Starlight

Tους Αγωνιστικούς Μου Χαιρετισμούς Στα Παιδιά Που Δίνουν Πανελλήνιες

   agrypniaΑυτές τις μέρες, εκτός από την περίοδο των μουσώνων, διανύουμε και την περίοδο των πανελληνίων...
 
   Αυτή είναι μια περίοδος, που για τους περισσότερους από εμάς που την περάσαμε, έχει καταγραφεί στο μυαλό μας με τα σκοτεινότερα χρώματα. Δεν είναι τυχαίο που όσοι από ‘μάς έχουμε μπει σε μια σχολή, είθισται την περίοδο της εξεταστικής να ενθαρρύνουμε τους εαυτούς μας με φράσεις όπως «εδώ επιζήσαμε από τις πανελλήνιες –τι να μας πει τώρα και η εξεταστική!».

   Τι είναι όμως οι Πανελλήνιες...; Μια μαλακία και μισή! Αυτό είναι! Ένας ακόμη αποτυχημένος μηχανισμός του ελληνικού συστήματος που (θεωρητικά) είναι και ο μόνος που λειτουργεί αξιοπρεπώς –όλοι όμως θυμόμαστε το σκάνδαλο των περασμένων πανελληνίων με τα γραπτά των Αγγλικών! Ζούμε σε ένα κράτος όπου το σύστημα αδίκως ονομάζεται εκπαιδευτικό –η χρησιμότητά του είναι καθαρά και μόνον παιδευτική! Μας γαλουχίζουν με τον πιο ανίερο τρόπο, ώστε να κυνηγάμε τα bonus ενός καλού βαθμού, παραγκωνίζοντας έτσι την ουσιαστική μόρφωση. Το παιδί διαβάζει για να βγάλει έναν καλό βαθμό, και στις περισσότερες των περιπτώσεων δεν ξέρει τι σκατά διαβάζει –απλά έτσι έχει μάθει να το κάνει, μηχανικά. Και μαθήματα όπως η «Μουσική» γίνονται απλά για να γίνονται και είναι η ώρα την οποία ο μαθητής την εκλαμβάνει σαν διάλειμμα.

   edugate 19-06-09 05Και φτάνουμε έτσι, να έχουμε σπαταλήσει τα δέκα πιο παραγωγικά ίσως χρόνια της ζωής μας με τον πιο αντιπαιδαγωγικό τρόπο.  Και σε εκείνο ακριβώς το σημείο είναι που πρέπει να γίνουμε ακόμα πιο αντιπαραγωγικοί, να σκοτώσουμε κάθε ελεύθερο ψήγμα στη σκέψη που μας έχει απομείνει και σαν άβουλα πιόνια πρέπει να εισέλθουμε σε έναν διετή πόλεμο με μόνες απώλειες τη δικιά μας ψυχολογία, τα δικά μας νεύρα και τη δικιά μας φαντασία. Διαλέγουμε έτσι στην Β΄ Λυκείου την κατεύθυνση που πιστεύουμε ότι θα μας ταιριάζει και ξεκινάμε τη σταυροφορία μας για να καταλήξουμε μετά από ενάμιση χρόνο να κρατάμε με τρεμάμενο χέρι ένα στυλό πάνω από ένα μηχανογραφικό γεμάτο με σχολές που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα και είσαι πεπεισμένος από όλους ότι όλη σου η ζωή κρέμεται από αυτή τη στιγμή. Όλοι σε πιέζουν και σε συμβουλεύουν τι πρέπει να συμπληρώσεις. Εσύ όμως δεν ξέρεις... Δεν έχεις ιδέα... Ακούς φωνές «Βάλε αυτό πρώτο. Αυτό δεύτερο!». Όλοι έχουν άποψη πάνω στο μέλλον σου εκτός από ‘σένα.  «Μεθοδολογίας ιστορίας και θεωρίας της επιστήμης». Τι σχολή είναι αυτή; Δεν πειράζει, θα την δηλώσω... Και η αγωνία να παρατείνεται μέχρι να βγουν αυτές οι αναθεματισμένες οι βάσεις!

