Starlight

Όχι άλλη κατάθλιψη και μιζέρια, γαμώτο.

 
oximizeria   Ανοίγω διακριτικά την τηλεόραση περιμένοντας να χαζέψω κάποιο σοβαρό πρόγραμμα ή να ενημερωθώ για τις τελευταίες εξελίξεις. Καιρό είχα να ασχοληθώ μαζί της. Βλέπετε οι υποχρεώσεις και η δουλειά με κρατούσαν (σοφά) μακριά της. Καλά που υπάρχει το διαδίκτυο και μαθαίνουμε τα νέα. Το χαζοκούτι άνοιξε αμέσως με αμέριστη χαρά. Πίστεψε για λίγο πως θα με μάγευε, θα με κρατούσε μπροστά του με το στόμα ανοιχτό να το κοιτάζω αποσβολωμένος. Όμως ούτε 5 λεπτά δεν άντεξα. Ειδήσεις, τηλεοπτικές (εμετικές) σειρές, παιχνίδια γνώσεων και ανούσιες εκπομπές, έκαναν πασαρέλα μπροστά από τα μάτια μου. Τι είναι αυτά ρε παιδιά; Αυτό ονομάζουμε τηλεόραση; Γκρίνια, βαβούρα, βλακεία, κλάμα, μιζέρια. ΜΑΚΡΙΑ μου! Την κλείνω αμέσως και βγαίνω στο μπαλκόνι. Όχι άλλη κατάθλιψη και μιζέρια, γαμώτο. Ο γείτονας με χαιρετά έχοντας στο στόμα του ένα χάμπουργκερ. Με μπουκωμένο το στόμα μυκτηρίζει τη γυναίκα του και μου ζητά να συμφωνήσω μαζί του. Ότι δηλαδή όλες οι γυναίκες το ίδιο είναι, αυτές ευθύνονται που καταστραφήκαμε. Χαμογελώ και επιστρέφω μέσα στην ασφάλεια του σπιτιού μου. Ανοίγω τον υπολογιστή αυτή τη φορά και χαζεύω λίγο τον κόσμο του facebook. Επιτέλους, λίγη αισιοδοξία, μερικά γλυκά χαμόγελα αγάπης! Ο φίλος μου ο Ερμής, ποζάρει αγκαλιά με την κοπέλα του σε κάποια παράλια. Κοιτάζω αυτή την εικόνα για αρκετά λεπτά και συλλέγω όση περισσότερη χαρά μπορώ. Αναμφισβήτητα είναι όμορφο και ταιριαστό ζευγάρι. Πηγαίνω παρακάτω και κατασκοπεύω τον άλλο φίλο. Ο Μίλτος είναι αθλητής, άξιος και σπάνιος άνθρωπος. Τρέχει και τρέχει συνέχεια, ζει το κάθε λεπτό και αναπτερώνει τις ελπίδες της ζωή του. Φωτογραφίες σε βουνά, σε δάση, σε θάλασσες. Αυτό ονομάζω εγώ ομορφιά! Έπειτα βλέπω τις φωτογραφίες του Δημοσθένη. Αυτός με την οικογένεια του ταξιδεύει σε μέρη μακρινά και αποκτά εμπειρίες και γεύσεις από τον κόσμο όλο. Ο Παοκτσής Άκης στήνει γλέντια με φίλους και αδιαφορεί για χαράτσια και χρέη. Φαΐ, ποτό και χορός. Τελευταίος και καλύτερος ο Δημήτρης. Αυτός ο μορφονιός, αυτός ο παίκτης που μας τρώει τις γυναίκες χωρίς οίκτο, καμαρώνει ανάμεσα σε αιθέριες υπάρξεις. Αλήθεια, πόσες έχει; Απορία το είχα πάντα και μονίμως το ξεχνούσα. Γι' αυτό δράττομαι της ευκαιρίας και ρωτώ: «Ρε μπαγάσα, πόσες έχεις τελικά; Νόμιμες, παράνομες;» Αφήνω τις φωτογραφίες και ψαχουλεύω τα κείμενα των φίλων. Ο έρωτας (αλλά και η καψούρα) έχει την τιμητική του και όλοι όσοι περιστρέφονται γύρω από αυτόν γράφουν και γράφουν. Κλείνω τα μάτια και σκέπτομαι, φιλοσοφώ, δημιουργώ εικόνες με το νου.
 
