Starlight

(ΟΧΙ) Το Τέλος του Κόσμου

 

   xristinatsimanew1Έτσι θέλω να ονομάσω και ένα βιβλίο μου (φσσσττ ... ντόιόιόινγκ!). Αnyway: η φάση είναι να σε έχει πιάσει τρελό κατούρημα και να περιμένεις το X14 στο Σύνταγμα, τρεις η ώρα το πρωί.
 
   Όταν δηλαδή πηγαίνεις στο μετρό στις δύο και σε διώχνουν, αρχίζεις να αναρωτιέσαι τι πάει στραβά (βαθύς στοχασμός). Να ΄ναι άραγες ο ανάδρομος Ερμής, ή μήπως φταίει το ότι πλησιάζει το κόσμο-ιστορικό συμβάν; -(εννοείται: το τέλος του κόσμου, τα ‘παμε αυτά, τα ‘παμε). Καταλήγεις στο ότι για όλα (τα νυχτερινά events που έχεις χάσει επειδή δεν υπάρχουν ΜΜΜ μετά τις δώδεκα) ευθύνεται η κουσούρικη η κοινωνία: το δυσλειτουργικό αυτό σύστημα, που επίτηδες κόβει τα περισσότερα δρομολόγια τις νυχτερινές ώρες. Και ώσπου να τα σκεφτείς όλα αυτά, τσουπ, να το και το Χ14...
 
   xristinatsimanew2Πήγα την περασμένη Παρασκευή στο Yoo, στο Γκάζι, όπου έπαιζε μουσική ο φίλος μου, Ερρίκος Καρατζάς. Το Yoo είναι από τα πλέον αναμενόμενα club-bar-cafe-whatever μαγαζιά της περιοχής. Έπρεπε να πάω όμως για να δω ότι τα βράδια είναι σκέτη υπερπαραγωγή: έχει τρύπια φωτορυθμικά, σέξι κουνελάκια (και των τριών φύλων) να χορεύουν ασταμάτητα, κονφετί με γλίτερ να πέφτει κάθε τρεις και λίγο, ΚΑΙ φωτογράφο (οοοοουυυυυυ!). Από μουσική άποψη, το μαγαζί παίζει κλασσικά κλαμπίδικα τραγούδια, άλλα ο Ερρίκος χώνει πριονίδια στα late night sessions, οπότε αν πάτε την σωστή ώρα, μπορείτε να ακούσετε και πολύ καλή dubstep.
 
   Tο επόμενο πρωί, έτυχε να βρεθώ ξανά στο Γκάζι, και έχω να δηλώσω ότι είναι από τις περιοχές του κέντρου που είναι εξίσου όμορφες και στο φως του ήλιου. Ήπια έναν καφέ, έκανα μία βόλτα, και ανακάλυψα ένα μαγαζί που πουλάει πολύχρωμα και χαρωπά γλειφιτζούρια (fssstt...doioioioing!!) στην οδό Γαργηττίων. Δεν πήρα, αλλά σκέφτηκα ότι αν είχα: α) λίγα χρόνια λιγότερα, θα έλεγα στην μαμά μου να μου πάρει, β) λίγα λεφτά περισσότερα, θα έπαιρνα από μόνη μου. Το ηθικό δίδαγμα: αν είσαι μαμά (ή και μπαμπάς, αντέ καλά) ΜΕ λεφτά, είναι οκέι να ψωνίζεις γλειφιτζούρια. Για τα παιδιά σου. Εννοείται.
 