   Και αναρωτιέσαι... «Πώς έφτασα ως εδώ; Γιατί νιώθω τόσο αδύναμος;». Και θυμάσαι... Θυμάσαι όλα εκείνα τα βράδια που δεν μπορούσες να κοιμηθείς από το άγχος σου... Θυμάσαι που ξύπναγες το πρωί για να πας να δώσεις και το στομάχι σου είχε γίνει κόμπος... Θυμάσαι όλες εκείνες της φορές που πέρασες πάνω από την τουαλέτα ξερνώντας...  Θυμάσαι τις φορές που έβλεπες αυτό το καταραμένο τετραδιάκι και προσπαθούσες να πάρεις βαθιές ανάσες για να ηρεμήσεις...  Και ήθελες να φωνάξεις, να το σκίσεις, να βγεις έξω και να πας για μπάνιο σαν να μη συνέβη τίποτε.

   panellinies-2012-600x398Και έρχομαι εγώ και σου λέω. Χαλάρωσε! Δεν αξίζει να καταστρέφεσαι έτσι. Ξέρω, βάλλεσαι από παντού –γονείς, συγγενείς, καθηγητές, σέοι μέοι έχουν πέσει όλοι πανω σου... Ήμουν κι εγώ στη θέση σου κάποτε... Είχα καταφέρει από το άγχος μου μέσα σε μία εβδομάδα να χάσω 7 κιλά –ήμουν τόσο αδύνατη που σχεδόν με λυπόμουνα. Την πρώτη μέρα που έδινα «Έκθεση» είχα ξυπνήσει και στην προσπάθειά μου να φάω ένα κρουασάν, αισθανόμουν ότι στην δεύτερη μπουκιά θα ξεράσω όλο το στομάχι μου. Και τι κατάλαβα; Πήγα, έδωσα και για κάποιους λάθους μου χειρισμούς, δεν κατάφερα να γράψω όλα τα θέματα, ρίχνοντας έτσι τον βαθμό μου στον πάτο (κάπου στο 14 αν θυμάμαι καλά). Εγώ δεκατέσσερα στην Έκθεση;! Ποιος;;; Εγώ!!! Που αν κάτι ξέρω να το κάνω καλά αυτό είναι να γράφω τις πιο όμορφες ιστορίες. Περάσαν όμως τα χρόνια και ενθυμούμενη πλέον αυτή μου την «αποτυχία» δεν με κόφτει καθόλου πια. Είμαι 23, γράφω ήδη για κάποιο διαδικτυακό περιοδικό και παράλληλα προσπαθώ να τελειώσω το βιβλίο μου. Τι να μου πεις κι εσύ χαμηλέ βαθμέ της Έκθεσης! Και τι να μου πουν όλες εκείνες οι εκθέσεις που έπρεπε να γράψουμε σαν καλά στρατιωτάκια που τα θέματά τους είθισταν να είναι τόσο βλακώδη και περιοριστικά που κάθε φορά που τολμούσα να αυτοσχεδιάσω και να χρησιμοποιήσω ευφανταστες παρομοιώσεις προσπαθώντας να φύγω από το αυστηρό τρυπάκι του θέματος, οι καθηγητές μου λέγανε «Πολύ ωραία η Έκθεση σου, αλλά δεν ξέρεις αυτός που θα το διορθώσει κατά πόσο θα το εγκρίνει κάτι τέτοιο... Προσπάθησε να γράφεις λίγο πιο δομημένα...». Ναι, λίγο πιο δομημένα, όπως «Καταρχάς... Εν συνεχεία... Εν κατακλείδει» -γιατί πολύ απλά δεν μου λέτε «προσπάθησε να καταστείλεις όσο περισσότερο γίνεται την φαντασία σου, ή καλύτερα να την κλειδώσεις στα τάρταρα του μυαλού σου και να πετάξεις το κλειδί στο πιο βαθύ και σκοτεινό σημείο και να γράψεις ό,τι πιο βαρετό και κουραστικό για τον εγκέφαλο σου;». Προς θεου! Δεν κατηγορώ τους καθηγητές στην προκειμένη –αυτοί να βοηθήσουν προσπαθούσαν. Απλά αυτή η κατάσταση κάθε φορά με πέθαινε. Γιατί το «παιδευτικό» μας σύστημα, αυτό που ξέρει να κάνει καλύτερα απ’ ότι φαίνεται είναι να σου χαράζει μια βαρετή ευθεία γραμμή στο δρόμο και να σε αναγκάζει να περπατήσεις πάνω σε αυτή –εγώ όμως θέλω να χορέψω!  