oximizeria2   Πόσο χαίρομαι να βλέπω τον κόσμο χαμογελαστό και ερωτευμένο! Είναι για εμένα η πανάκεια και πολλές φορές δακρύζω από συγκίνηση. Άσχετα με τις κακουχίες, ο κόσμος φαίνεται να απολαμβάνει τη ζωή με τον καλύτερο τρόπο αφήνοντας πίσω δάνεια, χρέη, μιζέρια. Ακολουθεί το γνωστό "η φτώχεια θέλει καλοπέραση" και κάνει μικρές αποδράσεις από τη ρουτίνα και τη γκρίνια της πόλης. Κάποιοι από αυτούς ζορίζονται να πληρώσουν το νοίκι, κάποιοι άλλοι δεν έχουν την πολυτέλεια να ψωνίζουν συχνά από το σουπερ μάρκετ, ωστόσο δεν το βάζουν κάτω, παλεύουν για το κάτι καλύτερο. Βέβαια υπάρχουν κι εκείνοι που μιζεριάζουν, κλαίνε και γκρινιάζουν μονίμως. Σε αυτούς θα δείξω την εικόνα συνανθρώπων μας που δεν έχουν πλέον σπίτι και φαί και αναγκάζονται να ζητιανεύουν για να επιβιώσουν. Άνθρωποι που κάποτε είχαν δουλειά και αξιοπρέπεια. Να, όπως ο κύριος Ανδρέας που συνάντησα τις προάλλες κάπου στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Χρειαζόταν λίγο φαγητό, σπίτι και κυρίως ανθρωπιά. «Κάποτε είχα δουλειά», μου εξομολογήθηκε με δάκρυα στα μάτια. «Είχα το σπίτι μου, την όμορφη ζωούλα μου και ζούσα καλά. Όμως φταίω εγώ κι εσύ και όλοι μας. όταν είχαμε χρήματα τα σκορπούσαμε σε υπερβολές. Τώρα πληρώνουμε την επιπολαιότητα μας» Είπαμε πολλά και κατάλαβα πόσο πόνο κι απογοήτευση είχε μέσα του. Δε συμφώνησα ακριβώς μαζί του, όμως τι σημασία είχε; Αυτοί οι άνθρωποι μας έχουν ανάγκη κι εμείς τους αγνοούμε, τους θεωρούμε άξιους της μοίρας τους. Ποτέ δε σκεφτόμαστε ότι θα μπορούσαμε κι εμείς να βρισκόμασταν σε αυτή τη δύσκολη θέση. Δύσκολα τα πράγματα, συμφωνώ. Όμως αν όλοι προσπαθούσαμε, θα άλλαζε αυτή η σκληρή, αλλά αληθινή, εικόνα της χώρας. Χαίρομαι να γνωρίζω ανθρώπους αισιόδοξους, ζωντανούς, οι οποίοι χαρίζουν μαθήματα αισιοδοξίας στους απαισιόδοξους, τους δύστροπους ανθρώπους που γκρινιάζουν συνέχεια. Πόσο με κούρασε να ακούω το πικρόχολο. «Δεν έχουν λεφτά δήθεν και όλη μέρα για καφέ είναι. Έχεις δει τις καφετέριες; Γεμάτες είναι πάντα» Ωχ, αδελφέ μου! Εσένα όλα σου φταίνε έτσι; Δηλαδή θα χαιρόσουν αν δεν είχε κόσμο στις καφετέριες και στα εστιατόρια; Θα άλλαζε κάτι για εσένα και τους ομοίους σου; Θα προτιμούσες να έβλεπες γεμάτα τα ψυχιατρεία και τα νεκροταφεία; Να σου πω εγώ! Ούτε τότε θα ήσουν ευχαριστημένος και ξέρεις γιατί; Γιατί εσύ δεν ικανοποίησαι με τίποτα. Βγάζεις πίκρα επειδή είσαι τραγικά πεσιμιστής και μονόχνοτος. Δε γίνομαι υπερβολικός, απλά ακολουθώ τη νοοτροπία του τόπου. Ευτυχώς υπάρχουν ακόμη σωστοί άνθρωποι και η ελπίδα δε χάνεται. Αρκετά όμως με αυτά, η διάθεση μου είναι ανεβασμένη και δε θα την σπαταλήσω σε ανούσια πράγματα.
 
