Starlight

Σ’ αναζητώ...

 
   Αρνούμαι να γράψω ολόκληρο τον τίτλο ξεκάθαρα για λόγους πρωτοτυπίας. Μάι ας. Μάι ος. Καλό μήνα.
 
sanazitw2   Πήγα λοιπόν στην Θεσσαλονίκη σαν καλή Θεσσαλονικιά που είμαι και εγώ. H Θεσσαλονίκη φαίνεται πανέμορφη απ’το αεροπλάνο, πολλές πολυκατοικίες μαζί, σαν τακτοποιημένη συλλογή από σπιρτόκουτα. Είναι υπέροχη, πιο υπέροχη και από την Αθήνα μη σου πω, και γενικά οοοόλα είναι υπέροχα. Με χαμόγελο έως τα αυτιά και πολλά θαυμαστικά. Διευκρινίσεις δεν είναι απαραίτητες γιατί αν κάποιος φωνάξει πως “Όοοολα είναι υπεεεέροχα!” θα του σκάσουμε ένα μπουκέτο να ισιώσει. Και καλά θα κάνουμε.
 
   Η αλήθεια είναι πως είχα να ανέβω στην πόλη κανονικά εδώ και πολύ καιρό, οπότε έκανα την πάπια (“Ο Λιφκός πιέργος προθ τα που είναι; / Sorry, we’re from Spain”/“Μην μας δίνετε διαφημιστικά (γαμωτουςπλασιεμουγαμω@!*@!#@(#!@#@#@&), είμαστε τουρίστες” και άλλα τέτοια). Ευτυχώς η Θεσσαλονίκη είναι αρκετά εύκολη πόλη, την μαθαίνεις απ’ έξω και ανακατωτά σε έξι μόνο μέρες και κυκλοφορείς κυριλέ.
 
   Όπου και να πας, υπάρχουν κάποια μέρη που απλά δεν μπορείς να αποφύγεις: Πήγαμε στον Nαό του Αγ. Δημητρίου (χχρρρ...φσσσσζζσσσς) όπου άραζαν οι θαμώνες της Χ.Α.Ν.Θ, στα κάστρα απ΄ όπου οι τουρίστες κρέμονταν σαν τα τσαμπιά, στο Αρχαιολογικό και το Βυζαντινό που είναι πραγματικά υ-πέ-ρο-χα μουσεία -όχι τόσο όσον αφορά τα εκθέματα, αλλά την επιμέλεια τους, τον χώρο κλπ, κλπ. Επίσης πήγαμε στο τουριστικό τριολέ Βεργίνα-Νάουσα-Αγ. Νικόλαος, και κάναμε όλα τα ultra-τουριστικά πράγματα που στην τελική δεν χρειάζεται να είσαι τουρίστας για να τα κάνεις (φωτογραφίες, σουβλάκια, ιστορίες...).
 
sanazitw3   Η νυχτερινή ζωή στην Θεσσαλονίκη είναι εντάξει σε γενικές γραμμές -αν εξαιρέσεις φυσικά ότι δεν έχει τόσο μεγάλη ποικιλία όσο η Αθήνα. Μπροστά στην Σαλόνικα (τρία λάμδα), η Αθήνα φαντάζει κάτι μαγικό ή η πιο εξευρωπαϊσμένη πόλη που έχεις δει ποτέ στην Ευρώπη/ζωή σου/γουωτέβερ. Το καλό όμως με την Θεσσαλονίκη είναι πως είναι αρκετά “μαζεμένη”: όλα είναι κοντά μεταξύ τους, κυκλοφορείς άνετα χωρίς αμάξι ή και χωρίς να είσαι νηφάλιος. Ή και νηφάλια καμιά φορά. Και τώρα που είπα κυκλοφορείς, τα λεωφορεία στην συμπρωτεύουσα είναι άψογα. Καθαρά, με μηχάνημα έκδοσης εισιτηρίων και μεγάφωνο για τις στάσεις. Επίσης, οι ελεγκτές είναι ρεαλιστικά και υπαρκτά πρόσωπα, οπότε δεν κλαις το εισιτήριο που επικυρώνεις. Το οποίο παρεμπιπτόντως κάνει μαξ 80 λεπτά. Μετά από όλα αυτά, προσωπικά αρνούμαι κατηγορηματικά να κυκλοφορώ με λεωφορεία στην Αθήνα.
 
