικές) τουαλέτες από τις σκηνές όπου βρίσκονταν αποκρίθηκε: «100 μέτρα κατηφόρα και 500 μέτρα ανηφόρα».  Στο σκοτάδι. Σε γλιστερό από τη λάσπη έδαφος. Έχοντας πιεί και 5 μπυρίτσες (με δυο ευρώ το κουτάκι και πολλές λέω) μιλάμε για σόου, όχι αστεία. Ήταν τόσο μακριά οι σκηνές μας, που ο ίδιος μια μέρα που αποφάσισε ότι δεν μπορεί να κατέβει στο χώρο της συναυλίας αποφάσισε να την δει από την 5 ιντσών «τηλεόραση»: το μικρό κομματάκι της οροφής της σκηνής που αχνοφαινόταν ανάμεσα από τα φυλλώματα των δέντρων και καταλάβαινες ότι κάτι γίνεται εκεί κάτω μόνο επειδή αναβόσβηναν μερικοί προβολείς. Ορίστε, λοιπόν μικροί μου πρόσκοποι και ένα στοιχείο της κατασκήνωσης που επιβίωσε: η περιήγηση στο δάσος από σκηνές! Απλά η ορειβασία και το σαφάρι για αναζήτηση μιας θέσης στον…. ήλιο, για να στήσεις σκηνή, ανέβηκε κατηγορία και ήταν επιπέδου ΛΟΚ, όχι για σταράκια-πεδιλάκια και διχαλωτές σαγιοναρίτσες. Εκτός, βέβαια, αν αποφασίσεις να κάνεις mudslide πάνω στη σαγιονάρα σου…! Φυσικά, κάτι άλλο  που δεν θα αλλάξει ποτέ είναι η βροχή, στο river party δεν είσαι τυχερός αν δεν βρέξει, αλλά αν βρέξει μόνο τη μία μέρα. Φέτος, έριξε λίγη βροχούλα τις 2 πρώτες μέρες, και ευτυχώς, γιατί πέρα από το hiking ποιος να είχε όρεξη για rafting και για ιαματικά λουτρά στον Αλιάκμονα (η μπύρα κάνει καλό στα μαλλιά, η λάσπη όχι και τόσο).

   annariver5Το River Party άλλαξε αναγκαστικά προκειμένου να φιλοξενήσει μεγαλύτερο αριθμό ανθρώπων, πολύ περισσότερους από όσους μπορούσε να απορροφήσει σαν χώρος. Οι υποδομές, ήταν υπερ-επαρκείς κάποτε, φέτος όμως δεν έφταναν και μετέτρεψαν όλη την κοιλάδα σε… δεν ξέρω πώς να το πω κομψά... Θα δανειστώ μια έκφραση από το Southpark: αν μετρούσες την οξύτητα του εδάφους στο River γύρω από τις τουαλέτες, το Ph δηλαδή, θα ήταν μόνο P και καθόλου h (p=pee, αγγλικά για τα ούρα). Φυσικά, αυτό δικαιολογεί και την απαγόρευση να βάζεις δικό σου φαγητό στο χώρο (κάτι που μετέπειτα πήραν πίσω, αλλά πολύ λίγος κόσμος το έμαθε). Προφανώς το φαγητό είναι σωστά διαλεγμένο, σουβλάκια, λουκάνικα, πατάτες τηγανητές και τυροπιτοειδή, έτσι ώστε να μη χρειαστεί να πας τουαλέτα! Έξυπνο! Διαβάσατε φαντάζομαι πώς πέρασε ο Κυριάκος στο Rockwerchter το καλοκαίρι, ε; Αν όχι, πατήστε εδώ. Αυτό που δεν μοιράστηκε μαζί μας, ήταν πώς τα πέρασε μετά, στο WC διαβάζοντας τον «Πόλεμο και Ειρήνη» τόμος Δ’… και ο νοών νοείτω. Τώρα, αν είσαι χορτοφάγος και σιχαίνεσαι τις τηγανητές πατάτες, τι να πω… ή θα πεθάνεις της πείνας, ή θα μασουλάς φύλλα και θα γνωρίσεις τις ρίζες και τα μούρα του βουνού… προσοχή μόνο στα μανιτάρια, είναι κατοικημένα.