oximizeria5   Μπορεί να είμαι ονειροπόλος, να αιθεροβατώ και να ζω στον κόσμο μου. Αν ο δικός σας είναι γεμάτος σύννεφα και μπόρες, θα προτιμήσω το δικό μου, τον ηλιόλουστο και πλούσιο σε χρώματα. Καλύτερα ονειροπόλος παρά μίζερος. Χαμόγελο χρειάζεται και με χαρά ανακαλύπτω ότι πολλοί άνθρωποι το διαθέτουν. Δεν τα παρατάνε, δε δειλιάζουν, ελπίζουν και προσπαθούν να φτιάξουν ότι γκρεμίστηκε έχοντας αρωγό τους την αγάπη. Το χρήμα δεν είναι το παν. Αυτό είναι κάτι που το πιστεύω πλέον με σθένος. Μπορεί κάποτε να το προσκυνούσα, να το χρησιμοποιούσα για να αποκτήσω υλικές χαρές, όμως πλέον ξέρω γιατί υπάρχει. Υπάρχει για τους ανόητους, γι' αυτούς που σκοτώνουν γι' αυτό, που τα ξεπουλάνε όλα, που καταστρέφουν τις οικογένειες τους. Τόσο πολύ το δοξάζουν που ξεχνούν ότι είναι χαρτί με χρώμα. Γι' αυτούς πλέον είναι μια σπουδαία θεότητα και της αφιερώνονται. Μέτρον άριστον, αγαπητοί μου! Το χρήμα δημιουργήθηκε για να μπορεί να υπάρχει κοινωνία, όχι για να κακομαθαίνουμε εμείς τα άβουλα πρόβατα. Αυτό τσούζει τους μίζερους που έχασαν το θεό τους. Να βλέπουν χαμόγελα χωρίς χρήμα. Περπατώντας ατάραχος στην παραλία της Θεσσαλονίκης, αγναντεύοντας το Θερμαϊκό, παρατηρείς την ολόφρεσκη λαχτάρα των ανθρώπων για ζωή. Ζευγαράκια ανεξαρτήτως ηλικίας, γονείς με τα παιδιά τους, αθλητές, τουρίστες, δείχνουν ευδιάθετοι και απολαμβάνουν την κάθε στιγμή. Νέα παιδιά στην εφηβεία, τρελοκομεία, στήνονται πλάι στη θάλασσα και βγάζουν φωτογραφίες. Επιδεικνύουν κοροϊδευτικά τη γλώσσα τους, ποζάρουν με νάζι στο φακό, πηδάνε στον αέρα, φυλακίζοντας τις αναμνήσεις στα κινητά τους. Χαμογελάνε πολύ, σα να είναι από αλλού, σα να μη νιώθουν στενοχώρια και γαμώτο, αυτό το γουστάρω. Γουστάρω πολύ όμως! Είναι πολλές φορές που θέλω να τρέξω δίπλα τους και να πετάξω τη μάσκα της σοβαρότητας, να μεταμορφωθώ σε κάτι εξωπραγματικό και να διασκεδάσω μαζί τους. Εκείνο όμως που πραγματικά με αγγίζει συναισθηματικά είναι τα ηλικιωμένα ζευγαράκια που πιάνονται χέρι χέρι και περπατούν πλάι στη θάλασσα. Υπέροχη εικόνα! Συγκινητικό, τρυφερό, μα πάνω απ όλα ανθρώπινο. Ο έρωτας, η αγάπη, η φροντίδα, μπορούν και καταπολεμούν τον αρνητισμό, την κατάθλιψη. Αρκεί να υπάρχει καλή θέληση. Αυτό άλλωστε μας διδάσκει και η παιδική ανεμελιά. Αυτοί οι μικροί μπόμπιρες, τα τερατάκια, που δε γνωρίζουν ακόμη από φόρους και γραμμάτια. Ακόμη κι όταν δεν έχουν παιχνίδια, βασίζονται στη φαντασία τους και πλάθουν κόσμους αόρατους, μαγικούς. Τρέχουν πάνω κάτω και φωνάζουν, ζουν αυτό που παίζουν χωρίς να νοιάζονται για τα ακριβά σχολεία και τις επώνυμες μάρκες που οι γονείς τους τα εθίζουν σιγά σιγά. Όπως έχω ξαναπεί στο παρελθόν, οι γονείς είναι οι ολετήρες των παιδιών τους, αυτοί που άθελα τους σακατεύουν την ψυχική ομορφιά τους.
 