   Τι άλλο; Πολύ λιγότεροι άστεγοι και πολύ λιγότερα πρεζόνια. Ο κόσμος κοινωνικός και λλλάου-λλάου. Οι καφετέριες στην παραλιακή είναι γεμάτες απ’το πρωί μέχρι το βράδυ και ο μέσος Θεσσαλονικιός πίνει τουλάχιστον 2-3 καφέδες περισσότερους από τον μέσο Αθηναίο. Η παραλιακή είναι υπέροχη, και αν ο Θερμαϊκός δεν βρωμούσε μποχίλα, η αγκαλιά του με την Θεσσαλονίκη θα ήταν ίσως και από τις πιο ρομαντικές στην ιστορία της ίδιας της πόλης, ή και της ανθρωπότητας ολόκληρης μην σου πω. Πφφφ, δεν βαριέσαι, κάθετι με τα κουσούρια του.
 
   Το κύριο πρόβλημα της Θεσσαλονίκης είναι οι κάτοικοί της. Μετά από πολλή ώρα βαθύ στοχασμού (μπιντές), καταλήγεις στο ότι για όλα φταίει ο Αντώνης Κανάκης, αλλά δεν βαριέσαι, όλα είναι καλύτερα μετά από μία -ή και δύο μπουγάτσες. Τα επίπεδα συγκέντρωσης διαφόρων ειδών, όπως για παράδειγμα είναι οι κάγκουρες, οι πέφτουλες (Αν ξανακούσω την λέξη “γγκαύλλα” θα ξεράσω απ’τα αυτιά), οι κλαρινογαμπροί, οι Μπαοκτζήδες (αλλά και οι Αρειανοί, Ηρακλίδες, μερακλήδες, γουωτέβερ), οι βλαχάρες και οι λοιπές αξιολάτρευτες εξτραβαγκάντζες/μπόμπες αισθητικής, βρίσκονται σε βαθμό/σημείο κινδύνου. Αυτό που έχω να παρατηρήσω είναι ότι οι Θεσσαλονικείς πάσχουν από πλήρη έλλειψη παραμικρής ιδέας περί αισθητικής υποδημάτων. Αν δεν με πιστεύετε δείτε τον πορτιέρη του Vogue. Θα σας το επιβεβαιώσει.
 
   Ναι, πήγαμε και στο Vogue, το οποίο ανταγωνίζεται στήθος με στήθος το αθηναϊκό Venue. Το Vogue έχει πολύ καλές προδιαγραφές σαν κλαμπ (χώρος, χωρητικότητα, τοποθεσία, οκέι μουσική, κλπ, κλπ), αλλά όταν ένα μέρος -και πόσο μάλλον ένα κλαμπ, έχει live show με τον Χατζηγιάννη και τον Μηδε-νιστή, είναι βέβαιο ότι από κάπου χάνει. Παρόλα αυτά μετά από ένα, δύο, πέντε ποτά, μπορεί κανείς να πει πως (ναι!) όλα είναι υπέροχα, και να χορεύει πάνω στις μπάρες του Vogue ανενόχλητος/-τη με τον μπαρμαν από κάτω σου να φυσάει μία γιγάντια καραμούζα. Mπιρ ντουβάρ μπενίμ-μπιρ ντουβάρ σενίν δηλαδή.
 