   annariver6Έχουμε δηλαδή ένα wannabe ευρωπαϊκό φεστιβάλ πλέον, και όπως μάλιστα είδα σε πρόσφατη δημοσίευση στο διαδίκτυο, είναι υποψήφιο για καλύτερο μεγάλο ευρωπαϊκό φεστιβάλ, έχοντας φέτος πάνω από 40.000 θεατές. Φυσικά η ψηφοφορία πραγματοποιείται από θεατές και τα αποτελέσματα αναμένονται την αρχή του 2013, αλλά όπως και να το κάνεις, προκαλεί τουλάχιστον ίλιγγο να βλέπεις το River Party στην ίδια κατηγορία με τα Rockwerchter, Rock im Park και Rosckilde! Η πρώτη σκέψη είναι ότι τα κριτήρια είναι ο αριθμός των θεατών οπότε πραγματικά το river μάζεψε πολύ περισσότερους από όσους μπορούσε να χωρέσει… Αναλογικά με το χώρο που βρίσκεται σαν έκταση δηλαδή, η κατάσταση ήταν όσοι «παστοί» προσέλθετε! Η δεύτερη ήταν ότι αλλάζει και προσαρμόζεται στα πρότυπα των λεγόμενων ευρωπαϊκών φεστιβάλ χωρίς να ελέγχεται κάποιο  απαραίτητο ενδιάμεσο στάδιο προσαρμογής. Υπάρχει το μοντέλο, αλλά πιο έξυπνη κίνηση θα ήταν να το προσαρμόσεις στο νέο χώρο κι όχι να το «στουμπώσεις» με όλη σου τη φόρα και μετά να κλείσεις γρήγορα γρήγορα το φύλλο της πόρτας ελπίζοντας ότι δε θα ξεχειλίσει το περιεχόμενο μετά από μεγάλη τραγική έκρηξη. Καλά και χρυσά (με πολλά ερωτηματικά) τα ευρωπαϊκά φεστιβάλ αλλά δεν σημαίνει ότι είναι και τα κατάλληλα για παντού, πρέπει να τα προσαρμόζεις στον τόπο και στους ανθρώπους-θεατές.

   annariver7Το River είχε πάντα σε προτεραιότητα το camping και οι συναυλίες ήταν η καλύτερη αφορμή να πας και ο τρόπος να περνάς το βράδυ σου ονειρικά! Την υπόλοιπη μέρα απολαμβάνεις κατασκήνωση, κάνεις μπάνιο στο ποτάμι, περνάς καλά στο σημείο του να μπεις στο πειρασμό να μείνεις με τους φίλους γύρω από τη φωτιά και να ακούς μόνο από μακριά τη συναυλία καθισμένος στην αιώρα σου. Στα ευρωπαϊκά φεστιβάλ, όλα περιστρέφονται γύρω από τις συναυλίες! Δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετικά άλλωστε, με καταιγισμό τιτανοτεράστιων ονομάτων, που ακολουθούνται από σκέτα τεράστια ονόματα κ.ο.κ. Εκεί οι συναυλίες κρατάνε όλη την ημέρα, οπότε τη σκηνή με τον υπνόσακο την έχεις σε μια γωνία πεταμένη στα 10χμ από το συναυλιακό χώρο, σε μια θέση αριθμημένη όπως το ο χώρος στάθμευσης του Mediterranean Cosmos, μόνο και μόνο για να κλείσεις μισό μάτι, για μισή ώρα, τις 2 ωρίτσες που δεν παίζουν οι μπάντες (την υπόλοιπη μια και μισή ώρα υπολόγισε τον ποδαρόδρομο από και προς το stage). Και όλα αυτά θα αξίζουν γιατί θα δεις (με κιάλια μεν, με τέλεια οπτικοακουστική κάλυψη δε) μαζεμένα όσα συγκροτήματα ονειρευόσουν να δεις όλη τη χρονιά! Μόνη σημείωση εδώ, είναι ότι δεν έχω παρευρεθεί σε ευρωπαϊκό φεστιβάλ ακόμη και αυτά που μεταφέρω είναι εμπειρίες άλλων. Φυσικά και σαν άσχετη εντυπωσιάζομαι μόνο και μόνο με τις αφίσες και θέλω σαν τρελή να πάω, και πάντα μου φαίνεται καλύτερο από όσο μπορεί να είναι.

