Starlight

loogoo

- Τι τίτλο θα έβαζες; - Διαιρώ με το μηδέν

 
2020. Χρονιά περίεργη; Χρονιά απροσδόκητη; Χρονιά χωρίς τίτλο;

   Καραντίνα Νο 2 και ποιος μπορεί να πει ότι θα είναι και το τέλος αυτής της ιστορίας; Sequel μιας κατάστασης που κανείς δεν περίμενε και κανείς δεν είχε σκεφτεί. Μέρες περνάνε, εβδομάδες φεύγουν και οι μήνες και πάλι περνάνε, χωρίς κανείς να έχει διαβάσει το σενάριο. Τι γίνεται παρακάτω;

   Τις τελευταίες ημέρες έτυχε να ακούσω αρκετές φορές στην τηλεόραση να ρωτάνε καλεσμένους σε εκπομπές τι τίτλο θα έβαζαν στη χρονιά που φεύγει. Όλοι σχεδόν κάπως πάγωναν, κάπως έμπαιναν στη διαδικασία να σκεφτούν τι να πουν, τι θα ταίριαζε. Αμηχανία, ένα μειδίαμα, ένα κενό χαμόγελο για κάτι που κανείς δεν είχε σκεφτεί από πριν.

   Είναι πολύ δύσκολο να πούμε τι κερδίσαμε και τι χάσαμε. Προς τα που έγειρε η ζυγαριά. Για άλλους δημιουργικά, για άλλους όχι. Για κάποιους με καινούργια πράγματα να γεννιόνται, για άλλους να τελειώνουν. Κάποιοι να δέχονται νέα ζωή στη οικογένειά τους, κάποιοι να χάνουν δικούς τους. Μήπως όλα αυτά δεν συνέβαιναν και πριν; Μήπως δεν τα βιώναμε και πριν; Σίγουρα ήταν εκεί, σίγουρα τα ζούσαμε και σίγουρα μας επηρέαζαν. Σε άλλο βαθμό ίσως και με πολλούς αντιπερισπασμούς να συμβαίνουν παράλληλα.
 
titlos2065
   Ο τίτλος των χρόνων εκείνων έβγαινε πιο εύκολα; Πιο αβίαστα; Ή μήπως και πάλι, κατά βάθος, είχαμε δυσκολία να δώσουμε το δικό μας τίτλο; Αυτό που τελικά σκέφτομαι είναι ότι ο μοναδικός τίτλος που μας ταιριάζει είναι απλά ΖΩΗ!

   Αυτή που όλοι βιώνουμε, αυτή που ερχόμαστε και φεύγουμε, αυτή που μας γεμίζει ή όχι. Δεν ξέρεις ποτέ το παρακάτω. Δεν ξέρεις τι θα σου φέρει. Πού θα σε πάει. Αυτή που δεν χωράει σε τίτλο. Δεν μπορεί να είναι μια σειρά από λέξεις. Είναι μια ατελείωτη φράση με πολλά κόμματα, παρενθέσεις και άνω τελείες. Και συνεχίζει…
 
titlos2066
   Ξεκινάς να γράφεις τον τίτλο σου από την πρώτη στιγμή που ανασαίνεις. Τον γεμίζεις με αισθήματα, συναισθήματα, με άλλους ανθρώπους. Ας μην ορίσουμε κανένας ιδιαίτερο τίτλο για φέτος. Ας βάλουμε μια άνω τελεία στην κατάσταση και ας σκεφτούμε πώς θα συμπληρώσουμε τον τίτλο της ζωής μας στη συνέχεια.
ΖΩΗ: Αυτή η έκπληξη!

Πάρης Μακρίδης

Αντί για επίλογο: Στη δευτέρα λυκείου είχα πέσει στη λούμπα. Είχα βρει εκείνη την περίφημη «συλλογιστική» (το έχετε πάθει κι εσείς, είμαι σίγουρος), με την οποία «αποδείκνυες» ότι ένα ίσον δύο ή κάτι τέτοιο. Καθαρόγραψα τη μπαρούφα μου σε ένα δίφυλλο και την πήγα στον κύριο Τάσο. Κορυφαίος μαθηματικός, απίστευτο μυαλό και πραγματικός επαναστάτης στην επιστήμη του. Πολύ κρίμα που έφυγε τόσο νωρίς. Του έδειξα. Το κοίταξε. Μου έριξε μισό χαμόγελο. Φάνηκαν τα κάτασπρα δόντια του και ξαναντράπηκα για τα δικά μου, που υποστήριζαν την ΑΪΚ Στοκχόλμης… «Το έχεις καταλάβει ότι έχεις διαιρέσει με το μηδέν κάπου εκεί μέσα»; Το είχε βρει με την πρώτη ανάγνωση. Ήταν σειρά μου να χαμογελάσω. Και δεν το πολυσκέφτηκα. Χαμογέλασα με την ψυχή μου και τα στραβά δόντια μου έδειξαν όλη την ανήλικη αυθάδειά μου. «Και λοιπόν»; Κατά μία έννοια του έλεγα πως σε κάποιο παράλληλο σύμπαν η συλλογιστική μου θα ήταν σωστή. Ο κύριος Τάσος γύρισε την πλάτη του κι έφυγε. Η επόμενη φορά που μου απευθύνθηκε ήταν λίγο πριν ξεκινήσει η τρίτη λυκείου. Ήθελε να ξανασκεφτώ να ακολουθήσω πρώτη δέσμη. Το ξανασκέφτηκα. ΔΕΝ ακολούθησα.
 

Διαβάζοντας το κείμενο του Πάρη, μου ήλθε στο μυαλό εκείνη η ιστορία. Και ίσως, σε κάποιο παράλληλο σύμπαν, να είναι συγγενική με αυτά που έγραψε ο Πάρης. Ίσως να είναι η ιστορία ενός παιδιού που δεν ήξερε τι του ξημέρωνε και ακόμα δεν ξέρει τι του ξημερώνει. Και δεν πειράζει καθόλου. Και αν ακόμα το κοντέρ γράψει 32 Δεκεμβρίου 2020, εγώ θα ανεμίζω τα θεόστραβα δοντάκια μου και θα διαιρώ με το μηδέν. Θα τηρώ τα απαραίτητα μέτρα προστασίας και θα διαιρώ με το μηδέν. Αυτό τουλάχιστον δεν μπορεί να μου το στερήσει κανείς.

Κώστας Κούλης
 

Starlight