   Αντέχεις την βαβούρα (που ταιριάζει και με το ‘σαβούρα’) του Vogue χάρη σε αυτήν την σπουδαία εφεύρεση ονόματι αλκόολ. Μετά σέρνεσαι στα πατώματα σαν ναυάγιο, ή καλύτερα σαν τα ξύλινα, μικρά και χαριτωμένα καραβάκια που φέρνουν βόλτες στον Θερμαϊκό κάθε μισή ώρα. Η φάση είναι μπύρα, μπίχλα και Bob Marley, αλλά τι πειράζει; Με το όνειρο να γίνω πειρατίνα ανεκπλήρωτο, άρχισα να γκρινιάζω σε όλους μου τους φίλους (κάτι stray γάτες, τίποτα σπουδαίο) πως έπρεπε επειγόντως να ανακαλύψουμε την περιπέτεια στις φουρτούνες του Θερμαϊκού (φσσσς!). Όλοι με έβριζαν (: ultra-tourist/άσε-μας-κουκλίτσα-μου/θα σαπίσει το πλοίο μες την μπόχα του Θερμαϊκου και θα βουλιάξεις απ’το πολύ φαΐ και έτσι δεν ανεβήκαμε ποτέ στα καραβάκια (μην κλάψεις). Πάντως το συστήνω ανεπιφύλακτα. Σαν χαζό, μικρό και ξεροκέφαλο κοριτσάκι που είμαι.
 
sanazitw   ...Κάτι σε λιγάκι πιο ανεβασμένη νότα: ανακάλυψα μπάρα με φρέσκο ginger (νέος έρωτας) και σωστή τεκίλα (!!!). To El Burrito, είναι ένα tequila-mexican food bar, το οποίο μετά από ένα-δυο ποτά βαφτίσαμε με ένα πιο θεσσαλονικιό άκουσμα: El Burrini. Tο βροχερό αυτό μπουρίτο βρίσκεται στην Χρυσοστόμου Σμύρνης, λίγο πιο κάτω από το ιστορικό Berlin bar. To Berlin και διάφορα άλλα συναφή μπαράκια (Lucky Luke -πρώην gay bar απ’ ό,τι μου είπε ο βετεράνος πατέρας μου, Ταξίδι -παίζει περισσότερο ελληνικά), παίζουν κομπλέ μουσική, αλλά λένε περισσότερο για άφτερ. Άλλα ωραία μαγαζιά είναι το Pussycat και η Pub στα Λαδάδικα, και το Rover λίγο παραδίπλα και ακριβώς πάνω από το λιμάνι. Γενικά, με μία γρήγορη βόλτα στην πόλη μπορείς να καταλάβεις εύκολα τι (δεν) σου αρέσει, αλλά θα σου ‘ναι δύσκολο να βρεις τι είναι αυτό που σε κρατάει εκεί.
 
   ...Με αυτά και με αυτά, καταλήγεις να φεύγεις απ’την Θεσσαλονίκη άθελα σου και να γυρνάς πίσω στην Αθήνα κλαίγοντας, σαν να σε χτύπησε ο έρωτας για τα καλά. Αυτή η πόλη δεν χρειάζεται για soundtrack Μητροπάνο, για την ακρίβεια δεν χρειάζεται κανένα απολύτως soundtrack για να σε γοητεύσει και να την ερωτευτείς. Και φυσικά με την προϋποθεση ότι ανήκει στην κατηγορία ‘φτιάξε-μου-την-μέρα’, όχι επειδή σε γοητεύει σαν τσίρκο, αλλά επειδή αν ήταν ήρωας στην ζωή σου θα σε γοήτευε σαν προσωπικότητα για την οποία ψοφάς να ακούσεις τα πάντα: ποιο είναι το αγαπημένο του κομμάτι, σε τι έχει αλλεργία, πότε θα έρθει Αθήνα και τέτοια...
 
   Mέχρι τότε, σόου λονγκ.
 
Χριστίνα Τσίμα

 

Starlight

Facebook Comments