   Τώρα που ήρθε αυτή η νοοτροπία να μου χαλάσει το River Party, δεν μου πολυαρέσει. Μέχρι να σκάσουν μύτη στην πόλη μου οι Muse και να κάνω γαργάρα την ακριβώς από πάνω πρόταση. Και μιας και λόγω υποχρεώσεων δεν έγραψα σωστή συναυλιακή ανταπόκριση τότε που έπρεπε, για την ιστορία λοιπόν:

1 Αυγούστου 2012: 
Ελευθερία Αρβανιτάκη - Μπάμπης Στόκας / Θάνος Μικρούτσικος / Θανάσης Παπακωνσταντίνου: Ήταν η μόνη μέρα που έχασα. Όποιος ορεξάτος καλοθελητής θέλει να μοιραστεί την εμπειρία του μαζί μας, τα σχόλια είναι ανοιχτά!

2 Αυγούστου 2012:
Κ. Μαραβέγιας: Συγγνώμη Κωστή, δεν σε πρόλαβα αρκετή ώρα, η βροχή μας κράτησε στην Καστοριά για φαγητό.

Locomondo: Τους αγαπώ, τους λατρεύω, χορεύω κάθε φορά σαν τρελή, αλλά είναι πια καιρός να αλλάξουν την κασέτα. Ακόμα και η παρουσίαση ήταν ίδια με κάθε φορά που τους έχω δει. Ελπίζω φέτος να χωθούν στο στούντιο για φρέσκια ψαριά.
 
Thievery Corporation: Ήρθαν μετά βαΐων και κλάδων, και αποδείχτηκαν ισάξιοι της φήμης τους. Και σε διασκέδαζαν και έδειχναν να το διασκεδάζουν οι ίδιοι, πολύ παλμός και ζωντάνια εκείνη την ώρα, άξιζε πραγματικά να τους δεις!

Κ.Βήτα: Μετά τη ζωντάνια οι ήπιοι ρυθμοί που επιλέγει ίσως δεν ήταν και η πιο καλή προσγείωση. Κι ας τον ακούω στο σαλόνι μου αρκετά συχνά.

3 Αυγούστου 2012:
Νατάσα Μποφίλιου: Όλοι το έλεγαν γι’ αυτήν την κοπέλα, αλλά για κάποιο λόγο δεν είχα ακόμη πάει να την ακούσω. Κακώς! Πρέπει να ήταν και το καλύτερο «ζέσταμα» όλου του 5ημέρου.

Αλκίνοος Ιωαννίδης: Γιατί βρε Άλκη, γιατί; Εγώ σε λατρεύω, έχουμε περάσει τόσα River Party μαζί, χορεύοντας μέσα στη βροχή, με τη λάσπη μέχρι τα γόνατα, λερώνοντας τα φούτερ των φίλων μας σκαρφαλωμένοι στους ώμους τους και φωνάζοντας «και μες στη λάσπη θα είναι ωραία με τον Άλκιν(ο)ο παρέα». Φέτος, τι ήταν το Nu jazz υπερ χαλαρωτικό version των τραγουδιών που όλοι αγαπήσαμε; Μέτρησα τις φορές που έπαιξε ταυτόχρονα όλη η μπάντα μαζί. Να ήτανε  5 λεπτά συνολικά; Σνιφ δηλαδή…

Σωκράτης Μάλαμας: Σωκράτης. Όπως πάντα. Στα κεφάτα του. Καταλαβαίνεις, το ξέρω… 
 
Nouvelle Vague: Οργασμός επί σκηνής. Πάντα με καλή έννοια. Enough said.