   xristina1277412874store details vansΈνα άλλο βράδυ συρθήκαμε (λέμε τώρα) με τα (εννοείται: υπέροχα, πανέμορφα, δίμετρα) πόδια μας για να καταλήξουμε στον Πειναλέων, στη Νεάπολη Εξαρχείων. Ο Πειναλέων είναι κάτι σε ταβέρνα/οινομελάδικο/κρασάδικο-σκέτο, που (τρ)έχει ο θείος της φίλης μου της Μαρίας, ο κύριος Μακάριος (ψοφάω για το όνομα!). Το σόι της Μαρίας είναι από την Χίο, έτσι και το μαγαζί σερβίρει εκλεχτές χιώτικες λιχουδιές -δοκιμάστε το μαστέλο με μέλι και σουσάμι και θα με καταλάβετε. Όταν πήγαμε εμείς (εμείς= η παρέα μου και εγώ), έτυχε να περάσει από το μαγαζί και ένας πλανώδιος ακορντεονίστας. Ε, ήταν φιλικό το μέρος, δώστου τα ρεμπέτικα, δώστου και το κρασί, για να μην σας τα πολυλογώ της νύχτας τα καμώματα, τα βλέπει η μέρα και γελά (πικρά). Καλό το κρασί, αλλά αν είναι να πίνεις πέντε διπλούς μέχρι να συνέλθεις, δεν λέει. Ή αλλιώς: παν μέτρον άριστον, όπως λέγαν και οι αρχαίοι, άλλωστε.
 
   Να μην ξεχάσω να σας πω τα καλά -σε βαθμό “φτιάξε-μου-τη-μέρα”, νέα που σας έχω: άνοιξε ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ Vans Store στην Αθήνα, συγκεκριμένα στο Mall (η Ελλάδα αναβαθμίζεται -ουουουουουουου!!!). Εννοείται ότι πήγα ήδη και πήρα τα pool green βανσάκια μου, που τόσο καιρό έψαχνα. Σκασίλα σας, ε;
 
   xristinatsimanew3...Τέλος, για να το παίξουμε και ψαγμένοι (δηθενάντζες, ανφάν γκατέ, και τέτοια), είδαμε και λίγη κουλτούρα. Πήγαμε στο ΔΕΣΤΕ, στην Ν. Ιωνία, για να δούμε την έκθεση Collecting Architecture Territories. Γενικά, οι εκθέσεις που έχουν σχέση με την αρχιτεκτονική είναι πάρα μα πάρα πολύ βαρετές (χχχχρρρρ... φσσσσσζζ) αν δεν τυχαίνει να είσαι αρχιτέκτονας ή κάτι παρεμφερές. Όπως ακριβώς η Φυσική σου φαίνεται βαρετή εκτός από ακαταλαβίστικη, εκτός αν είσαι του είδους, ή σου αρέσει ο καθηγητής, ή κάποιος άλλος του είδους και so on. Πίσω στην έκθεση: η συγκεκριμένη όμως, μπορώ να πω πως ήταν ενδιαφέρουσα με βαθύ κοινωνικό background και ιδέες που αγγίζουν ζητήματα (μπλα, μπλα, μπλα), τα οποία αποτελούν μέρος της καθημερινότητας μας χωρίς να τα σκεφτόμαστε καν. Πηγαίνετε να ρίξετε μια ματιά, έτσι για το χάζι, και αυτά που γράφω θα βγάζουν νόημα μετά.
 
   Με αυτά τα πολλά, καταλήγουμε στα ακόλουθα συμπεράσματα: α) εδώ ο κόσμος καίγεται και το αυτό χτενίζεται (τι-μας-λες-κουκλίτσα;;;), και β) τολμάμε να κυκλοφορήσουμε, παρόλο που οι πιθανότητες δείχνουν ότι θα μας επιτεθεί κάποιος ακραίος. Να προσέχεις, γιατί δεν ξέρεις από που μπορεί να σου έρθει. Δεξιά, αριστερά, εγώ δεν ξέρω από αυτά... Το μόνο που ξέρω στα σίγουρα είναι ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται, γιατί κανείς δεν άκουγε την πρώτη φορά. Άρα σίγουρα δεν ήρθε το τέλος του κόσμου. Όχι ακόμη.
 
Χριστίνα Τσίμα
xristina1600x1200-Artistic-End-of-the-World

Starlight

Facebook Comments