   Στην τελική, δεν σας λέω να τα γράψετε όλα εκεί που δεν πιάνει μελάνι, αλλά δεν χρειάζεται να πεθάνετε και από το άγχος σας. Προσπαθήστε για το καλύτερο και να είστε ευχαριστημένοι με αυτό που θα πετύχετε, ό,τι και να ‘ναι αυτό –εσείς τουλάχιστον βάλατε τα δυνατά σας! Μην σκέφτεστε ότι θα απογοητεύσετε τους γονείς σας –αυτό είναι το μέλλον σας και σάς ανήκει! Μην προσπαθήστε να αντιγράψετε στις πανελλήνιες –μόνο επιπλέον άγχος θα σας επιπφέρει κάτι τέτοιο. Στα ενδοσχολικά, αντιγράψτε αβέρτε και ‘σείς καθηγητές, ε! κάντε και λίγο τα στραβά μάτια –δεν χάλασε κι ο κόσμος, τόσα τραβήξανε τα παιδιά, για τα ενδοσχολικά θα χαλάσουμε τώρα τις καρδιές μας!  

   tromaktikoΚαι επειδή θεέλω να είμαι ειλικρινής μαζί σας, θα σας πω και ένα τελευταίο μυστικό.  Θα περάσετε με το καλό σε μια σχολή. Όποια και να ‘ναι αυτή –τι είναι η Ιατρική Αθηνών, τι είναι ένα άγνωστο ΤΕΙ σαν αυτό στη Λευκάδα- θα δείτε πολλά σκατά. Με το που θα πατήσετε το πόδι σας στη σχολή, την ημέρα των εγγραφών, θα σας προσεγγίσουν όλες οι παρατάξεις τάζοντάς σας τον ουρανό με τ’ άστρα. Προσωπική συμβουλή: μη μπλέξετε. Επίσης, θα τραβήξετε τα πάνδεινα από τις Γραμματείες των σχολών οι οποίες υποτίθεται ότι υπάρχουν εκεί προς εξυπηρέτηση του φοιτητή, αλλά στην ουσία τα άτομα που δουλεύουν σε αυτές συνήθως είναι αργόσχολοι και θρασείς δημόσιοι υπάλληλοι που η μοίρα τα ‘χει φέρει έτσι που πέφτεις μονίμως στην ανάγκη τους για όλα σχεδόν τα θέματα της σχολής. Τα κριάρια! Βοήθεια 0 και σηκώνουν και φωνή αν τους πεις και κάτι. Εγώ έχω χάσει ολόκληρη εαρινή εξεταστική μαζί και την επαναληπτική του σεπτεμβρίου από λάθος χειρισμους τους –το Αγγλικό μου μέσα. Γενικά μέσα στις σχολές θα συναντήσετε ένα άχανες και δυσλειτουργικό σύστημα που πάντα στο τέλος θα σας αφήνει με την απορία «Ρε γαμώτο, τράβηξα εγώ τόσο άγχος για να πέσω μέσα στο λάκκο με τα σκατά;».  

   Γι΄αυτό σας λέω! Ηρεμήστε! Έχετε να αντιμετωπίσετε τόσες δυσκολίες στη ζωή σας, που θα έρθει η στιγμή στο μέλλον που θα σκεφτείτε ότι οι πανελλήνιες ήταν απλά ένα κακόγουστο αστείο –τόσο κακόγουστο που θα θέλετε να γελάσετε και δεν θα μπορείτε.

Με εκτίμηση
Ingrid-Αμαλία Schenk
diabasma-xhmeia

Starlight

Facebook Comments