4 Αυγούστου 2012:
Κίτρινα ποδήλατα: Κι άλλη απώλεια λόγω εφόδου στην Καστοριά, και μου αρέσουν…

Νίκος Πορτοκάλογλου: Μια χαρά, κλασική παρουσία και πολύ κέφι! Ακούγαμε ότι είχαν οι άλλοι, εμείς το είδαμε από την «τηλεόραση» (βλέπε παραπάνω).

Φίλιππος Πλιάτσικας και Ελεονώρα Ζουγανέλη: Μου άρεσαν πολύ χωριστά, ειδικά η Ελεονώρα, και ήταν καλοί, αλλά κάτι έλειπε από τα κοινά τους τραγούδια, δεν ξέρω τι…
 
Χάρις Αλεξίου, Δήμητρα Γαλάνη: Κλασικά πράγματα, λίγο κουράζονται εύκολα πια, αλλά τι μας νοιάζει, είχε φανταστικό φεγγάρι και μαγική ατμόσφαιρα.

5 Αυγούστου 2012:
GAD: γλυκούληδες! Ταξιδιάρικοι!

Goin’ Through: θέλεις και να χορέψεις στο River, μια χαρά ανέβασαν το κέφι.

Μιχάλης Χατζηγιάννης: Μπορεί να με κουράζει πολύ πλέον, αλλά σιγοτραγούδησα όλα τα τραγούδια που ήξερα απ’ έξω στα μαθητικά μου χρόνια. Και το λέω δημόσια σε group therapy ντροπιασμένων ροκάδων…

Vegas: Εκεί έγινε το μεγάλο ξέσπασμα! Όλη η ενέργεια που συγκρατούσαμε για το τέλος έσκασε σαν βόμβα. Έστησαν το καλύτερο πάρτυ για το τέλος, το εννοώ και ας μην το περίμενα. Αυτοί είναι οι Vegas που πολλοί σνομπάρουν και αποκαλούν mainstream. Χμ…

   Αυτά για το river party 2012, που σήκωσε πολλές αντιδράσεις, με σχόλια στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και εκτός αυτών. Για να γελάσουμε, σχόλιο τύπου: «Έτσι που το καταντήσατε να μην έχουμε λεφτά να έρθουμε, και να πληρώνουμε τις μπύρες χρυσές, κατάρα σας δίνω να σας βρέχει όλες τις μέρες» που απαντήθηκε αναλόγως : «Να κρατούσες λεφτά να ερχόσουν, δεν σου φταίει το Ρίβερ που δεν έχεις δουλειά, αν δεν σου αρέσει μην έρχεσαι, πρέπει να μας το χαλάσεις για όλους; Πόση κακία!». Επικό; Απλά δεν απαντάς σε… κατάρες. Κι αν απαντήσεις, τι ακριβώς σε χάλασε με το να είναι πιο φθηνό του χρόνου; Και, τέλος πάντων, απλά δεν απαντάς σε κατάρες… Με όλα αυτά το River Party κατάφερε να φτάσει να είναι υποψήφιο για καλύτερο ευρωπαϊκό φεστιβάλ. Και μόνο μια εικόνα ταιριάζει να μπει σε αυτό το σημείο:
that escalated quickly
 
 
 
 
 
 
 
 
Άννα Καραταγλίδου

Starlight

Facebook Comments