oximizeria3   Η υλη δε φέρνει ευτυχία. Όμως εμάς μας έμαθαν το αντίθετο, γι' αυτό μας πονάει τώρα που η χώρα καταρρέει και χάνουμε τα υλικά αγαθά τα οποία μοχθήσαμε να αποκτήσουμε. «Άδικη ζωή!», θα πει κάποιος ανεγκέφαλος. Όμως τι ευθύνη έχει η ζωή για τις αποφάσεις που πήραμε εμείς ή μάλλον που νομίζουμε ότι πήραμε εμείς; Ουσιαστικά, για να είσαι υγιές μέρος του συνόλου, για να θεωρείσαι φυσιολογικός άνθρωπος, πρέπει να κάνεις ότι και οι υπόλοιποι. Σπουδές, οικογένεια, φαγοπότι, θάνατος. Άντε, πάμε για τον επόμενο παρακαλώ και η ζωή συνεχίζεται. Πειράζει που δε γουστάρω την κοινωνία σας; Αυτή τη βρωμερή σκύλα που το μόνο που κάνει είναι να σκοτώνει και να διώχνει μακριά ότι δεν της αρέσει. Ανοίγω τα μάτια και σταματώ να σκέπτομαι, να φιλοσοφώ, να δημιουργώ εικόνες με το νου. Μελαγχολώ και ετοιμάζομαι να πέσω νιώθοντας αβοήθητος, έρμαιο της χαζομάρας. Νικήθηκα, σκέπτομαι για μερικά λεπτά. Όντως, έχουν δίκιο οι μίζεροι! Όλα χάλια είναι. Πριν προλάβω όμως να βουλιάξω κι εγώ μέσα στο βούρκο, ένα χαμόγελο έρχεται στη μνήμη μου (όπως κάθε φορά που πάω να πέσω ψυχολογικά) και με επαναφέρει στη λογική. Θυμάμαι εκείνη την υπέροχη κοπέλα που γνώρισα πριν αρκετό καιρό. Την όμορφη Κατερίνα! Εκείνη που αντιμετώπισε τη θανατηφόρα ασθένεια με θάρρος και της συμπεριφέρθηκε σα να ήταν ένα απλό κρυολόγημα. Θυμάμαι ακόμη το γέλιο και τα εκφραστικά της μάτια, τη θέληση και την λαχτάρα για ζωή. Δεν το έβαζε κάτω, δεν εγκατέλειπε τη μάχη δίνοντας κουράγιο σε όλο τον κόσμο. Η Κατερίνα δε βρίσκεται πλέον ανάμεσα μας, όμως, όπως παραδέχτηκε η ίδια, δε θα φύγει ποτέ από πλάι μας. Υπενθυμίζω τα λόγια της.
 
oximizeria4   «Μην κλαίτε για εμένα, δεν θα φύγω ποτέ από πλάι σας. Όσο κρατάτε αποθηκευμένες αναμνήσεις στην καρδιά, τόσο θα με νιώθετε πλάι σας. Όλα τα ωραία κάποτε τελειώνουν. Το θέμα είναι να τελειώσουν πριν αρχίσουν να φθείρονται. Πάμε παρακάτω, πάμε δυνατά, πάμε να κατακτήσουμε νέους κόσμους, να γνωρίσουμε νέες εμπειρίες!». Με αυτά ακριβώς τα λόγια, εκείνη η έξυπνη και γλυκιά κοπέλα έδωσε ένα ηχηρό μήνυμα σε όλους μας. Ένας κύκλος κλείνει, ένας νέος ανοίγει. Εγώ κρατώ τα χαμόγελα, την ομορφιά, την αισιοδοξία, την αγάπη του κόσμου τούτου. Αν εσείς θέλετε να βιώσετε τον αρνητισμό, τη μιζέρια και την ασχήμια, χάρισμα σας. Όχι άλλη κατάθλιψη και μιζέρια, γαμώτο!
 
John Emmans
 

Starlight

Facebook Comments